Afgelopen zaterdag, tijdens m’n wandelingetje naar de sportschool, viel het direct op dat het prima fietsweer was. Uitgesproken zacht met een voorzichtig zonnetje door de sluierbewolking. Dus van alle oefeningen de helft gedaan en fluks weer naar huis. Daar alles gedaan om voor het eerst sinds drie maanden weer te kunnen fietsen. Fietskleding aantrekken, de Scorpion op z’n mechanische toestand controleren en de drie bandjes op druk brengen.
Hierbij viel het al op dat zelfs een nederige arbeid als bandje oppompen mij nu veel minder inspanning kost dan vroeger het geval was.
Met fietstas en BionX-accu naar buiten om aan de fiets te hangen, de aan/uit knop van de controller ingedrukt, en …
Géén reactie: het schermpje bleef blanco.
Alles controleren:
Accu goed in z’n slede en in het dock - check;
Controller maakt goed contact met z’n stuurhouder: check;
Bekabeling met stekkers visueel in orde: check.
Ladingstoestand van de accu controleren via de oplader, en daar ging het weer mis: ik struikelde over de fietstas, die weer op de grond lag zodat de accu op de grond viel. Schrammen op het deksel en de twee halve deksels sloten aan de bovenkant niet meer netjes op elkaar aan.
Eenmaal binnen bij het stopcontact en oplader weigerde de accu zich te melden nadat-ie werd aangesloten op de oplader.
Direct m’n vaste fietsenmaker gebeld en het probleem uitgelegd, zodat ik de accu gisteren (dinsdag) kon brengen om 'm te laten repareren en zo nodig te revideren. Ik heb 'm tenslotte al 4 seizoenen in gebruik, dus kan-ie meer of minder versleten zijn.
Afwachten maar…
Posts tonen met het label repareren/onderhoud. Alle posts tonen
Posts tonen met het label repareren/onderhoud. Alle posts tonen
01 februari 2017
22 januari 2014
Deze maand: veel fietskm's; fietsonderhoud
We lijken ander weer te krijgen: deze week wordt het weer meer winters dan de afgelopen weken meestal het geval was. Jammer, want we konden vaak fietsen bij relatief zacht en droog -zelfs af en toe tamelijk zonnig!- weer. Tot nog toe heb ik in januari 334 km gefietst, veel meer dan ik de afgelopen jaren gewend was in januari. Met het roeien kon weer een aarzelend begin gemaakt worden -75 km- en de Scorpion was goed voor 259 km.
Het bereiken van de 3000 km was reden om de Scorpion met 'n warm sopje grondig schoon te maken en de volgende dag op te vouwen, achter in de auto te laden en naar de Ligfietsshop te gaan alwaar Gerrit Tempelman de trike vakkundig heeft geïnspecteerd. Er hoefde amper iets te gebeuren (geen klachten, geen defecten, geen slijtage); alleen de ketting werd losgemaakt en in een speciaal badje goed schoon gewassen. 't Spul loopt weer erg soepel :-)
e-Ondersteuning
Dit onderwerp blijft interessant, vooral wegens de inherente tegenstelling tussen sportief fietsen op eigen spierkracht versus e-ondersteuning om de eigen inspanning te begrenzen.
Velomobielrijder Quezzzt presenteert een redelijke en transparante afweging: 'e-ondersteuning in een Quest/Strada toch niet zo nutteloos? (sport of transport?)' waarmee je voor je eigen situatie een goede keus kunt maken. Daarbij is het de kunst om van soms diepliggende en instinctieve neigingen bewust te zijn en die niet automatisch achterna te lopen. Zoals Eric Vann ooit schreef op het BROL forum: 'Cycling is so much better when you aren't chasing after an image of yourself that doesn't match reality.' En dat geldt ook voor e-ondersteuning.
'k Heb nu gemakkelijk praten dank zij m'n ervaringen met de e-Scorpion: 3000 km in iets meer dan een half jaar en ik wil 'm niet meer missen. M'n gunstige ervaringen komen vooral door de beperkte e-ondersteuning op het eerste en tweede niveau: 35% en 75%. Bij die ondersteuningen moet ik van het totale aandrijfvermogen 78% resp. 57% zelf leveren via de pedalen.
De e-ondersteuning op het eerste niveau compenseert grotendeels het intrinsieke zwaar lopen van de Scorpion dat veroorzaakt wordt door het hoge gewicht en luchtweerstand van de trike, de hoge rolweerstand van de Tryker voorbanden en de Marathon Plus achterband.
De e-ondersteuning op het tweede niveau maakt het voor mij mogelijk om bijna continu zo'n 24,5-25,5 km/uur te fietsen, nu nog over een afstand tot 50 km. Dat betekent bij dit winterweer stevig doortrappen en ik voel m'n spieren als ik thuis kom en soms ook de volgende dag :-) . En zo hoort het ook…
Vorige week zaterdag was het mooi en zacht winterweer en ik heb voor het eerst sinds m'n hartoperatie, alweer bijna 2 jaar geleden, met e-ondersteuning op het tweede niveau en fysiek voluit bijna 50 km lang doorgejakkerd op de Scorpion. Afgepeigerd en kletsnat van het zweet kwam ik thuis; de volgende dag voelde het aan alsof ik 'n pak slaag had gekregen. Nog een dag later voelde ik mij weer fit en vol energie.
Dat betekent dat e-ondersteuning en sportief fietsen heel goed samen kunnen gaan. Het zijn vooral de combinatie van persoonlijke omstandigheden en voorkeuren, type fiets en beschikbare niveau's van e-ondersteuning die bepalen hoe succesvol die combinatie uitpakt.
In mijn geval ben ik er zeker van dat die combinatie buitengewoon goed is uitgepakt. Misschien wel meer geluk dan wijsheid...
Het bereiken van de 3000 km was reden om de Scorpion met 'n warm sopje grondig schoon te maken en de volgende dag op te vouwen, achter in de auto te laden en naar de Ligfietsshop te gaan alwaar Gerrit Tempelman de trike vakkundig heeft geïnspecteerd. Er hoefde amper iets te gebeuren (geen klachten, geen defecten, geen slijtage); alleen de ketting werd losgemaakt en in een speciaal badje goed schoon gewassen. 't Spul loopt weer erg soepel :-)
e-Ondersteuning
Dit onderwerp blijft interessant, vooral wegens de inherente tegenstelling tussen sportief fietsen op eigen spierkracht versus e-ondersteuning om de eigen inspanning te begrenzen.
Velomobielrijder Quezzzt presenteert een redelijke en transparante afweging: 'e-ondersteuning in een Quest/Strada toch niet zo nutteloos? (sport of transport?)' waarmee je voor je eigen situatie een goede keus kunt maken. Daarbij is het de kunst om van soms diepliggende en instinctieve neigingen bewust te zijn en die niet automatisch achterna te lopen. Zoals Eric Vann ooit schreef op het BROL forum: 'Cycling is so much better when you aren't chasing after an image of yourself that doesn't match reality.' En dat geldt ook voor e-ondersteuning.
'k Heb nu gemakkelijk praten dank zij m'n ervaringen met de e-Scorpion: 3000 km in iets meer dan een half jaar en ik wil 'm niet meer missen. M'n gunstige ervaringen komen vooral door de beperkte e-ondersteuning op het eerste en tweede niveau: 35% en 75%. Bij die ondersteuningen moet ik van het totale aandrijfvermogen 78% resp. 57% zelf leveren via de pedalen.
De e-ondersteuning op het eerste niveau compenseert grotendeels het intrinsieke zwaar lopen van de Scorpion dat veroorzaakt wordt door het hoge gewicht en luchtweerstand van de trike, de hoge rolweerstand van de Tryker voorbanden en de Marathon Plus achterband.
De e-ondersteuning op het tweede niveau maakt het voor mij mogelijk om bijna continu zo'n 24,5-25,5 km/uur te fietsen, nu nog over een afstand tot 50 km. Dat betekent bij dit winterweer stevig doortrappen en ik voel m'n spieren als ik thuis kom en soms ook de volgende dag :-) . En zo hoort het ook…
Vorige week zaterdag was het mooi en zacht winterweer en ik heb voor het eerst sinds m'n hartoperatie, alweer bijna 2 jaar geleden, met e-ondersteuning op het tweede niveau en fysiek voluit bijna 50 km lang doorgejakkerd op de Scorpion. Afgepeigerd en kletsnat van het zweet kwam ik thuis; de volgende dag voelde het aan alsof ik 'n pak slaag had gekregen. Nog een dag later voelde ik mij weer fit en vol energie.
Dat betekent dat e-ondersteuning en sportief fietsen heel goed samen kunnen gaan. Het zijn vooral de combinatie van persoonlijke omstandigheden en voorkeuren, type fiets en beschikbare niveau's van e-ondersteuning die bepalen hoe succesvol die combinatie uitpakt.
In mijn geval ben ik er zeker van dat die combinatie buitengewoon goed is uitgepakt. Misschien wel meer geluk dan wijsheid...
07 april 2011
Economische restverwerking
Nu het meeste voorjaarswerk in onze tuin is gedaan en het tuinwerk mij niet meer op de nek zit, nam ik afgelopen dagen de tijd om 'n paar handige dingetjes te maken. M'n roeifietsen zijn namelijk lastige contrapties om ze te positioneren zodat er gemakkelijk aan te werken is, zoals controleren, schoonmaken, onderhoud plegen en dergelijke. Met die handige dingetjes van houtrestjes kan de roei3wieler veilig op de Workmate worden gezet, de roei2wieler gestald in een los fietsenstandaardje en opgehangen worden in de Pedro's werkplaatsstandaard. Dit alles zonder kans op schade aan frame en onderdelen van de roeifietsen.
Het knutselen leek meer op het maken van ruwe prototypes dan op fatsoenlijk timmerwerk, maar nu het werk bijna klaar is (de lijm van de ophanggoot voor de THYS 209 moet nog drogen en alles moet nog in de beits worden gezet), heb ik een foto gemaakt van die handige dingetjes.
De doos met restjes hout is leger geworden en de roeifietsen zijn nu gemakkelijker te hanteren :-)
12 november 2010
Bikkeltjes!
Gisteravond stormde en regende het; toch kwamen een paar groepen kinderen met lampionnen hun St. Maartenliedjes zingen en snoep+mandarijn in ontvangst nemen. Goed gewapend tegen de elementen en ook hun fraaie lampionnen waren goed beschermd met een doorzichtige plastic zak. Echte bikkeltjes dus :-)
Zelf hield ik gisteren als niet-bikkel en géén mooiweerfietser het wel voor gezien :-( Wel ben ik 's ochtends met m'n Verso -geen kunst met anderhalve ton staal en rubber, en voorzien van TRC en VSC- naar Dronten gereden met m'n roei3wieler achterin. Niet ver van Dronten kwam ik een auto tegen met Frans kenteken met bovenop 'n geheel in plastic verpakte gele Quest. Bij Velomobiel.nl vernam ik van Ymte dat dat Pixelman was, een goede bekende op het forum van de Gentse liggers en tevens bekend om z'n futuristische en zeer fraaie HPV-ontwerpen.
De linker trommelrem werd door Ymte vakkundig onder handen genomen en inderdaad bleek bij 'n blokje om dat het happen verdwenen was. Nu maar hopen dat dat zo blijft!
Natuurlijk heb ik 't moois wat daar bij Velomobiel.nl stond uitvoerig bekeken, en viel het mij weer op dat de Strada een heel mooi velomobieltje is! 'k Vind hem wegens de pittig vormgegeven achterkant mooier dan de Quest, en ook de open wielkasten geven duidelijk aan waarvoor 't karretje bedoeld is. (Menskracht maakt mobiel...)
De twee carrosseriebouwers van Velomobiel.nl lijken nu een concurrentieslag te voeren: wie bouwt de lichtste carrosserie?
Jammer dat ik van Ymte moest vernemen dat de afzet van ligfietsen ingestort is. Vergeleken met een paar jaar geleden is de verkoop gehalveerd. 'k Moest weer denken aan m'n opmerking van alweer een jaar geleden, namelijk dat de ligfiets de slag om de gunst van de fietser heeft verloren van de e-bike. De opmars daarvan gaat ook nu nog onverminderd door...
Zelf hield ik gisteren als niet-bikkel en géén mooiweerfietser het wel voor gezien :-( Wel ben ik 's ochtends met m'n Verso -geen kunst met anderhalve ton staal en rubber, en voorzien van TRC en VSC- naar Dronten gereden met m'n roei3wieler achterin. Niet ver van Dronten kwam ik een auto tegen met Frans kenteken met bovenop 'n geheel in plastic verpakte gele Quest. Bij Velomobiel.nl vernam ik van Ymte dat dat Pixelman was, een goede bekende op het forum van de Gentse liggers en tevens bekend om z'n futuristische en zeer fraaie HPV-ontwerpen.
De linker trommelrem werd door Ymte vakkundig onder handen genomen en inderdaad bleek bij 'n blokje om dat het happen verdwenen was. Nu maar hopen dat dat zo blijft!
Natuurlijk heb ik 't moois wat daar bij Velomobiel.nl stond uitvoerig bekeken, en viel het mij weer op dat de Strada een heel mooi velomobieltje is! 'k Vind hem wegens de pittig vormgegeven achterkant mooier dan de Quest, en ook de open wielkasten geven duidelijk aan waarvoor 't karretje bedoeld is. (Menskracht maakt mobiel...)
De twee carrosseriebouwers van Velomobiel.nl lijken nu een concurrentieslag te voeren: wie bouwt de lichtste carrosserie?
Jammer dat ik van Ymte moest vernemen dat de afzet van ligfietsen ingestort is. Vergeleken met een paar jaar geleden is de verkoop gehalveerd. 'k Moest weer denken aan m'n opmerking van alweer een jaar geleden, namelijk dat de ligfiets de slag om de gunst van de fietser heeft verloren van de e-bike. De opmars daarvan gaat ook nu nog onverminderd door...
02 november 2010
Happende trommelrem
Al 'n paar maanden heb ik last van 'n soms happende linker trommelrem op m'n roei3wieler. Dit geeft mogelijk gevaarlijk, want onvoorspelbaar, rijgedrag. Na 'n ommetje gisteren besluit ik vanochtend om dit euvel te verhelpen.
En ja hoor, het remvlak van de trommel vertoont 'n paar bruine gebiedjes, kennelijk ijzerroest veroorzaakt door binnengedrongen vocht. Deze veronderstelling wordt ondersteund door daarmee corresponderende bruine verkleuringen op de rand van de ankerplaat.
Inspectie van de rechter trommelrem, die nog nooit hapneigingen heeft gehad, wijst uit dat daar geen bruine vlekjes op het remvlak van de trommel zitten.
In de linkertrommel zit niet veel, maar wel duidelijk meer remslijpsel dan rechts.
Met 'n stukje waterproof schuurpapier #400 maak ik de binnenkant van de remtrommels en de remblokjes schoon en veeg het rem- en schuurslijpsel weg met een brandschoon lapje stof. 'k Maak een blokje om door de buurt en slaag er niet meer in om de linkerrem te laten happen.
Misschien dat het probleem nu opgelost is? En wellicht is een preventieve maatregel mogelijk om het binnendringen van water in de remtrommels moeilijker te maken?
In m'n km-boekhouding zie ik dat ik in oktober ietsje meer gefietst heb dan de maand ervoor: 452 km, waarvan 360 km op m'n roeifietsen en 92 op m'n Dynamik Pro. Dit jaar heb ik op m'n Dynamik Pro maar 1160 km afgelegd. Volgend jaar maar verder daarmee...
En ja hoor, het remvlak van de trommel vertoont 'n paar bruine gebiedjes, kennelijk ijzerroest veroorzaakt door binnengedrongen vocht. Deze veronderstelling wordt ondersteund door daarmee corresponderende bruine verkleuringen op de rand van de ankerplaat.
Inspectie van de rechter trommelrem, die nog nooit hapneigingen heeft gehad, wijst uit dat daar geen bruine vlekjes op het remvlak van de trommel zitten.
In de linkertrommel zit niet veel, maar wel duidelijk meer remslijpsel dan rechts.
Met 'n stukje waterproof schuurpapier #400 maak ik de binnenkant van de remtrommels en de remblokjes schoon en veeg het rem- en schuurslijpsel weg met een brandschoon lapje stof. 'k Maak een blokje om door de buurt en slaag er niet meer in om de linkerrem te laten happen.
Misschien dat het probleem nu opgelost is? En wellicht is een preventieve maatregel mogelijk om het binnendringen van water in de remtrommels moeilijker te maken?
In m'n km-boekhouding zie ik dat ik in oktober ietsje meer gefietst heb dan de maand ervoor: 452 km, waarvan 360 km op m'n roeifietsen en 92 op m'n Dynamik Pro. Dit jaar heb ik op m'n Dynamik Pro maar 1160 km afgelegd. Volgend jaar maar verder daarmee...
13 maart 2010
Nieuwe remmen en meer...
Gisteren (vrijdag 12 maart) kon ik m'n gerevideerde roei3wieler weer ophalen bij Velomobiel.nl in Dronten. 't Was een blij weerzien met m'n deerlijk gemiste wagentje!
't Was 'n komen en gaan, daar in Dronten. Pé Koomen was alweer weg met z'n spiksplinternieuwe Q402 en ongeveer gelijk met mij kwamen twee velomobilisten: John Dankers die z'n beroemde haai-Quest weer kwam ophalen en Peter van Wee met z'n hoogglans Strada #6. Allebei prachtige voertuigen die het waard zijn om uitgebreid bekeken en bewonderd te worden. Wat ik natuurlijk ook niet kon laten…
Maar nu verder over m'n roei3wieler…
De revisie ervan door de mannen van Velomobiel.nl is meer dan geslaagd, zo was m'n conclusie gisteren op het eerste gezicht, en zo vind ik het nog, na de fotosessie vandaag, een uur of wat geleden. 'k Zette m'n trike op 3 schragen, 1 schraag onder elk wiel zodat ik de details waar het nu om gaat goed op de foto kon zetten.
Waar het vooral om ging: de vervanging van de Magura Julie schijfremmen door SA 90 mm trommelremmen. Oorspronkelijk gemaakt voor bakfietsen, blijken deze remmen ook voor andere fietsen uitstekend bruikbaar. In combinatie met de hoogwaardige Jagwire kabels zijn de nieuwe remmen licht te bedienen en hebben meer dan voldoende remkracht, ook voor noodstops.
De achterrem mocht blijven zitten en wordt nu als parkeerrem gebruikt met de bediening onder het roeifietszitje.
De carbon spatbordjes tenslotte hebben geheel nieuwe steunen gekregen. De oorspronkelijke draadsteunen waren veel te slap en het was een druk&zenuwachtig gedoe bij de voorwielen met die nerveus trillende spatbordjes. Bovendien zaten ze niet mooi recht. Dat is nu allemaal verholpen met de nieuwe steunen, zodat nu rust op de fiets heerst en alles een solide indruk maakt.
't Was 'n komen en gaan, daar in Dronten. Pé Koomen was alweer weg met z'n spiksplinternieuwe Q402 en ongeveer gelijk met mij kwamen twee velomobilisten: John Dankers die z'n beroemde haai-Quest weer kwam ophalen en Peter van Wee met z'n hoogglans Strada #6. Allebei prachtige voertuigen die het waard zijn om uitgebreid bekeken en bewonderd te worden. Wat ik natuurlijk ook niet kon laten…
Maar nu verder over m'n roei3wieler…
De revisie ervan door de mannen van Velomobiel.nl is meer dan geslaagd, zo was m'n conclusie gisteren op het eerste gezicht, en zo vind ik het nog, na de fotosessie vandaag, een uur of wat geleden. 'k Zette m'n trike op 3 schragen, 1 schraag onder elk wiel zodat ik de details waar het nu om gaat goed op de foto kon zetten.
Waar het vooral om ging: de vervanging van de Magura Julie schijfremmen door SA 90 mm trommelremmen. Oorspronkelijk gemaakt voor bakfietsen, blijken deze remmen ook voor andere fietsen uitstekend bruikbaar. In combinatie met de hoogwaardige Jagwire kabels zijn de nieuwe remmen licht te bedienen en hebben meer dan voldoende remkracht, ook voor noodstops.
De achterrem mocht blijven zitten en wordt nu als parkeerrem gebruikt met de bediening onder het roeifietszitje.
De carbon spatbordjes tenslotte hebben geheel nieuwe steunen gekregen. De oorspronkelijke draadsteunen waren veel te slap en het was een druk&zenuwachtig gedoe bij de voorwielen met die nerveus trillende spatbordjes. Bovendien zaten ze niet mooi recht. Dat is nu allemaal verholpen met de nieuwe steunen, zodat nu rust op de fiets heerst en alles een solide indruk maakt.
05 maart 2010
Corrosie
Vroeger -en nu heb ik het over 50-40 jaar geleden- roestte er meer aan 'n fiets dan nu. Je kon na gebruik je fiets altijd in 't schuurtje of in de gang zetten, en 'm om de haverklap poetsen, het hielp niks. Na uiterlijk een half jaar, maar meestal eerder, kwamen de roestplekjes, het eerst op de meest opvallende plekken op stuur en frame. Ook allerlei boutjes en moertjes werden al snel bruin en gingen onwrikbaar vast zitten.
Daarentegen had je van roest aan ketting en tandwielen niet zo veel last. Die zaten netjes opgeborgen in een dichte kettingkast -'k heb het nu over de huis-, tuin- en keukenfietsen van die tijd- die met wat geluk 1-2 jaar heel bleef en die 't vet en de olie op de edele delen van je fiets hielden. Duurdere modellen van die tijd hadden zelfs oliebad kettingkasten, waarin de ketting door een laagje olie liep onder in de gesloten metalen kettingkast.
Tegenwoordig is de fiets veel beter bestand tegen roesten en andere vormen van corrosie, door het gebruik van betere materialen zoals corrosiebestendige metaallegeringen, meer kunststof onderdelen, betere verf.
In 'n lange winter als deze (2009-2010) zijn het natuurlijk de laatste zwakke plekken van de modernere fietsen die het zwaar te verduren hebben van de pekel en het zand. Door technische ontwikkelingen en modieuze voorkeuren zijn het nu vooral de edele delen van de fiets die last hebben van zout&zand. Geheel of gedeeltelijk onbeschermde ketting, mechanisch verfijnde maar kwetsbare onderdelen zoals derailleurs en schijfremmen, minimalistische of helemaal geen spatborden en daardoor rijkelijk rondsproeiend water en modder. De oplettende lezertjes kunnen zich moeiteloos de bijbehorende voorbeelden voor de geest halen…
Er zijn onderdelen die wel robuust zijn geconstrueerd maar gebruikt worden onder omstandigheden waarvoor ze eigenlijk niet zijn ontworpen. 'n Goed voorbeeld zijn de onderhoudsarme trommelremnaven die hun belangrijke werk doen in een omgeving waar maar al te vaak een akelig mengsel van zout water en zand rondsproeit. 'k Heb het hier over vooral de halfopen en zelfs halfdichte voorwielkasten van velomobielen.
Hoe het er uit kan zien na een winter als deze laat Wim Harwig zien op 'too old to die young'. Gelukkig kon Wim 't spul door schoonmaken en smeren weer gangbaar maken...
Corrosiepreventie is een boeiend vak waarin onder meer materiaalkennis en elektrochemie samenkomen. Bijv. Marine en oliemaatschappijen zijn organisaties die actief zijn op zee en van oudsher grote belangen hebben bij corrosiebestrijding. Nu er steeds meer fietsers zijn die zo lang mogelijk willen doorfietsen, ook wanneer er zout is gestrooid om gladheid te bestrijden, zullen ook fabrikanten van fietsen en fietsonderdelen aandacht moeten besteden aan corrosiepreventie voor hun producten. Gelukkig is al heel veel kennis aanwezig en is het vooral zaak om deze toe te passen.
Niet alleen eigen ontwikkelings- en testwerk is belangrijk voor fietsfabrikanten en hun toeleveranciers. Minstens zo leerzaam is het kennisnemen van ervaringen van winterfietsers. Deze moeten dan wel de moeite nemen om de producenten op de hoogte te brengen, hetzij direct, hetzij via hun leverancier.
Daarentegen had je van roest aan ketting en tandwielen niet zo veel last. Die zaten netjes opgeborgen in een dichte kettingkast -'k heb het nu over de huis-, tuin- en keukenfietsen van die tijd- die met wat geluk 1-2 jaar heel bleef en die 't vet en de olie op de edele delen van je fiets hielden. Duurdere modellen van die tijd hadden zelfs oliebad kettingkasten, waarin de ketting door een laagje olie liep onder in de gesloten metalen kettingkast.
Tegenwoordig is de fiets veel beter bestand tegen roesten en andere vormen van corrosie, door het gebruik van betere materialen zoals corrosiebestendige metaallegeringen, meer kunststof onderdelen, betere verf.
In 'n lange winter als deze (2009-2010) zijn het natuurlijk de laatste zwakke plekken van de modernere fietsen die het zwaar te verduren hebben van de pekel en het zand. Door technische ontwikkelingen en modieuze voorkeuren zijn het nu vooral de edele delen van de fiets die last hebben van zout&zand. Geheel of gedeeltelijk onbeschermde ketting, mechanisch verfijnde maar kwetsbare onderdelen zoals derailleurs en schijfremmen, minimalistische of helemaal geen spatborden en daardoor rijkelijk rondsproeiend water en modder. De oplettende lezertjes kunnen zich moeiteloos de bijbehorende voorbeelden voor de geest halen…
Hoe het er uit kan zien na een winter als deze laat Wim Harwig zien op 'too old to die young'. Gelukkig kon Wim 't spul door schoonmaken en smeren weer gangbaar maken...
Corrosiepreventie is een boeiend vak waarin onder meer materiaalkennis en elektrochemie samenkomen. Bijv. Marine en oliemaatschappijen zijn organisaties die actief zijn op zee en van oudsher grote belangen hebben bij corrosiebestrijding. Nu er steeds meer fietsers zijn die zo lang mogelijk willen doorfietsen, ook wanneer er zout is gestrooid om gladheid te bestrijden, zullen ook fabrikanten van fietsen en fietsonderdelen aandacht moeten besteden aan corrosiepreventie voor hun producten. Gelukkig is al heel veel kennis aanwezig en is het vooral zaak om deze toe te passen.
Niet alleen eigen ontwikkelings- en testwerk is belangrijk voor fietsfabrikanten en hun toeleveranciers. Minstens zo leerzaam is het kennisnemen van ervaringen van winterfietsers. Deze moeten dan wel de moeite nemen om de producenten op de hoogte te brengen, hetzij direct, hetzij via hun leverancier.
02 maart 2010
Schijfremperikelen - de oplossing
Na wat heen en weer geschrijf met Derk Thijs (Middelburg) en Velomobiel.nl (Ymte Sijbrandij, Dronten), en overleg met m'n vaste monteur Jos van 4Hout 2Wielers is een oplossing voor de schijfremperikelen gevonden.De schijfremmen worden vervangen door SA 90 mm trommelremmen met Jagwire bedieningskabels, links en rechts afzonderlijk bediend dmv de lichtgewicht Tektro reverse handles waarvan er al 1 op het trikestuur zit. Er worden ook andere onderdelen vervangen en speciale nieuwe onderdelen gemaakt en gemonteerd (o.a. voorwielen, ankerplaten en voorwielassen).
De achterrem wordt verwijderd (tenzij 'n handigheidje wordt bedacht om 'm als parkeerrem te kunnen gebruiken met een bediening die niet op het stuur is gemonteerd maar op 'n onopvallende plek elders op de trike).
Velomobiel.nl zal deze klus uitvoeren.
De overwegingen die hebben geleid tot deze oplossing zijn vooral de onverbeterlijkheid van de Julie schijfremmen voor wat betreft het gaan vastzitten van de rempiston (Jos: "typisch Julie") en de slechte omstandigheden waaronder de remmen hun werk moeten doen (winterseizoen met pekel, modder en zand op de wegen).
Door m'n ervaringen met de trommelremmen op WAW015 verwacht ik niet dat er problemen zullen optreden door de mindere doseerbaarheid en de geringere maximale remkracht van trommelremmen t.o.v. schijfremmen. Beide aspecten worden trouwens verbeterd door hoogwaardige bedieningskabels (Jagwire) en de grotere remtrommeldiameter (90 mm ipv 70 mm). De geringere storingsgevoeligheid van trommelremmen is een groot pluspunt.
27 februari 2010
Schijfremperikelen
Halverwege deze zaterdagochtend ziet het weer er redelijk uit, de verwachte regenbuitjes zijn klein en zullen niet veel aanbrengen. Nu maar 'ns wat verder weg roetsen, naar Zuidlaren.
Met m'n vaste monteur Jos van 4Hout 2Wielers overleg ik over de zaken die mij niet meer bevallen aan m'n roei3wieler. De Magura Julie schijfremmen aan beide voorwielen remmen voortreffelijk, maar vooral de r-rem gaat niet meer terug, zodat het rv-wiel steeds 'n beetje aanloopt. De koppen van beide voorwielbouten zijn gaan roesten wat het uiterlijk van de fiets bederft. 'k Ben gevoelig voor zulke details…
In de werkplaats gaat de roei3wieler in de takels van de hydraulische fietslift en eea wordt geïnspecteerd. De l-rem is in orde en de remblokjes zijn nog lang niet aan vervanging toe. De r-rem heeft zichtbaar meer te lijden (net als bij de auto; aan de kant van de weg ligt meestal meer vuil dan naar het midden toe) en de remblokjes zijn behoorlijk versleten. Deze worden direct vervangen.
Omdat de Magura Julie remmen berucht zijn om hun kuren komen we tot de conclusie dat er 2 nieuwe hydraulische schijfremmen zullen worden gemonteerd. Onze overwegingen hierbij zijn als volgt. De enkelvoudige bediening van de huidige schijfremmen komt te vervallen en de nieuwe remmen krijgen elk hun eigen remhendel. Om deze reden komt de mechanische velgrem op het achterwiel te vervallen: om ruimte te maken voor de remhendel van de nieuwe lv-schijfrem. We verwachten daar geen problemen mee: twee afzonderlijke remhendels voor beide schijfremmen geven meer bedrijfszekerheid dan de enkelvoudige bediening die er nu op zit. De achterrem is trouwens een gevaarlijk ding: daarmee remmen maakt de roei3wieler compleet stuurloos en moet vooral nooit worden gebruikt.
M'n vroegere velomobiel WAW015 heeft eveneens 2 afzonderlijk bediende voorremmen. Daarmee remmen ging mij altijd goed af en gaf nooit aanleiding tot scheeftrekken van de fiets. Kennelijk heb ik zoveel gevoel daarvoor dat de feedback van de fiets voldoende is om links en rechts goed te doseren. Daarom durf ik wel af te stappen van de enkelvoudige schijfremmen bediening.
Jos maakt nog wat fotootjes van de toestanden bij de voorwielen en gaat op zoek naar een goed merk hydraulische schijfrem die zo ongevoelig mogelijk is voor pekel en zand. In eerste instantie wordt aan Hope gedacht. Als hij denkt wat te hebben gevonden, zal hij mij op de hoogte brengen. Ook worden 2 rvs voorwielbouten besteld.
Welgemoed ga ik weer terug en pauzeer eerst bij Bakker Harms met een capuccino en twee sneden Zuidlaarderbol. Als ik daarna weer verder wil rijden controleer ik eerst het rv-wiel. Dat loopt zwaar! In de hoop dat dit na een paar km zal verbeteren ga ik verder en controleer ik bij Schuilingsoord weer het rv-wiel. Bijna niet rond te krijgen! Dus terug naar 4Hout 2Wielers, alwaar de twee oude remblokjes weer worden teruggezet. Met een nu veel gangbaarder rv-voorwiel kan de rit naar huis worden gemaakt.
'k Ben benieuwd naar het vervolg…
44 km gereden :-)
Met m'n vaste monteur Jos van 4Hout 2Wielers overleg ik over de zaken die mij niet meer bevallen aan m'n roei3wieler. De Magura Julie schijfremmen aan beide voorwielen remmen voortreffelijk, maar vooral de r-rem gaat niet meer terug, zodat het rv-wiel steeds 'n beetje aanloopt. De koppen van beide voorwielbouten zijn gaan roesten wat het uiterlijk van de fiets bederft. 'k Ben gevoelig voor zulke details…
In de werkplaats gaat de roei3wieler in de takels van de hydraulische fietslift en eea wordt geïnspecteerd. De l-rem is in orde en de remblokjes zijn nog lang niet aan vervanging toe. De r-rem heeft zichtbaar meer te lijden (net als bij de auto; aan de kant van de weg ligt meestal meer vuil dan naar het midden toe) en de remblokjes zijn behoorlijk versleten. Deze worden direct vervangen.
Omdat de Magura Julie remmen berucht zijn om hun kuren komen we tot de conclusie dat er 2 nieuwe hydraulische schijfremmen zullen worden gemonteerd. Onze overwegingen hierbij zijn als volgt. De enkelvoudige bediening van de huidige schijfremmen komt te vervallen en de nieuwe remmen krijgen elk hun eigen remhendel. Om deze reden komt de mechanische velgrem op het achterwiel te vervallen: om ruimte te maken voor de remhendel van de nieuwe lv-schijfrem. We verwachten daar geen problemen mee: twee afzonderlijke remhendels voor beide schijfremmen geven meer bedrijfszekerheid dan de enkelvoudige bediening die er nu op zit. De achterrem is trouwens een gevaarlijk ding: daarmee remmen maakt de roei3wieler compleet stuurloos en moet vooral nooit worden gebruikt.
M'n vroegere velomobiel WAW015 heeft eveneens 2 afzonderlijk bediende voorremmen. Daarmee remmen ging mij altijd goed af en gaf nooit aanleiding tot scheeftrekken van de fiets. Kennelijk heb ik zoveel gevoel daarvoor dat de feedback van de fiets voldoende is om links en rechts goed te doseren. Daarom durf ik wel af te stappen van de enkelvoudige schijfremmen bediening.
Jos maakt nog wat fotootjes van de toestanden bij de voorwielen en gaat op zoek naar een goed merk hydraulische schijfrem die zo ongevoelig mogelijk is voor pekel en zand. In eerste instantie wordt aan Hope gedacht. Als hij denkt wat te hebben gevonden, zal hij mij op de hoogte brengen. Ook worden 2 rvs voorwielbouten besteld.
Welgemoed ga ik weer terug en pauzeer eerst bij Bakker Harms met een capuccino en twee sneden Zuidlaarderbol. Als ik daarna weer verder wil rijden controleer ik eerst het rv-wiel. Dat loopt zwaar! In de hoop dat dit na een paar km zal verbeteren ga ik verder en controleer ik bij Schuilingsoord weer het rv-wiel. Bijna niet rond te krijgen! Dus terug naar 4Hout 2Wielers, alwaar de twee oude remblokjes weer worden teruggezet. Met een nu veel gangbaarder rv-voorwiel kan de rit naar huis worden gemaakt.
'k Ben benieuwd naar het vervolg…
44 km gereden :-)
16 februari 2010
Snekblokkeerder probleempje opgelost
Direct na de middagboterham zit ik dit op te schrijven zodat m'n eten wat kan zakken en de buitentemperatuur hopelijk nog een graadje hoger wordt dan de 1-2 ºC die de thermometer nu aanwijst. En de zon doet nu ook pogingen om door te breken :-)
Deze ochtend zit ik niet met m'n neus in m'n gloednieuwe wiskundeboeken, maar op m'n knieën naast het achterwiel van m'n zo goed als nieuwe roei3wieler die ik voor deze gelegenheid in de warme hal van onze woning heb geparkeerd.
De laatste tijd word ik namelijk geplaagd door een hinderlijk probleempje tijdens het op- en afschakelen van m'n roei3wieler. De snekblokkeerder komt moeilijk in de vrije stand terug, zodat ik tijdens en na het schakelen allerlei ratelgeluidjes hoor vanaf het achterwiel en de alu tandjes op het snektandwiel wat afgesleten zijn.
Nu is een beetje afslijten van die tandjes niet zo erg, want 't zijn erg scherpe tandjes die graag je vingers toetakelen als je in hun buurt komt. Maar het moet natuurlijk niet te gek worden.
Als erkend onhandige bondskluns heb ik natuurlijk eerst overlegd met Derk Thijs. Want stel je voor dat ik een volkomen foutieve denkwijze hanteer, waardoor ik in het ergste geval het (weer) goed functioneren van m'n roei3wieler definitief onmogelijk zou maken! 'k Moet er niet aan denken...
Nadat ik kennis had genomen van de zoals altijd verhelderende inzichten van Derk heb ik de snekblokkeerder aandachtig verder bestudeerd. Ik kon nu zien dat het laatste stuk van de tamelijk stugge snekblokkeerkabel de snekblokkeerder weg wil duwen van de vrije stand, zodat die vrije stand moeilijker wordt bereikt als ik de bedieningshandel (op het stuur) van de snekblokkeerder/Revolverringgrendel loslaat.
De snekblokkeerkabel is tamelijk stug, zodat-ie met een relatief groot krachtmoment de snekblokkeerder de verkeerde kant opduwt, namelijk richting snektandwiel. De vrijloopveer die de snekblokkeerder in de vrije stand wil trekken wordt daardoor tegengewerkt, met het eerder vermelde gevolg: de snekblokkeerder komt maar moeilijk in de vrije stand terug.
Een en ander is te zien in het eerste paar fotootjes. Bij ongestoorde kabelloop van de snekblokkeerbediening is op het bovenste fotootje te zien -niet overduidelijk, maar toch…- hoe de tule bij de versteller enigszins naar boven wijst ten opzichte van de richting van de versteller. Dit geeft aan dat de kabel daar een kracht omhoog uitoefent waardoor de snekblokkeerder naar beneden wordt geduwd. Het onderste fotootje is genomen terwijl de snekblokkeerkabel bij het enkele deel van de achtervork (onder het roeifietszitje) wat naar onderen wordt gedrukt. Tule en versteller staan nu in 'n nagenoeg rechte lijn.
De oplossing bleek simpel: de snekblokkeerkabel omleggen waardoor de ongunstige voorspanning van het laatste stuk kabel bij de achtervork wordt weggenomen. Dit is te zien in het tweede paar fotootjes.
Het bovenste fotootje toont de oorspronkelijke kabelloop: links langs de achterste steun van het roeifietszitje. Het onderste fotootje toont de nieuwe -en hopelijk verbeterde- situatie: de kabel loopt nu aan de rechterkant van diezelfde steun.
Het derde paar fotootjes laat zien hoe het krachtenspel bij de arm v/d snekblokkeerder is veranderd: (boven) van opwaarts (verkeerd dus) naar (onder) een duidelijk neerwaartse kracht (dus goed). Zelfs de tule blijkt nu wat naar beneden gericht t.o.v. de versteller.
De hele operatie was, ook naar klunsmaatstaven gemeten, eenvoudig: de binnenkabel uit z'n klem op de snekblokkeerder losmaken en de versteller losdraaien, en het platgeknepen aluminium eindbusje op de binnenkabel 'n beetje bijknippen zodat-ie door het schroefgaatje van de versteller kan. De losse kabel nu omleggen en alles weer monteren.
Deze ochtend zit ik niet met m'n neus in m'n gloednieuwe wiskundeboeken, maar op m'n knieën naast het achterwiel van m'n zo goed als nieuwe roei3wieler die ik voor deze gelegenheid in de warme hal van onze woning heb geparkeerd.
De laatste tijd word ik namelijk geplaagd door een hinderlijk probleempje tijdens het op- en afschakelen van m'n roei3wieler. De snekblokkeerder komt moeilijk in de vrije stand terug, zodat ik tijdens en na het schakelen allerlei ratelgeluidjes hoor vanaf het achterwiel en de alu tandjes op het snektandwiel wat afgesleten zijn.
Nu is een beetje afslijten van die tandjes niet zo erg, want 't zijn erg scherpe tandjes die graag je vingers toetakelen als je in hun buurt komt. Maar het moet natuurlijk niet te gek worden.
Als erkend onhandige bondskluns heb ik natuurlijk eerst overlegd met Derk Thijs. Want stel je voor dat ik een volkomen foutieve denkwijze hanteer, waardoor ik in het ergste geval het (weer) goed functioneren van m'n roei3wieler definitief onmogelijk zou maken! 'k Moet er niet aan denken...
Nadat ik kennis had genomen van de zoals altijd verhelderende inzichten van Derk heb ik de snekblokkeerder aandachtig verder bestudeerd. Ik kon nu zien dat het laatste stuk van de tamelijk stugge snekblokkeerkabel de snekblokkeerder weg wil duwen van de vrije stand, zodat die vrije stand moeilijker wordt bereikt als ik de bedieningshandel (op het stuur) van de snekblokkeerder/Revolverringgrendel loslaat.
De snekblokkeerkabel is tamelijk stug, zodat-ie met een relatief groot krachtmoment de snekblokkeerder de verkeerde kant opduwt, namelijk richting snektandwiel. De vrijloopveer die de snekblokkeerder in de vrije stand wil trekken wordt daardoor tegengewerkt, met het eerder vermelde gevolg: de snekblokkeerder komt maar moeilijk in de vrije stand terug.
Een en ander is te zien in het eerste paar fotootjes. Bij ongestoorde kabelloop van de snekblokkeerbediening is op het bovenste fotootje te zien -niet overduidelijk, maar toch…- hoe de tule bij de versteller enigszins naar boven wijst ten opzichte van de richting van de versteller. Dit geeft aan dat de kabel daar een kracht omhoog uitoefent waardoor de snekblokkeerder naar beneden wordt geduwd. Het onderste fotootje is genomen terwijl de snekblokkeerkabel bij het enkele deel van de achtervork (onder het roeifietszitje) wat naar onderen wordt gedrukt. Tule en versteller staan nu in 'n nagenoeg rechte lijn.
De oplossing bleek simpel: de snekblokkeerkabel omleggen waardoor de ongunstige voorspanning van het laatste stuk kabel bij de achtervork wordt weggenomen. Dit is te zien in het tweede paar fotootjes.Het bovenste fotootje toont de oorspronkelijke kabelloop: links langs de achterste steun van het roeifietszitje. Het onderste fotootje toont de nieuwe -en hopelijk verbeterde- situatie: de kabel loopt nu aan de rechterkant van diezelfde steun.
Het derde paar fotootjes laat zien hoe het krachtenspel bij de arm v/d snekblokkeerder is veranderd: (boven) van opwaarts (verkeerd dus) naar (onder) een duidelijk neerwaartse kracht (dus goed). Zelfs de tule blijkt nu wat naar beneden gericht t.o.v. de versteller.De hele operatie was, ook naar klunsmaatstaven gemeten, eenvoudig: de binnenkabel uit z'n klem op de snekblokkeerder losmaken en de versteller losdraaien, en het platgeknepen aluminium eindbusje op de binnenkabel 'n beetje bijknippen zodat-ie door het schroefgaatje van de versteller kan. De losse kabel nu omleggen en alles weer monteren.
30 januari 2010
'n Dag met fietsvariaties en een boek van Stillwell
Afgelopen nacht heeft het weer 'ns gesneeuwd. Wij -dwz de vier mannen die aan onze gemeenschappelijke inrit wonen- maken in de loop van deze mooie, windstille en zonnige ochtend de inrit en onze eigen opritten weer schoon, voor de kweetnietmeervoordehoeveelste keer. Met het weer van vandaag is sneeuwschuiven geen straf, ook al omdat ik voor het eerst sinds dagen buiten weer aan de slag kan.
Tijdens het sneeuwruimen krijg ik een telefonische roep om hulp. De iMac van vrienden van ons in het dorp staat wat te kuren en te bokken nadat-ie zich verslikt heeft in een huisgemaakte CD van iemand anders. 'k Weet met wat telefonische raadgevingen de boel weer op gang te krijgen, maar vind toch dat ik na het sneeuwruimen ff erheen moet om de patiënt te bekijken.
't Lijkt mij raadzaam om dit keer de RANS Cruz te nemen. Die is in 2009 praktisch niet gebruikt en is met sneeuw op de weg wellicht een betere keus dan m'n roei3wieler. 't Is weer wennen, zo hoog gezeten en alleen maar trappen met de beentjes... Comfortabel is het wel! De Cruz wreekt zich op mij voor m'n affectieve verwaarlozing in 2009, door de ketting van het achtertandwiel af te laten lopen. Dank zij de Rohloff kettingspanner ('n soort gefixeerde derailleur) is het weer terugzetten van de ketting geen probleem. Kennelijk ben ik nu genoeg gestraft en zonder verder malheur mag ik m'n bestemming bereiken. De iMac wordt bekeken en onderzocht en krijgt een medicijn -in de vorm van een speciale queue in Socks- dat-ie moet innemen als zoiets weer gebeurt.
Op de terugweg valt het mij op dat het ERRUG mooi weer is en de fietspaden schoon zijn, dus dat betekent thuis snel 'n boterhammetje eten en 'n ommetje maken met de roei3wieler.
Een schitterend zonovergoten sneeuwlandschap en de pure lol van het roetsen maken dat het een heerlijk en veel te kort tochtje is. Ondanks dat het slechts 1-2 graden vriest heb ik veel baat bij m'n skibril. Zeer, zeer comfortabel wegens geen kou in het gezicht en dus ook geen tranende ogen!
Thuis spoel ik de gevoelige delen van m'n roei3wieler af met 'n warm wash 'n wax sopje en zet 'm na uitdruipen in de hal van onze woning neer. 'k Wil na het weekend wat klein onderhoud plegen dat nogal nauw luistert: de achterlichtjes moeten beter worden bevestigd, de snekblokkeerder moet opnieuw worden afgesteld en de stuurkabel moet wat beter om het stuur worden vastgemaakt om te vermijden dat-ie op een bepaald punt teveel schavielt.
Onze vaste koerier brengt deze ochtend 'n boek dat ik een paar dagen geleden had besteld: 'Mathematics and its History' van John Stillwell. 'k Had al een ander boekje van Stillwell, 'Yearning for the impossible', niet alleen een juweeltje en 'n genot om te lezen en te bestuderen, maar ook een heel nuttige aanvulling op de boeken over geometrische algebra waarmee ik nu bezig ben.
'Mathematics and its History' heeft zeer lovende recensies en na het lezen van enkele pagina's van het boek zelf ben ik er vast van overtuigd dat ik weer 'n heel goede aankoop heb gedaan.
[Bijgewerkt op 02 feb: in januari totaal 104 fietskm's waarvan 100 op de roei3wieler en 4 op de RANS Cruz. Dat krijg je met zo'n winter...]
Tijdens het sneeuwruimen krijg ik een telefonische roep om hulp. De iMac van vrienden van ons in het dorp staat wat te kuren en te bokken nadat-ie zich verslikt heeft in een huisgemaakte CD van iemand anders. 'k Weet met wat telefonische raadgevingen de boel weer op gang te krijgen, maar vind toch dat ik na het sneeuwruimen ff erheen moet om de patiënt te bekijken.
't Lijkt mij raadzaam om dit keer de RANS Cruz te nemen. Die is in 2009 praktisch niet gebruikt en is met sneeuw op de weg wellicht een betere keus dan m'n roei3wieler. 't Is weer wennen, zo hoog gezeten en alleen maar trappen met de beentjes... Comfortabel is het wel! De Cruz wreekt zich op mij voor m'n affectieve verwaarlozing in 2009, door de ketting van het achtertandwiel af te laten lopen. Dank zij de Rohloff kettingspanner ('n soort gefixeerde derailleur) is het weer terugzetten van de ketting geen probleem. Kennelijk ben ik nu genoeg gestraft en zonder verder malheur mag ik m'n bestemming bereiken. De iMac wordt bekeken en onderzocht en krijgt een medicijn -in de vorm van een speciale queue in Socks- dat-ie moet innemen als zoiets weer gebeurt.
Op de terugweg valt het mij op dat het ERRUG mooi weer is en de fietspaden schoon zijn, dus dat betekent thuis snel 'n boterhammetje eten en 'n ommetje maken met de roei3wieler.
Een schitterend zonovergoten sneeuwlandschap en de pure lol van het roetsen maken dat het een heerlijk en veel te kort tochtje is. Ondanks dat het slechts 1-2 graden vriest heb ik veel baat bij m'n skibril. Zeer, zeer comfortabel wegens geen kou in het gezicht en dus ook geen tranende ogen!
Thuis spoel ik de gevoelige delen van m'n roei3wieler af met 'n warm wash 'n wax sopje en zet 'm na uitdruipen in de hal van onze woning neer. 'k Wil na het weekend wat klein onderhoud plegen dat nogal nauw luistert: de achterlichtjes moeten beter worden bevestigd, de snekblokkeerder moet opnieuw worden afgesteld en de stuurkabel moet wat beter om het stuur worden vastgemaakt om te vermijden dat-ie op een bepaald punt teveel schavielt.
Onze vaste koerier brengt deze ochtend 'n boek dat ik een paar dagen geleden had besteld: 'Mathematics and its History' van John Stillwell. 'k Had al een ander boekje van Stillwell, 'Yearning for the impossible', niet alleen een juweeltje en 'n genot om te lezen en te bestuderen, maar ook een heel nuttige aanvulling op de boeken over geometrische algebra waarmee ik nu bezig ben.
'Mathematics and its History' heeft zeer lovende recensies en na het lezen van enkele pagina's van het boek zelf ben ik er vast van overtuigd dat ik weer 'n heel goede aankoop heb gedaan.
[Bijgewerkt op 02 feb: in januari totaal 104 fietskm's waarvan 100 op de roei3wieler en 4 op de RANS Cruz. Dat krijg je met zo'n winter...]
14 januari 2010
Vandaag weer fietsen
Het is weliswaar grauw weer en waterkoud, maar om het vriespunt en weinig wind. Dus maak ik direct na de lunch m'n Borgercompagnie-rondje met 'n afzwaaier langs 't voetbalveld in Veendam bij de Lange Leegte. De fietspaden en de wegen zijn schoon, maar toch is het rustig. De weinige fietsers en wandelaars bewegen behoedzaam voort.
Het soms ronduit gure weer van de afgelopen dagen was voor mij aanleiding voor de volgende ontboezeming op de Ligfietslijst:
Het soms ronduit gure weer van de afgelopen dagen was voor mij aanleiding voor de volgende ontboezeming op de Ligfietslijst:
[13 januari 2010] Gisteren en vandaag heb ik niet geroetst op m'n roei3wieler. Reden: de combinatie van harde wind en vorst is wel ERRUG koud. Daarbij heb ik nog een andere overweging die mij tegenhoudt. In geval van pech onderweg (niet erg waarschijnlijk, maar gebeurt toch vooral wanneer dat je heel slecht uitkomt) kan ik niet veel uitrichten. 'n Beetje rommelen aan de fiets en 'k heb gelijk ijzig koude en pijnlijke vingers en handen waarmee ik niks kan uitrichten. En om het nog erger te maken is al het materiaal, bijv. banden, wegens de kou stug en weerbarstig en daardoor moeilijk te hanteren. Vooral die situatie schrikt mij af.'k Kan er weer even tegen...
Overigens is 'n groot voordeel van de roets dat-ie tamelijk ongevoelig is voor pekel: anders dan een fietsketting kan de dyneema aandrijfkabel niet roesten. En de overige gevoelige delen van de fiets -de wielen met remmen en hun ophangpunten- zijn zo afgespoeld met een warm wash-'n-wax sopje. De rest van de fiets, zoals boegspriet en voetenslee, blijft vrij van pekel :-))
13 juni 2009
Roeifietsen everywhere!
Het is vandaag heerlijk weer. Even na drie uur in de middag ga ik op stap met m'n roets. Heerlijk! De zon schijnt, de vogeltjes fluiten, de roets snort voort en ik warm m'n lijf op in de warme wind en in de zon die uitbundig schijnt.Onderweg laat ik de gebeurtenissen van afgelopen week nog even de revue passeren. Maandag kreeg ik te kampen met een defect aan de roets. De vervangende onderdelen en de montageinstructies kreeg ik een paar dagen later door Derk Thijs toegezonden. Aanvankelijk zag ik er tegen op om de reparatie zelf uit te voeren, maar gelukkig las ik 'n inspirerend artikel in -of all places!- de New York Times: The Case for Working With Your Hands. 'k Gaf mijzelf een SOK (schop onder de kont) en sprak vervolgens mijzelf streng & bestraffend toe dat ik niet zo'n schijtlaars moet zijn om al bij voorbaat te denken dat ik zulke klusjes niet kan.
En ja, met de instructies van Derk Thijs als houvast lukte het mij om het kapotte grendelhuis te demonteren zonder verdere ravage aan te richten aan de overige vele vernuftige constructies op de roeifiets. De Pedro's werkplaatsstandaard bleek een buitengewoon nuttig hebbeding te zijn waarmee ik het operatieveld op de goede kijk- en werkhoogte kon brengen en van alle kanten kon benaderen. De vervanging van de oude grendelbedieningbinnenkabel door de nieuwe ging eveneens van een leien dakje. Daarna kwamen de onvoorziene omstandigheden.
Twee ervan waren tamelijk onschuldig: het nieuwe grendelhuis zat te dicht bij de boegspriet waardoor-ie aanliep bij het voor- en achteruit schuiven van de voetenslee -dat kon worden verholpen door van een van de bevestigingslippen aan een kant ca. 1 mm weg te slijpen. Ook bleek het beter om de snekdeblokkeerbedieningbinnenkabel te vervangen omdat-ie vlak bij de zwarte rol van de schakelhandle al gedeeltelijk gebroken was.
De derde onvoorziene omstandigheid was van een zwaarder kaliber. Derk Thijs deed mij een mooi aanbod: een roeidriewieler die als demo-exemplaar slechts 150 km op de teller had, voor een wat zachter prijsje, ook omdat-ie die sta-in-de-weg in zijn niet al te grote atelier nu graag kwijt wilde. Met het oog op de naderende winter -de astronomische lente is immers alweer bijna voorbij- kon ik dat aanbod natuurlijk niet weigeren, en heb Derk daarbij laten weten wat m'n speciale wensen zijn voor de afwerking van de roeidriewieler: ibiliet schuim op het zitje; zitje van carbon; geen pedalen op de voetenslee (zoek ik uit in overleg met m'n fietsenmonteur); standaard 178 mm snek, dus niet de alpine pannenkoek; 4 mm Dyneema aandrijfkabel; Cateye Enduro fietscomputer (een must, al onze fietsen hebben dat merk/model!); bagagedrager als op de allereerste roeidriewieler in Nederland (van Chris Keet in Amsterdam); carbon spatbordjes op de voorwielen indien mogelijk; (indien mogelijk carbon, anders gewoon) spatbord om achterwiel; reserve exemplaren van aandrijfkabel, elastiek met haakje, en stuurkabel.
Als alles goed gaat heb ik 'm eind volgende week al in huis...
Bij m'n fietsenmaker in Zuidlaren kon ik gelijk drie zaken regelen: het slijpwerk aan m'n nieuwe grendelhuis, aanschaf van een nieuwe binnenkabel voor de snekdeblokkeerbediening, en uitzoeken van een setje mooie SPD-pedalen voor m'n roeidriewieler. De keus viel op de Shimano PD-A520 pedalen, wegens het grote steunvlak en het heel gemakkelijke inklikken. 'k Heb gelijk een extra paar gekocht voor m'n huidige roeifiets, ter vervanging van m'n inmiddels 6 jaar oude PD-A515 pedalen.
Deze ochtend besteedde ik aan het afronden van de vervangingen en ander klein onderhoud aan de roets, afgerond met een grondige wasbeurt. 't Spul glimt en blinkt weer aan alle kanten...
Na dit alles blijkt onderweg alles uitstekend en zonder haperen te functioneren en de nieuwe pedalen blijken in alle opzichten een verbetering te zijn ten opzichte van de oude: gemakkelijk en snel in- en uitklikken, en een heel comfortabele grote steun onder de fietsschoen.
Natuurlijk wordt dit alles gevierd met 'n kop thee en een plak verse cake bij m'n stamcafé in Zuidlaren, Op 't Olle Stee. Met enkele andere terraszitters, waaronder een groep jonge brandweerlieden, heb ik de inmiddels gebruikelijke vraag- en antwoordsessies over het roeifietsen.
10 juni 2009
Erg onthand...
'k Kan nu even niet roeifietsen! Eergisteren (maandag) merkte ik onderweg dat het schakelen niet meer ging. Een van de twee bevestigingslippen waarmee het grendelhuis aan de voetenslee is bevestigd, bleek afgebroken. De grendel was daardoor niet meer nauwkeurig uitgelijnd met de openingen in de schakelring.
Gelukkig kon ik met de hand de schakelring in een bruikbaar verzet draaien en met wat gewurm de grendel in die stand laten vastklikken in de schakelring. Zo kon ik met een slakkengangetje van 25 km/uur naar huis rijden.
Van Derk Thijs begreep ik dat dit euvel al eerder enkele malen was opgetreden, en dat de constructie van het grendelhuis met bevestigingslippen daarom nu sterker is uitgevoerd. 'k Zal een nieuwe toegestuurd krijgen met bijbehorende binnenkabel, zodat ik het kapotte onderdeel kan vervangen.
'k Ben niet zo'n held met dergelijk geknutsel -het ontbreekt mij daarvoor aan ervaring en daardoor aan zelfvertrouwen- en heb daarom Jos, m'n vaste fietsmonteur in Zuidlaren, gevraagd of we dat klusje samen kunnen doen. Met de beloofde instructies van Derk en de ervaring van Jos met fietsonderdelen in het algemeen, moet het wel lukken. Jos heeft voor hetere vuren gestaan en is inmiddels gewend dat ik 'm opscheep met zaken die afwijken van de normale gang van zaken, zoals het monteren van Rotor cranks en het afmonteren van CF-bike framesets.
Wordt dus vervolgd.
'k Voel mij werkelijk onthand zonder roeifiets! 'k Wist wel dat roeifietsen voor mij belangrijk is, maar nu voel ik het ook.
Gelukkig is er grote kans dat in de loop van dit jaar een of twee roeifietsen in onze fietsstal erbij komen, en dan is dat probleem gelukkig opgelost: altijd minstens één reserve exemplaar achter de hand :-)
Gelukkig kon ik met de hand de schakelring in een bruikbaar verzet draaien en met wat gewurm de grendel in die stand laten vastklikken in de schakelring. Zo kon ik met een slakkengangetje van 25 km/uur naar huis rijden.
Van Derk Thijs begreep ik dat dit euvel al eerder enkele malen was opgetreden, en dat de constructie van het grendelhuis met bevestigingslippen daarom nu sterker is uitgevoerd. 'k Zal een nieuwe toegestuurd krijgen met bijbehorende binnenkabel, zodat ik het kapotte onderdeel kan vervangen.
'k Ben niet zo'n held met dergelijk geknutsel -het ontbreekt mij daarvoor aan ervaring en daardoor aan zelfvertrouwen- en heb daarom Jos, m'n vaste fietsmonteur in Zuidlaren, gevraagd of we dat klusje samen kunnen doen. Met de beloofde instructies van Derk en de ervaring van Jos met fietsonderdelen in het algemeen, moet het wel lukken. Jos heeft voor hetere vuren gestaan en is inmiddels gewend dat ik 'm opscheep met zaken die afwijken van de normale gang van zaken, zoals het monteren van Rotor cranks en het afmonteren van CF-bike framesets.
Wordt dus vervolgd.
'k Voel mij werkelijk onthand zonder roeifiets! 'k Wist wel dat roeifietsen voor mij belangrijk is, maar nu voel ik het ook.
Gelukkig is er grote kans dat in de loop van dit jaar een of twee roeifietsen in onze fietsstal erbij komen, en dan is dat probleem gelukkig opgelost: altijd minstens één reserve exemplaar achter de hand :-)
22 januari 2009
Klein onderhoud aan WAW015
Da's vandaag de overall aan, en de velomobiel de entreehal van ons huis inrijden om warm en droog, en met voldoende verlichting erbij, wat klein onderhoud te plegen.
Van Velomobiel.nl heb ik inmiddels de vervangers gekregen voor m'n twee versleten kettingrollen aan de trekkende kant van de ketting, te weten twee TerraCycle Power Side Idlers, met 13-tands kettingwieltjes en een totale diameter van 70 mm. Ze passen op de aanwezige assen van 8,00 mm diam. en hebben de normale ABEC 7 verzegelde lagers.
Het vervangen is een kwestie van eerst het ligstoeltje verwijderen, dat met 6 boutjes is vastgezet, en vervolgens de asjes van de kettingrollen losdraaien zodat de versleten rollen er af kunnen en de nieuwe er op. Het is opletten om ook de vulringetjes weer tussen de rollen te zetten zodat ze vrij van elkaar kunnen draaien. Ook zeker ik de asjes met wat Loctite voordat ik ze weer indraai en vastzet.
Nu alles toegankelijk is, maak ik de bodem van m'n WAW schoon en verwijder het losse zand e.d. met de stofzuiger. Het ligstoeltje zet ik er weer in en met z'n 6 boutjes vast, en het grootste klusje is gebeurd.
'k Vernieuw de verlijming van de twee brede klittenbandstroken op het Ventisit-kussen van het ligstoeltje, dit keer met een extra sterke contactlijm.
De twee verstelgreepjes aan het vizier voorzie ik van wat grotere vulringetjes aan weerszijden van het doorzichtige materiaal, zodat het niet (meer) verder scheurt. Gelukkig heb ik zulke rvs vulringetjes nog liggen in m'n vakkendoos met ijzerwaren, en hoef ik de gaatjes alleen maar uit te boren van 5 naar 6 mm. Na het weer vastzetten van de verstelgreepjes zijn alle kleine onderhoudsklusjes gedaan.
Bij m'n eerste rit, afgelopen dinsdag, met de nieuwe CatEye LEDverlichting merkte ik dat ze ook helpen om m'n voorliggers op tijd te waarschuwen. 'k Zag verscheidene malen dat ze al vrij snel, terwijl ik nog zo'n 50-20 meter achter ze kwam aanrijden, helemaal omkeken en alvast naar rechts uitweken om ruimte voor mij te maken...
Van Velomobiel.nl heb ik inmiddels de vervangers gekregen voor m'n twee versleten kettingrollen aan de trekkende kant van de ketting, te weten twee TerraCycle Power Side Idlers, met 13-tands kettingwieltjes en een totale diameter van 70 mm. Ze passen op de aanwezige assen van 8,00 mm diam. en hebben de normale ABEC 7 verzegelde lagers.
Het vervangen is een kwestie van eerst het ligstoeltje verwijderen, dat met 6 boutjes is vastgezet, en vervolgens de asjes van de kettingrollen losdraaien zodat de versleten rollen er af kunnen en de nieuwe er op. Het is opletten om ook de vulringetjes weer tussen de rollen te zetten zodat ze vrij van elkaar kunnen draaien. Ook zeker ik de asjes met wat Loctite voordat ik ze weer indraai en vastzet.
Nu alles toegankelijk is, maak ik de bodem van m'n WAW schoon en verwijder het losse zand e.d. met de stofzuiger. Het ligstoeltje zet ik er weer in en met z'n 6 boutjes vast, en het grootste klusje is gebeurd.
'k Vernieuw de verlijming van de twee brede klittenbandstroken op het Ventisit-kussen van het ligstoeltje, dit keer met een extra sterke contactlijm.
De twee verstelgreepjes aan het vizier voorzie ik van wat grotere vulringetjes aan weerszijden van het doorzichtige materiaal, zodat het niet (meer) verder scheurt. Gelukkig heb ik zulke rvs vulringetjes nog liggen in m'n vakkendoos met ijzerwaren, en hoef ik de gaatjes alleen maar uit te boren van 5 naar 6 mm. Na het weer vastzetten van de verstelgreepjes zijn alle kleine onderhoudsklusjes gedaan.
Bij m'n eerste rit, afgelopen dinsdag, met de nieuwe CatEye LEDverlichting merkte ik dat ze ook helpen om m'n voorliggers op tijd te waarschuwen. 'k Zag verscheidene malen dat ze al vrij snel, terwijl ik nog zo'n 50-20 meter achter ze kwam aanrijden, helemaal omkeken en alvast naar rechts uitweken om ruimte voor mij te maken...
23 augustus 2008
Grote schoonmaak
WAW015 had de laatste maanden van binnen een muf luchtje -zoals je ook kunt ruiken op 'n slecht onderhouden en te weinig geventileerd bootje onderdeks of onder het dekzeil. Bovendien werd m'n fietsshirtje tijdens het fietsen zomaar vuil :-(
M'n WAW heb ik nu ca. twee en een half jaar, er staat ruim 5500 km in het ODO-register van de fietscomputer, maar behalve de gebruikelijke wasbeurten aan de buitenkant was-ie nooit van binnen schoongemaakt. Tot vandaag dan. Een groot deel van de dag liggen Oost-Groningen en Drenthe onder een groot regengebied, zodat om en aan het huis werken niet aantrekkelijk is. Prima weer dus om WAW015 van buiten en binnen grondig schoon te maken:
M'n WAW heb ik nu ca. twee en een half jaar, er staat ruim 5500 km in het ODO-register van de fietscomputer, maar behalve de gebruikelijke wasbeurten aan de buitenkant was-ie nooit van binnen schoongemaakt. Tot vandaag dan. Een groot deel van de dag liggen Oost-Groningen en Drenthe onder een groot regengebied, zodat om en aan het huis werken niet aantrekkelijk is. Prima weer dus om WAW015 van buiten en binnen grondig schoon te maken:
- ventisitmatje eruit en in een sopje wassen, naspoelen en na uitlekken te drogen hangen in de bijkeuken;
- de fietscomputer en vaste bagage eruit evenals wat zwerfvuil, zoals ijsstokjes;
- WAW015 buiten op twee plantenkratjes zetten, de voorwielen eraf halen en met een lapje om het binnenwerk van de trommelremmen deze beschermen tegen nat en vuil worden;
- met tuinsproeier het meeste zand eraf spuiten;
- eerst met een goed reinigende autoshampoo van het merk Sonax WAW015 aan buiten- en binnenkant afsoppen en op sommige plekken, zoals voorwielkasten en bodem van binnen, schoonborstelen met 'n muggenspons. Vervolgens met de tuinsproeier afspoelen;
- weer de buiten- en binnenkant afsoppen, nu met Turtle's hot wax;
- de eveneens schoongemaakte voorwielen weer monteren, WAW015 naar binnen rijden en van binnen en buiten droog zemen.
16 februari 2008
Nu al conditieverbetering
Vanmiddag een nieuwe routevariant gereden -'n landbouwweggetje tussen Zuidlaarderveen en Kielwindeweer- zodat de ritlengte op 22 km uitkwam. 't Was goed te doen ondanks de temperatuur van maar net boven het vriespunt. Het was heel prettig te ervaren dat op nog maar m'n derde korte tochtje dit jaar -in 4 dagen tijds- m'n roetsconditie al beter is en ik een normaal slagtempo weer langere tijd kan volhouden. Da's goed voor de motivatie :-)
'k Ben er niet zo rouwig om dat ik nog met m'n slecht-weer achterband rijd, de Marathon Supreme. Wel wil ik, als het weer dat nodig maakt, snel kunnen wisselen tussen de standaard snelle raceband en de Marathon Supreme. 'k Heb na lang beraad daarom een extra compleet achterwiel mèt raceband voor m'n roeifiets besteld. 'k Hoef dan alleen de wielen te verwisselen, en niet steeds ook nog een andere band omleggen.
De laatste jaren is het weer hier in Noord-Oost Groningen over langere perioden dermate wisselend, en daardoor ook de slipvastheid van de wegen, dat het verstandig is om vaker van achterband te wisselen. 'k Wil het risico van vallen op de roets zoveel mogelijk verminderen (dit gelet op m'n leeftijd ;-) ). Alles overziend is die € 550,- voor een extra compleet achterwiel weliswaar een boel geld, maar toch een zinnige investering.
'k Ben er niet zo rouwig om dat ik nog met m'n slecht-weer achterband rijd, de Marathon Supreme. Wel wil ik, als het weer dat nodig maakt, snel kunnen wisselen tussen de standaard snelle raceband en de Marathon Supreme. 'k Heb na lang beraad daarom een extra compleet achterwiel mèt raceband voor m'n roeifiets besteld. 'k Hoef dan alleen de wielen te verwisselen, en niet steeds ook nog een andere band omleggen.
De laatste jaren is het weer hier in Noord-Oost Groningen over langere perioden dermate wisselend, en daardoor ook de slipvastheid van de wegen, dat het verstandig is om vaker van achterband te wisselen. 'k Wil het risico van vallen op de roets zoveel mogelijk verminderen (dit gelet op m'n leeftijd ;-) ). Alles overziend is die € 550,- voor een extra compleet achterwiel weliswaar een boel geld, maar toch een zinnige investering.
17 december 2007
Fietsen allerlei
Fietsen is hip en fietsen is vet cool, zo wordt tegenwoordig om mij heen in alle toonaarden verkondigd. Dat zal best, maar wat ik zie is dat het dagelijkse fietsen nog steeds aan dezelfde ups en downs onderhevig is als de dagelijkse temperaturen.
Dat fietsen veel populairder zal worden als de prijzen van autobrandstoffen aan de pomp nog veel verder zullen stijgen, staat buiten kijf. Dat fietsen dè -of zelfs maar een- oplossing is voor het beteugelen van de reeds aan de gang zijnde klimaatveranderingen, betwijfel ik. En dat fietsen het pieken van de olieproductie significant zal kunnen uitstellen is evenmin aannemelijk.
Een degelijk overzicht over de verschillende aspecten van peak oil is door Thomas S. Keefer geschreven: "Of Hand Mills and Heat Engines: Peak Oil, Class Struggle, and the Thermodynamics of Production", een smakelijk relaas waarin de marxistische invalshoek niet ontbreekt en maatschappelijke aspecten ruimschoots de aandacht krijgen. Terecht merkt Keefer op dat peak oil zoveel wereldwijde ontwrichting teweeg zal brengen dat er niets terecht zal komen van uitvoering van het Kyoto protocol en andere, zoals de Bali afspraken (overigens een zak vol dooie musjes).
In november heb ik slechts het teleurstellende aantal van 214 fietskm's kunnen bijschrijven. Excuses zat, daar niet van: het zompige weer hier, gedoe met mijn hart en gedoe met andermans computer.
Toch is het fietsen in m'n WAW015 weer een uitgesproken genoegen: lekkere conditie, voldoende lucht, goed merkbare trainingseffecten, zoals minder spierpijn na ruim anderhalf uur stevig fietsen en amper vermoeid de volgende dag.
Wel heb ik onverwachts en noodgedwongen vorige week de ketting van m'n WAW grondig onder handen moeten nemen: onderweg, na ca. 18 km, blokkeerde opeens een schakel, wat zich voor de overige 26 km van de rit kenbaar maakte door gerommel en gestommel in voor- en achteronder, nog eens extra versterkt door de klankkast die een velomobiel nu eenmaal is.
Schoonmaken van de aandrijflijn hielp niet om die kettingschakel weer gangbaar te maken, zodat ik 'm heb moeten verwijderen met de kettingpons.
Maar nu loopt het spul weer zoals het hoort: als een tierelier en praktisch geruisloos.
M'n RANS Cruz is nu voorzien van Rotor Cranks. Dat trapt mooi rond, wat onmiddellijk opviel. Wat niet onmiddellijk opviel was dat alles veel zwaarder trapte: 'k kwam amper boven de 20-23 km/hr, terwijl ik onder die omstandigheden dichter bij de 30 km/hr zit. Fietsenmaker vond dat ook vreemd en in ieder geval niet zoals het zou moeten zijn. Dat wordt weer een ritje fietsenmaker met 't spul...
Dat fietsen veel populairder zal worden als de prijzen van autobrandstoffen aan de pomp nog veel verder zullen stijgen, staat buiten kijf. Dat fietsen dè -of zelfs maar een- oplossing is voor het beteugelen van de reeds aan de gang zijnde klimaatveranderingen, betwijfel ik. En dat fietsen het pieken van de olieproductie significant zal kunnen uitstellen is evenmin aannemelijk.
Een degelijk overzicht over de verschillende aspecten van peak oil is door Thomas S. Keefer geschreven: "Of Hand Mills and Heat Engines: Peak Oil, Class Struggle, and the Thermodynamics of Production", een smakelijk relaas waarin de marxistische invalshoek niet ontbreekt en maatschappelijke aspecten ruimschoots de aandacht krijgen. Terecht merkt Keefer op dat peak oil zoveel wereldwijde ontwrichting teweeg zal brengen dat er niets terecht zal komen van uitvoering van het Kyoto protocol en andere, zoals de Bali afspraken (overigens een zak vol dooie musjes).
In november heb ik slechts het teleurstellende aantal van 214 fietskm's kunnen bijschrijven. Excuses zat, daar niet van: het zompige weer hier, gedoe met mijn hart en gedoe met andermans computer.
Toch is het fietsen in m'n WAW015 weer een uitgesproken genoegen: lekkere conditie, voldoende lucht, goed merkbare trainingseffecten, zoals minder spierpijn na ruim anderhalf uur stevig fietsen en amper vermoeid de volgende dag.
Wel heb ik onverwachts en noodgedwongen vorige week de ketting van m'n WAW grondig onder handen moeten nemen: onderweg, na ca. 18 km, blokkeerde opeens een schakel, wat zich voor de overige 26 km van de rit kenbaar maakte door gerommel en gestommel in voor- en achteronder, nog eens extra versterkt door de klankkast die een velomobiel nu eenmaal is.
Schoonmaken van de aandrijflijn hielp niet om die kettingschakel weer gangbaar te maken, zodat ik 'm heb moeten verwijderen met de kettingpons.
Maar nu loopt het spul weer zoals het hoort: als een tierelier en praktisch geruisloos.
M'n RANS Cruz is nu voorzien van Rotor Cranks. Dat trapt mooi rond, wat onmiddellijk opviel. Wat niet onmiddellijk opviel was dat alles veel zwaarder trapte: 'k kwam amper boven de 20-23 km/hr, terwijl ik onder die omstandigheden dichter bij de 30 km/hr zit. Fietsenmaker vond dat ook vreemd en in ieder geval niet zoals het zou moeten zijn. Dat wordt weer een ritje fietsenmaker met 't spul...
10 september 2007
Dit jaar geen nieuwe fiets, wel verbeteringen op onderdelen
Voor het eerst sinds vele jaren is/wordt dit jaar geen nieuwe fiets besteld! M'n fietsenverzameling laat niets te wensen over: voor elke omstandigheid staat een geschikte fiets klaar:
'k Heb nu de gelegenheid om m'n fietsen op onderdelen verder aan te passen aan m'n specifieke omstandigheden en wensen.
M'n roeifiets is bijna perfect: dermate doordacht ontworpen en gebouwd door Derk Thijs dat er eigenlijk niks aan te verbeteren valt! De wat dikkere groengekleurde dyneema aandrijfkabel voelt prettig degelijk aan en laat zich bui-ten-ge-woon gemakkelijk hanteren als-ie moet worden verwijderd of weer opgewikkeld. 't Is werkelijk een fluitje van 'n cent en een wereld van verschil met de vroegere stalen weerbarstige aandrijfkabel!
Zodat het allemaal heel erg meeviel toen ik het waagde om de standaard Primo Racer achterband te vervangen door de Schwalbe Marathon Supreme 50-559, dit om bij wisselvallig weer en natte wegen meer grip op de weg te hebben. Want hoewel snel, is de Primo Racer alleen maar geschikt voor een droge weg! 't Is wel een ongewoon gezicht, zo'n dikke band achter op de roets...
'k Ben benieuwd hoe de Marathon Supreme zal rijden.
M'n velomobiel is zowel eenvoudig gehouden als van zeer hoogwaardige onderdelen voorzien. Dat maakt 'm eveneens nagenoeg perfect en erg onderhoudsarm. Twee zaken verdienen de aandacht:
de kettingrollen vooraan onder het zitje hebben veel te lijden en zijn in feite niet opgewassen tegen hun taak. 'k Zal op korte termijn 2 nieuwe dezelfde kettingrollen monteren. Daarnaast wil ik bekijken of er superkettingrollen van TerraCycle zijn die geschikt zijn voor de WAW.
En hoewel de Campagnolo Record achterderailleur perfect schakelt, wil ik toch het geheel van afstelling en kettingspanning laten controleren en zonodig beter afstellen.
Ik vind op m'n CF-bike het pedaleren niet soepel genoeg gaan: er is te veel piekvermogen nodig rondom de dode punten. Aanvankelijk heb ik het monteren van een Q-ring van Rotor overwogen, maar de discussie hierover op de Google Ligfiets discussiegroep heeft m'n plannen veranderd. Het belangrijkste feit is het onderzoek door Malfait, Storme and Derdeyn. Daarin wordt weinig heel gelaten van de claims van Rotor over de werkzaamheid van hun Q-ring. Hoewel de ovale kettingwielen van Osymetric in datzelfde onderzoek als veel beter worden beoordeeld, lijken deze helaas niet geschikt voor de afwijkende geometrie van de CF-bike. (Dit zou anders geweest zijn wanneer Osymetric dezelfde mogelijkheid voor fijnafregeling zou hebben toegepast op hun kettingwielen als Rotor dit heeft gedaan op hun Q-ring.)
In feite resteert maar één effectieve en tamelijk kostbare mogelijkheid: het Rotor crank systeem RS4X MTB. Om het hoge gewicht zoveel mogelijk binnen de perken te houden kies ik voor de Titanium uitvoering, met kortere cranks van 165 mm en een enkelbladsuitvoering. 'k Heb al overlegd met m'n vaste fietsenmaker, die de Rotor producten kan leveren en gelukkig ook uit de voeten kan met de engelstalige montagehandleiding. Binnenkort bestellen dus...
- Roeifiets THYS 222 Revolver: veruit m'n favoriet, behalve bij slecht weer (koud, nat, veel wind). 'k Blijf hierdoor lenig en snel reagerend (nou ja, m'n leeftijd in aanmerking genomen...) en op aangename wijze allround fit.
- Velomobiel WAW015: als het weer niet goed genoeg is voor de roeifiets, en vooral in herfst/winter zeer gewaardeerd. Ritten van 60+ km (bijv. naar Haren/Groningen vv) in de winter zijn goed om de conditie vast te houden: dat was overigens de voornaamste reden van aanschaf.
- CF-bike RANS Cruz: een voldoende comfortabele fiets voor onze zomervakanties en de zondagse fietstochtjes. Dan doen we mee met wat lichtelijk denigrerend wordt genoemd "de grijze zondagmiddagfietsbrigade". De voordelen van de CF-bike vergeleken met de -overigens in alle opzichten meer dan voortreffelijke- 'gewone' ligfiets HP Velotechnik GrassHopper compenseren meer dan voldoende het mindere zitcomfort ten opzichte van de 'echte' ligfiets.
- En tsja, eigenlijk lijkt m'n GrassHopper nu min of meer overbodig...
'k Heb nu de gelegenheid om m'n fietsen op onderdelen verder aan te passen aan m'n specifieke omstandigheden en wensen.
M'n roeifiets is bijna perfect: dermate doordacht ontworpen en gebouwd door Derk Thijs dat er eigenlijk niks aan te verbeteren valt! De wat dikkere groengekleurde dyneema aandrijfkabel voelt prettig degelijk aan en laat zich bui-ten-ge-woon gemakkelijk hanteren als-ie moet worden verwijderd of weer opgewikkeld. 't Is werkelijk een fluitje van 'n cent en een wereld van verschil met de vroegere stalen weerbarstige aandrijfkabel!Zodat het allemaal heel erg meeviel toen ik het waagde om de standaard Primo Racer achterband te vervangen door de Schwalbe Marathon Supreme 50-559, dit om bij wisselvallig weer en natte wegen meer grip op de weg te hebben. Want hoewel snel, is de Primo Racer alleen maar geschikt voor een droge weg! 't Is wel een ongewoon gezicht, zo'n dikke band achter op de roets...
'k Ben benieuwd hoe de Marathon Supreme zal rijden.
M'n velomobiel is zowel eenvoudig gehouden als van zeer hoogwaardige onderdelen voorzien. Dat maakt 'm eveneens nagenoeg perfect en erg onderhoudsarm. Twee zaken verdienen de aandacht:
de kettingrollen vooraan onder het zitje hebben veel te lijden en zijn in feite niet opgewassen tegen hun taak. 'k Zal op korte termijn 2 nieuwe dezelfde kettingrollen monteren. Daarnaast wil ik bekijken of er superkettingrollen van TerraCycle zijn die geschikt zijn voor de WAW.
En hoewel de Campagnolo Record achterderailleur perfect schakelt, wil ik toch het geheel van afstelling en kettingspanning laten controleren en zonodig beter afstellen.
Ik vind op m'n CF-bike het pedaleren niet soepel genoeg gaan: er is te veel piekvermogen nodig rondom de dode punten. Aanvankelijk heb ik het monteren van een Q-ring van Rotor overwogen, maar de discussie hierover op de Google Ligfiets discussiegroep heeft m'n plannen veranderd. Het belangrijkste feit is het onderzoek door Malfait, Storme and Derdeyn. Daarin wordt weinig heel gelaten van de claims van Rotor over de werkzaamheid van hun Q-ring. Hoewel de ovale kettingwielen van Osymetric in datzelfde onderzoek als veel beter worden beoordeeld, lijken deze helaas niet geschikt voor de afwijkende geometrie van de CF-bike. (Dit zou anders geweest zijn wanneer Osymetric dezelfde mogelijkheid voor fijnafregeling zou hebben toegepast op hun kettingwielen als Rotor dit heeft gedaan op hun Q-ring.)
In feite resteert maar één effectieve en tamelijk kostbare mogelijkheid: het Rotor crank systeem RS4X MTB. Om het hoge gewicht zoveel mogelijk binnen de perken te houden kies ik voor de Titanium uitvoering, met kortere cranks van 165 mm en een enkelbladsuitvoering. 'k Heb al overlegd met m'n vaste fietsenmaker, die de Rotor producten kan leveren en gelukkig ook uit de voeten kan met de engelstalige montagehandleiding. Binnenkort bestellen dus...
24 juni 2007
Zo vlak voor de zomervakantie...
Omdat ik al vrij snel het 50 mm/f 1.4 objectief kreeg voor m'n digitale spiegelreflexcamera Pentax K100D, kan deze combinatie mee op vakantie naar München. 'k Heb er afgelopen zondag, alweer een week geleden, mee kunnen oefenen in Naarden-Vesting. Het fotograferen met deze Pentax gaat trefzeker en als het moet heel snel wegens de diverse handige voorinstellingen. Dat wordt veel foto's maken!
Afgelopen donderdag was het schitterend weer en ik ging halverwege de middag op m'n THYS 222 Revolver een ommetje maken van iets meer dan 40 km. 'k Had nog zo'n 6 km te gaan om thuis te komen toen ik m'n stalen aandrijfkabel stuk trok. 'k Had het geluk dat ik een reserve dyneema aandrijfkabel bij me had. Weliswaar had ik nog nooit een aandrijfkabel onderweg vervangen, en al helemaal geen dyneema kabel, maar dank zij wat denk- en puzzelwerk is het toch gelukt. De omstandigheden waaronder ik deze reparatie moest doen waren ideaal: 'n lekker warm zonnetje, bij een bankje naast een rustig fietspad en geen auto's in de buurt. Het snelheidsrecord voor roeifietsaandrijfkabelvervangen heb ik vast niet gebroken, maar op 'n gegeven moment kon ik weer opstappen en naar huis rijden.
Het werken met een dyneema kabel blijkt heel wat gemakkelijker dan met een stalen kabel, die wegens z'n veerkracht voortdurend alle kanten op wil zodat het niet zo gemakkelijk is om 't spul op z'n plaats te houden bij het monteren ervan en het weer aanbrengen van het snek-elastiek. 'k Kan mij levendig voorstellen dat veel roeifietsers inmiddels de voorkeur geven aan een dyneema aandrijfkabel!
Diezelfde avond heb ik direct twee nieuwe dyneema kabels besteld bij Derk Thijs. Als we terug zijn van vakantie, zullen ze wel bij de post liggen :-)
Vandaag (zondag) was het weliswaar droog, maar het woei stevig en warm was het ook niet. Omdat ik gisteren m'n WAW een kleine onderhoudsbeurt heb gegeven (ketting gesmeerd, banden opgepompt, het stof eraf gespoeld), lag het dus voor de hand om vandaag daarvan te profiteren door met WAW015 een ommetje te maken.
We hebben deze maand minder 's zondags gefietst, onder meer door het soms slechte weer. Dat blijkt uit de statistieken: deze maand tot nog toe 534 km gefietst: 373 THYS, 46 WAW015, 115 RANS Cruz.
Er zullen deze maand nog wel enkele tientallen Cruz-kilometers bijkomen, daar in Bayern...
Afgelopen donderdag was het schitterend weer en ik ging halverwege de middag op m'n THYS 222 Revolver een ommetje maken van iets meer dan 40 km. 'k Had nog zo'n 6 km te gaan om thuis te komen toen ik m'n stalen aandrijfkabel stuk trok. 'k Had het geluk dat ik een reserve dyneema aandrijfkabel bij me had. Weliswaar had ik nog nooit een aandrijfkabel onderweg vervangen, en al helemaal geen dyneema kabel, maar dank zij wat denk- en puzzelwerk is het toch gelukt. De omstandigheden waaronder ik deze reparatie moest doen waren ideaal: 'n lekker warm zonnetje, bij een bankje naast een rustig fietspad en geen auto's in de buurt. Het snelheidsrecord voor roeifietsaandrijfkabelvervangen heb ik vast niet gebroken, maar op 'n gegeven moment kon ik weer opstappen en naar huis rijden.
Het werken met een dyneema kabel blijkt heel wat gemakkelijker dan met een stalen kabel, die wegens z'n veerkracht voortdurend alle kanten op wil zodat het niet zo gemakkelijk is om 't spul op z'n plaats te houden bij het monteren ervan en het weer aanbrengen van het snek-elastiek. 'k Kan mij levendig voorstellen dat veel roeifietsers inmiddels de voorkeur geven aan een dyneema aandrijfkabel!
Diezelfde avond heb ik direct twee nieuwe dyneema kabels besteld bij Derk Thijs. Als we terug zijn van vakantie, zullen ze wel bij de post liggen :-)
Vandaag (zondag) was het weliswaar droog, maar het woei stevig en warm was het ook niet. Omdat ik gisteren m'n WAW een kleine onderhoudsbeurt heb gegeven (ketting gesmeerd, banden opgepompt, het stof eraf gespoeld), lag het dus voor de hand om vandaag daarvan te profiteren door met WAW015 een ommetje te maken.
We hebben deze maand minder 's zondags gefietst, onder meer door het soms slechte weer. Dat blijkt uit de statistieken: deze maand tot nog toe 534 km gefietst: 373 THYS, 46 WAW015, 115 RANS Cruz.
Er zullen deze maand nog wel enkele tientallen Cruz-kilometers bijkomen, daar in Bayern...
Abonneren op:
Posts (Atom)