Vooruitgang en opruimen

Vanachter m'n werktafel met computerscherm kan ik zien hoe de storm de omgeving van ons huis geselt. Er is in de onmiddellijke omgeving van ons huis geen grote schade te zien zoals omgevallen/beschadigde bomen of losgeraakte dakpannen. De 24 zonnepanelen liggen nog netjes op ons dak. Het voor vandaag geplande snoeiwerk in onze tuin is in overleg met onze vaste hovenier uitgesteld tot volgende week. Fietsen zou goed mogelijk zijn met m'n HP Scorpion, maar gelet op de risico's van omvallende bomen en rondvliegende takken, dakpannen en andere voorwerpen heb ik daar geen belang bij. Want wat is de lol van fietsen met dit uitzonderlijke weer?

Daar komt bij dat we de afgelopen weken vaak en heel plezierig hebben gefietst bij aangename temperaturen en vaak zonnig weer. M'n fietskm's deze maand bedragen nu 508 km, waarvan 221 op de roets en 287 op de Scorpion. M'n buikspieren beginnen nu hun werk weer zonder protest te doen, mits ik ze niet te hard aanspan. Het lukt mij weer om zonder 'n pauze van 1-3 seconden tussen elke werk- en haalslag continu te roetsen.
Voorlopig is het parool: vooral veel roetsen, maar wel met beleid en gepaste begrenzing… :-)

Opruimen
Zo langzamerhand weet ik het wel zeker: een terugkeer naar de rechtopfiets, of dat nu een DF- of CF-bike is, is voor mij uitgesloten. Het is veel te plezierig om totaal zonder zadelpijn rond te fietsen en weer zin te hebben in onverwachte omweggetjes. Dat fietst heel anders dan met de gedachte "blij als ik weer thuis ben…"
Aan een heel goede fietskennis heb ik daarom m'n RANS Cruz aangeboden voor een ronduit belachelijk laag bedrag. 'k Heb er namelijk alle belang bij dat de Cruz weer goed onderdak komt, want 't blijft een prachtfiets met bijzondere eigenschappen. Daarbij gaat alles wat met rechtopfietsen te maken heeft, ook de deur uit. Alleen de zaken die specifiek zijn voor m'n vrouw's mtb's (Koga en Santos) mogen blijven.

Opgeruimd staat netjes en ik kijk dan weer tegen voorlopig genoeg lege kastruimte aan :-)

(Fietsen) en nog wat…
Om nog even bij fietsen te blijven, wil ik zomaar wat gedachten op een rij zetten over het VeloTilt project. Ik ben namelijk een van de zeer velen die de ontwikkeling van de VeloTilt met spanning volgen. Elke posting van Wim Schermer over de VeloTilt is een echte cliffhanger!

Als ik fabrikant was van een tamelijk klassieke velomobiel, dan zou ik genoeg redenen hebben om knap zenuwachtig te worden. Want wat is namelijk het geval?

De doorsnee velomobiel is niet veel meer dan een tamelijk eenvoudige torpedovormige constructie van kunststof, zo goed mogelijk gestroomlijnd en met een mangat bovenin om in de torpedo te gaan zitten en vervolgens met het hoofd door dat mangat naar buiten te kijken.
De torpedo is inwendig voorzien van een kunststof ligschaal, een metalen constructie -aluminium en ijzer- om te kunnen rijden en dmv fietsen voort te bewegen en 3 fietswielen, 2 voor en 1 achter, volgens het principe van de tadpole trike. Dat voortbewegen gaat veel sneller dan op een niet gestroomlijnde fiets, vooral dank zij de veel mindere luchtweerstand.
Kenmerkend voor de doorsnee velomobiel is vooral dat de meeste onderhoudsgevoelige onderdelen slecht tot zeer slecht toegankelijk zijn en voor de gemiddelde fietser alleen binnen bereik komen door met veel moeite de torpedo open te maken, en na gedane arbeid met nog meer moeite weer netjes dicht te maken. Om dit mogelijk te maken is de torpedo in twee delen uitgevoerd: een bovendeel (de top) en het onderste deel waarop het bovendeel als een precies passend deksel wordt vastgemaakt.
Deze eenvoudige basisconstructie van de doorsnee velomobiel maakt het in- en uitstappen moeilijk: zonder fitte schouder- en armspieren is het nagenoeg onmogelijk. Ook moet je goed oppassen waar je je voeten neerzet: een verkeerde voetstap en je beschadigt de bodem van de torpedo.

Niet alle op de markt verkrijgbare velomobielen vertonen deze nadelen, maar merkwaardigerwijze hebben die een slechts gering marktaandeel…

De VeloTilt is mede ontworpen om de genoemde nadelen van de doorsnee velomobiel te vermijden. Voor een gedetailleerde behandeling van het ontwerp en de gebruikskenmerken ervan verwijs ik naar het weblog van Wim Schermer. Bovendien is het gestroomlijnde omhulsel van de VeloTilt ontworpen met gebruikmaking van de nieuwste inzichten in de aërodynamica en de meest recente ervaringen met soortgelijk ontworpen zeer snelle gestroomlijnde fietsen.

Mij dunkt, genoeg redenen voor de makers van de doorsnee velomobiel om zenuwachtig te worden. Want: de rasechte velomobielliefhebbers zullen graag zo snel mogelijk de overstap willen maken naar een fundamenteel anders ontworpen, snellere en gemakkelijker te onderhouden velomobiel. Het (over)aanbod van tweedehandse doorsnee velomobielen dat dan ontstaat zal de aankoop van een nieuwe velomobiel van een verouderd ontwerp tot praktisch nul reduceren…

En nog wat...
Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral, Eerst komt het eten en dan (pas) de moraal, uit de Dreigroschenoper (1928) van Bertolt Brecht.

Das Fressen
'k Heb kennis gemaakt met "De Paleo Revolutie" van Mitchel van Duuren. Hij maakt deel uit van een bredere beweging die ons moderne eten afkeurt en zich afvraagt of en hoe wij moeten terugkeren naar het dieet van onze verre voorouders die zich in leven hielden met de jacht en door voedsel verzamelen.
'k Vind het bar interessant, vooral omdat de beschrijving van de gevolgen van zetmeel- en anderszins koolhydraatrijke voeding op het lichamelijk welzijn voor mij heel herkenbaar is. Eveneens interessant is de conclusie dat de Paleo beweging ingaat tegen de gevestigde orde in levensmiddelenland, die haar machtsbasis heeft bij overheid, in wetenschap, bedrijfsleven en NGO's. In feite is hier sprake van een (poging tot) paradigmawisseling op het gebied van voeding, in de betekenis die Thomas Kuhn daaraan geeft in zijn werk "The Structure of Scientific Revolutions" (1962).

Waarom noem ik dit? 'k Moet bekennen dat ik probeer, op een heel bescheiden wijze, om de meest waardevolle elementen van het Paleo gedachtengoed te gebruiken in onze eetgewoonten. Als ik hiermee vermeldenswaardige ervaringen opdoe, zal ik die zeker hier opschrijven!

Die Moral 
Atheïst, geen agnosticus. Al heel lang weet ik dat ik overtuigd atheïst ben en geen agnost :-) En natuurlijk staan in m'n boekenkast naast elkaar Bertrand Russell's "Waarom ik geen christen ben en andere essays" en Richard Dawkins "God als misvatting". 'k Ben er nog mee bezig, maar er komt eerstdaags een derde boekje naast, namelijk Sam Harris' "The End of Faith: Religion, Terror, and the Future of Reason". Een scherpzinnig en goed geschreven boek, dat dank zij de recente verschijningsdatum (2005) ook ingaat op de actuele problemen die worden veroorzaakt door religie in het algemeen en vooral door de Islam. Ik kan de teneur niet beter omschrijven dan Natalie Angier deed in The New York Times:

"The End of Faith articulates the dangers and absurdities of organized religion so fiercely and so fearlessly that I felt relieved as I read it, vindicated…  Harris writes what a sizable number of us think, but few are willing to say."

O ironie! Het lot wilde dat ik op het spoor van Sam Harris werd gezet door de krant Trouw, die veel geestelijk en kerkelijk nieuw in haar kolommen onderbrengt :-P "The End of Faith" werd trouwens genoemd in een artikel over "Op weg naar Armageddon" van Bob de Graaff.

Ligfietsen: 2/3 wielen, open/gestroomlijnd, wel/niet e-ondersteuning?

Jan Goddemaer heeft de nodige ervaring met 2- en 3-wielige ligfietsen, en forenst tegenwoordig hoofdzakelijk met z'n Alleweder die voorzien is van e-ondersteuning tot 25 km/uur. Onder de titel Twee versus drie wielen op de ligfiets attendeert hij in z'n weblog op een 6 jaar oude maar nog steeds actuele afweging van de voor- en nadelen van 2- en 3-wielige ligfietsen. Deze is te vinden op blz. 31 van Velo Vision Issue 22, June 2006.

Voor het gemak van de lezer laat ik deze vergelijking hieronder volgen:

Bikes vs trikes
As you'll read elsewhere in this issue [Velo Vision Issue 22, June 2006; wtv], we've also been testing the HP Velotechnik Scorpion trike, and not long ago we tried the ICE Q NT. Riding recumbent two-wheelers and trikes back-to back brought into focus some of the strengths and weaknesses of each format.
*Trikes are great for touring, preferably with other trikes, for stability on all surfaces, and for the 'fun factor'. Trikes deliver the comfort of recumbents without the awkward starting and stopping which seems an inevitable drawback of bikes.
*Bikes are great if you want to go a bit faster, and if you ride much in groups with riders on uprights. They’re also easier to store and transport, and usually cheaper and lighter. You’re further away from road splash. They also have a fun-factor, but it’s not the same dynamics as a trike.
    To expand a little. Trikes excel at touring, especially loaded, where you can travel along as slow as you like in comfort without any balance worries. They’re a stable low- stress platform for you and your luggage, and also offer all-weather stability on slippery, icy, loose or dirty surfaces. You can haul on the brakes at any time with no worries about locking wheels – if you do you’ll just skid. And throughout your ride you can stay clipped into the pedals, making starting and stopping absolutely no problem.
    But all this does come at a cost. Ride with a mixed group of recumbent bikes and uprights and you’ll find you’re working harder on the trike to keep up, at least in hilly areas. You may gain a bit back on the downhills but in my experience even 'fast' trikes, with good riders, are slower than that same rider on two wheels. Weight, aerodynamics and rolling resistance all conspire against the trike.
    From a social point of view the very low seat of most trikes makes conversation less than easy with upright riders, and even with some recumbent bike riders. And even with the best of mudguards, it’s hard to ride through mud or slurry at speed on a trike and not get splattered.
    Bikes, on the other hand, gain in speed and lightness, and the higher seats on most ‘practical’ models make conversation with upright riders much easier. You also get a better view over hedges and the like. But the trade-off is that what you gain in easier pedalling you may lose in the extra concentration needed to balance, especially at low speed, and to start and stop smoothly and wobble-free. Practice certainly helps, but it’s really just not as easy as it is on an upright or a trike – especially on uphill starts. Combined with the laid-back position so you can’t so easily see out into traffic, recumbent bikes just aren’t as comfortable in town or in start-stop traffic. Of course with good riding skill and anticipation some riders find them just fine – I’m only talking slight generic differences here, your mileage may vary.
    I’ve been gathering opinions about bikes vs. trikes from other riders who own both, and it seems many accept that they'll work a bit harder on a trike, but knowingly take that on so as to enjoy the riding dynamics and stability benefits of tricycles, even on group rides. Others stick to two wheels if they’re out with others, but ride trikes alone or mainly with other tricyclists.
    It also depends on geography: recumbent riders who live in hilly areas with narrow, twisty roads, often dirty with mud or excrement, tend to favour trikes. Riders in flatter areas where wind is more of a factor than hills will go mainly for bikes.
    And many go against this trend based on their own particular priorities, or choose based on some other factor, such as storage or transport. Some people just prefer the 'feel' of one or the other. For years I was convinced I was a 'trike person' – but after getting to know these three bikes I'm not so sure. Given more space I'd join the ranks of those who own (at least) one of each.

Tot zover de afweging van de voor- en nadelen van 2- en 3-wielige ligfietsen in Velo Vision nr 22, juni 2006. Hierin herken ik duidelijk de elementen die ik in m'n eigen afweging heb gebruikt voor een definitieve oplossing van m'n zadelpijn op de rechtopfiets. M'n afweging dateert herhaal ik hieronder:

Waarom een HP Velotechnik Scorpion fs 26 E-Trike? (september 2012)
De afweging is eigenlijk supereenvoudig, al helemaal met m'n ervaringen van de afgelopen jaren:
    De nieuweling moet een ligfiets worden: de enige manier om m'n teruggekeerde zadelpijn definitief te verhelpen.
    Als ik slechtere weggetjes wil gebruiken moet 't een 3-wieler worden (2-wieler is niet stabiel genoeg). Dit is ook beter als er geklommen moet worden.
    Als ik flinke hellingen (tot 15% of daaromtrent) wil kunnen nemen moet de trike elektrische ondersteuning hebben om te compenseren voor 't moeilijke klimmen op de ligfiets en 't relatief hoge gewicht van de trike.
    De trike kan snel en zonder gereedschap worden opgevouwen en in de auto geladen.
    De E-trike biedt de mogelijkheid om de inspanning van het fietsen binnen de perken te houden, zodat ik niet 1 of 2 hersteldagen moet nemen na een simpele dagtoer op de fiets. Zowel door m'n hartoperatie van ½ jaar geleden (reparatie van de mitralisklep) als door de anti-testosteronkuur die ik al bijna 10 jaar onderga -beide factoren veroorzaken een aanzienlijke daling van m'n lichamelijk prestatieniveau- is dit een heel belangrijke factor.

Het aardige is dat Johan Vrielink in die periode (sept 2012) een interessante beschouwing heeft gewijd aan het klimmen met de velomobiel, die voor mij eveneens heel herkenbaar is. 

Harry Lieben (aka twilwel) heeft ook een flinke duit in het zakje gedaan:
De knoop doorgehakt en Voorjaarskriebels.

De discussies op de weblogs van Vrielink en Lieben zijn ook interessant om te lezen!

Al met al is het een goede zaak dat in de loop der jaren in het HPV-wereldje veel meer ruimte is ontstaan voor "afwijkende" ideeën, ketterse ideeën die vroeger de verkondigers ervan op excommunicatie uit de ligfietsgemeenschap kwamen te staan. Oudgedienden in het ligfietswezen zullen zich vast nog herinneren hoe de banvloek werd uitgesproken over een nuttig en thans volkomen geaccepteerd accessoire als een hoofdsteun, en dat je eigenlijk pas een echte ligfietser was als je kon fietsen op de Flevo-bike of -trike met het kantel-kniksysteem.

Zaken als comfort en e-ondersteuning van ligfietsen worden tegenwoordig vooral op hun merites beoordeeld en niet (meer) op zuiverheid in de leer.

Ik vind dat momenteel veel interessante dingen gebeuren in de ligfietswereld. Om maar een paar zaken te noemen: nieuwe en praktische carrosserievormen voor de velomobiel, e-ondersteuning in diverse vormen (naaf- of middenmotor), voorwielaandrijving, kantelende achterwielen.
De tijd zal leren welke ontwikkelingen zullen aanslaan bij het publiek, en technisch en commercieel levensvatbaar!

Bikkeltjes!

Gisteravond stormde en regende het; toch kwamen een paar groepen kinderen met lampionnen hun St. Maartenliedjes zingen en snoep+mandarijn in ontvangst nemen. Goed gewapend tegen de elementen en ook hun fraaie lampionnen waren goed beschermd met een doorzichtige plastic zak. Echte bikkeltjes dus :-)

Zelf hield ik gisteren als niet-bikkel en géén mooiweerfietser het wel voor gezien :-(   Wel ben ik 's ochtends met m'n Verso -geen kunst met anderhalve ton staal en rubber, en voorzien van TRC en VSC- naar Dronten gereden met m'n roei3wieler achterin. Niet ver van Dronten kwam ik een auto tegen met Frans kenteken met bovenop 'n geheel in plastic verpakte gele Quest. Bij Velomobiel.nl vernam ik van Ymte dat dat Pixelman was, een goede bekende op het forum van de Gentse liggers en tevens bekend om z'n futuristische en zeer fraaie HPV-ontwerpen.

De linker trommelrem werd door Ymte vakkundig onder handen genomen en inderdaad bleek bij 'n blokje om dat het happen verdwenen was. Nu maar hopen dat dat zo blijft!

Natuurlijk heb ik 't moois wat daar bij Velomobiel.nl stond uitvoerig bekeken, en viel het mij weer op dat de Strada een heel mooi velomobieltje is! 'k Vind hem wegens de pittig vormgegeven achterkant mooier dan de Quest, en ook de open wielkasten geven duidelijk aan waarvoor 't karretje bedoeld is. (Menskracht maakt mobiel...)
De twee carrosseriebouwers van Velomobiel.nl lijken nu een concurrentieslag te voeren: wie bouwt de lichtste carrosserie?

Jammer dat ik van Ymte moest vernemen dat de afzet van ligfietsen ingestort is. Vergeleken met een paar jaar geleden is de verkoop gehalveerd. 'k Moest weer denken aan m'n opmerking van alweer een jaar geleden, namelijk dat de ligfiets de slag om de gunst van de fietser heeft verloren van de e-bike. De opmars daarvan gaat ook nu nog onverminderd door...

Wie maakt de leesbaarste Boerkafiets?

[Update 15 mrt: Dank zij de eerste reactie op dit plaatje weet ik nu dat de fraaie oorspronkelijke foto op de site van fotograaf Bob Bronshoff staat. Bovenstaande afbeelding is gemaakt door 'n mede-HPVpiloot met een Canon scanner en daarna door mij met enkele eenvoudige ingrepen bewerkt om de tekst beter leesbaar te maken. Trouwens, tekst in witte letters op 'n zwarte ondergrond is een van de hoofdzonden van 'website usability'!]

[Update 16 mrt: deze afbeelding is geplaatst met toestemming van fotograaf Bob Bronshoff, Amsterdam.]

Pitstop

Afgelopen zaterdag is Marcel Prins (die van de Quest 342) vanuit z'n woonplaats even boven Leeuwarden naar mij toe komen fietsen om de daglichtlamp op te halen die ik wegens overbodigheid had aangeboden.

't Verslag op Marcel's weblog leest als de beschrijving van 'n pitstop waar het gaat over hoe hij in Veendam werd bijgetankt en weer op temperatuur werd gebracht zodat hij met frisse moed en vol energie de lange terugreis kon aanvaarden.
'k Heb aan Marcel's verslag niets toe te voegen want het is allemaal precies zo gegaan. Hij kan nu op zoek naar een nieuwe GPS, hopelijk een die wat gemakkelijker is in het gebruik en met een mooi groot en helder scherm.

Marcel's verslag laat duidelijk zien -evenals de ervaringen van veel andere velomobilisten- dat velomobielen heel bijzondere fietsen zijn. Op 'n gewone open fiets (op 2 of op 3 wielen) is het zelfs voor sportieve mensen amper te doen om onder winterse omstandigheden op een lange middag 'eventjes' 200 km te fietsen!