De sloopkogel van de prostaatkanker

Vanochtend vroeg strompel ik de spreekkamer van m’n huisarts binnen, met ’n Nordic Walking stok als broodnodig steuntje. "Zo ken ik u niet!" is de verbaasde begroeting van de dokter. Dat is dus het eerste wat ter sprake komt. En wat ik veilig ergens in het achterhoofd had weggestopt is voor de dokter een aanwijzing dat er prostaatkanker metastasen in het bot aan het opspelen zijn. M’n bangste vermoedens, namelijk dat het geen liesblessure is die mij ongemak en pijn bezorgt, maar een gevolg van de voortschrijdende prostaatkanker, zijn hierdoor versterkt.

"Dat kan niet langer zo doorgaan" en met deze woorden schrijft de dokter een brief naar m’n specialist in het UMCG. En morgen, donderdag dus, zal ik de specialist zien op zijn spreekuur in het UMCG.
Dat betekent dat nu wellicht het moment is aangebroken voor een behandeling met radioactief Radium-223 chloride…

Omdat ik voorlopig aan de pijnstiller diclofenac ben, en de dosering zo goed mogelijk heb aangepast aan mijn behoeften -ik kan volstaan met 5xdaags 1 tablet diclofenac à 12,5 mg- moet ik ook een maagbescherming innemen. Het bekende omeprazol heeft voor mij enkele heel onaangename bijwerkingen, en m’n huisarts en ik vinden het de moeite waard om een H2-receptorantagonist te proberen, een mildere vorm van maagzuurremmer. De keus is voorlopig gevallen op cimetidine.

De rest van de ochtend hebben m’n vrouw en ik nodig om deze ontwikkelingen te verwerken. Eenvoudig is dat niet…
Momenteel is het knap waardeloos: niet fietsen, niet wandelen, niet in de tuin werken!
Bah, bah, en nog eens bah!

O&O (Ontwikkeling en Ontspanning)
Afgelopen zondag was het vreselijk weer! Gelukkig konden we terecht in het Huis voor de Kunst heel dicht bij huis, voor ons de eerste keer.

We werden door de uitstekende pianist Sander Sittig vergast op mooie werken van
MOESSORGSKI - Schilderijen op een tentoonstelling
GRANADOS – delen uit Goyescas
DEBUSSY - Preludes

Die werken waren geïnspireerd door schilderijen uit die tijd. Zo kwamen in de projecties tijdens het spelen enkele portretten van Repin voorbij en bij Moessorgski afbeeldingen die ontleend waren aan Russische sprookjes, volksverhalen en legenden. Ik moest meteen denken aan de fraaie tentoonstelling hierover in het Groninger Museum, alweer 10 jaar geleden. Een tentoonstelling die je niet zo gauw vergeet!

Een bekende sprookjesfiguur is Baba-Jaga, een oud heksje dat in het bos in een hut op kippenpoten woont en graag kleine kinderen opeet. De twee afbeeldingen van Baba-Jaga geven een indruk van de sfeer waarin sommige verhalen zich afspelen.

Het was daar in het Huis voor de Kunst volle bak: alle ruim 40 zitplaatsen bezet. Aangename sfeer in een huiselijke en heel smaakvolle omgeving. Voor herhaling vatbaar!

Behulpzaam toeval en een mooie samenloop van omstandigheden

In ons leven wordt de gang van zaken vaak door louter toeval bepaald. Daarvan beleefden we de afgelopen weken een paar treffende voorbeelden :-)

Wat betreft ons huis en tuin realiseerde ik mij sinds een jaar of twee dat er wel het nodige te verbeteren viel aan onze woning qua levensloopbestendigheid.

Eerst maar de tuin
Ik zat al maandenlang met een levensgroot probleem dat mij veel zorgen baarde en dringend moest worden opgelost: dit jaar is het mij heel duidelijk geworden dat wanneer Willy alleen woont in ons huis, onze tuin te groot is om goed in haar eentje (eventueel met de hovenier erbij voor bepaalde klussen) te worden onderhouden. Kleinschalig gepruts, met hier en daar een heestertje weg en een graspol erbij, is volstrekt onvoldoende om dat probleem op te lossen.
Willy en ik weten allebei drommels goed dat Willy het liefst zo lang mogelijk aan de Eems 28 wil blijven wonen. Het huis is door Willy gebouwd en ook zij is dol op het parkje om ons huis. Dus we moeten denken aan veel verdergaande ingrepen in dat parkje om het onderhoudswerk sterk te verminderen!

Het toeval schoot ons te hulp. Op zondag 15 oktober hadden we een familiereünie van bijna alle broers en zusters van Willy, met aanhang. Dat was in de vorm van een high tea in "De Vlinderij", een leuke gelegenheid even buiten Muntendam, binnen loopafstand van de vroegere ouderlijke woning van pa en ma Muurman.
Bij "De Vlinderij" ligt een mooi aangelegde en goed onderhouden tuin, temidden van het weidse Groninger landschap.
Terwijl onze gastvrouw Trijnie de lekkernijen voor ons aandroeg was achter in de tuin haar partner Dicky druk maar heel moeizaam bezig in een stuk tuin. Ocharme, Dicky kon amper uit de voeten wegens zware rugklachten. Dat stuk tuin wordt daarom opgeheven: alle beplanting wordt gerooid en de 1200 m2 grond wordt een grasveld. Dicky vertelde ons heel openhartig dat hij zich had verslikt in deze jongste uitbreiding en dat hij er nu voor zorgt dat die 1200 m2 zo min mogelijk werk bezorgt. Dus gras met een maairobot...

Na afloop en de dagen erna hadden Willy en ik het over Dicky en z'n tuin, en toen realiseerde ik mij opeens dat ik op die manier m'n eigen probleem kon oplossen: het rooien van alle beplanting uit de borders aan de rand van onze gemeenschappelijke inrit (van de huisnrs. 22, 24, 26, 28) en vervolgens doortrekken van onze twee gazons langs die inrit tot aan de rand ervan. En, ook heel belangrijk, onze twee maairobots kunnen dat gemakkelijk aan met elk een capaciteit van 1000 m2 gras!

'k Heb mijn probleem opgebiecht aan Willy en de mogelijke oplossing daarvan geopperd. Willy zei geen nee...
Ik ben op een merkwaardige manier opgelucht. Natuurlijk zal mij die drastische ingreep aan het hart gaan, maar voor mij is het alternatief volstrekt onaanvaardbaar: de onwerkbare situatie waarin Willy terecht zou komen als ik dat probleem niet zou oplossen.
Inmiddels heb ik de geplande ingreep besproken met onze vaste hovenier en hij heeft die opdracht aangenomen en zal het werk vóór de winter uitvoeren.

De drie essen in onze tuin zijn ziek. Wij hadden de afgelopen weken al besproken om onze drie essen deskundig te laten keuren en bij gebleken noodzaak -aantasting door essentaksterfte- te laten kappen. Dit omdat wij als eigenaar van deze bomen verantwoordelijk zijn voor alles wat daarmee kan gebeuren (schade door omwaaien e.d.). We hebben al contact met een boomverzorgingsbedrijf en hierover afspraken gemaakt. Het boomverzorgingsbedrijf heeft de kapvergunning aangevraagd, een plan van aanpak opgesteld (feitelijk een bestek voor de uitvoering) en zal in de loop van de maand november het werk uitvoeren. Dat zal weer veel onderhoudswerk schelen omdat er in de herfst veel minder afgevallen blad zal zijn in ons gazon :-)

Onze woning
Ons huis houdt ook niet over qua levensloopbestendigheid. De inrichting van de twee verdiepingen is een flinke barrière: 1 Toilet op de begane grond en badkamer en slaapkamer op de 1e verdieping. Om geheel gelijkvloers te kunnen wonen zou een grote en tijdrovende verbouwing nodig zijn. We hadden daar geen van beiden veel zin in. Een andere mogelijke oplossing had ik al in gedachten: een traplift!
E.e.a. grondig doorgenomen met Willy en uiteindelijk gekozen voor een traplift van een als zeer goed bekend staand A-merk: Thyssenkrupp Encasa. Een vertegenwoordiger ervan is een paar dagen geleden al op bezoek geweest en is met onze bestelling van een traplift van het model Swift op zak weer naar huis gegaan. Dit jaar, hoogstwaarschijnlijk al in november, zullen wij dus een traplift hebben :-)

Ook in dit geval heeft het toeval een flink handje geholpen. Dat zit zo: een paar weken geleden heb ik na een wandeling van ruim 2 uur een liesblessure opgelopen die de weken erna langzaam maar zeker steeds erger werd; de pijn was soms niet om uit te houden! Na consultatie van m'n huisarts en uit eigen waarnemingen vermoeden wij beiden dat er sprake is van overbelasting van de adductoren. Dit zijn de spieren die aanhechten op het schaambeen en verlopen aan de binnenzijde van het bovenbeen. Inmiddels heb ik een goed werkende pijnbestrijding -een combinatie van paracetamol tabletten en diclofenac zetpillen- zodat mijn mobiliteit weer op redelijk niveau is. Ik kan weer aardig lopen in en om huis met steun van een wandelstokje :-) Maar het zal wel meer tijd kosten voordat e.e.a. volledig is genezen! 'k Zal wellicht de fysiotherapeut moeten raadplegen...

Op het hoogtepunt van de ellende was het voor mij een zware opgave om de trap te nemen naar de slaap- en badkamer. En natuurlijk vrees ik dat in de toekomst mijn prostaatkanker voor nog meer invaliditeit kan zorgen!
Dat was het duwtje in onze rug om ’n traplift te nemen :-)

En het fietsen?
Geen problemen te melden :-) Ik wacht de levering van de Gazelle Balance rustig af. Het weer, m’n liesblessure en drukte met veel andere zaken maken dat van fietsen heel weinig komt.

Maart 2017: ’t Is me het maandje wel…

Deze maand bracht ons tot nog toe een potpourri van feiten en berichten, en dan hebben we het nog niet eens over de verkiezingen. Trouwens, onze woonplaats Veendam is recordhouder voor wat betreft de aftakeling van de PvdA: in deze gemeente vond procentueel de grootste achteruitgang van de PvdA plaats, van 42,2% naar 9,5%.   

Maart begon al goed op de 7e: het bloedonderzoek wees helaas uit dat de enzalutamidekuur minder effectief wordt en de PSA-waarde in het bloed inmiddels tot 30 gestegen was. Dat betekent dat ik in feite bijna uitbehandeld ben en rekening moet houden met het naderend einde van m’n leven. Dat kan over enkele maanden tot 1½ jaar duren. Meer daarover is nog niet te zeggen.

M’n specialist wil mij over 2 maanden weer op zijn spreekuur zien. Bij die gelegenheid wil ik hem polsen over een palliatieve kuur met Radium-223. Daarmee zijn zeer gunstige ervaringen opgedaan in het Catharina Kanker Instituut in Eindhoven.
Belangrijke overwegingen om hiervoor te gaan zijn de volgende:

Het Catharina Kanker Instituut breidt de behandeling van patiënten met een ongeneeslijke vorm van prostaatkanker met het radioactieve Radium-223 chloride verder uit. Uit recent internationaal onderzoek blijkt dat het aantal injecties veilig en succesvol kan worden verdubbeld van 6 naar 12. De extra zes injecties voorkomen in veel gevallen dat de kwaadaardige tumoren in het bot verder toenemen. Dit resultaat komt bovenop de levensverlenging van drie tot zes maanden bij de eerste zes injecties. Het was al bekend dat de therapie de pijn vermindert en zorgt voor een betere kwaliteit van leven. Het middel werd tot nu toe ingezet als laatste optie na chemo- en/of hormoontherapie. Uit een ander onderzoek is nu ook vast komen te staan dat het veilig is om deze therapie eerder in het ziekteproces in te zetten.

Toeval of niet, maar deze overwegingen spreken mij zeer aan, ook omdat ik absoluut geen trek heb in een langdurige martelgang op weg naar het einde!
'k Moet mij nog nader verdiepen in deze therapie en de eventuele mitsen en maren daarbij, maar zodra ik daar meer van weet wil ik e.e.a. nader bespreken met m’n huisarts. Prettige bijkomstigheid is dat m’n huisarts en ik op dezelfde golflengte zitten: we zijn allebei sportief aangelegd èn enthousiaste fietsers. En hij weet als geen ander hoe ik mij de afgelopen 13½ jaar heb ingespannen om de opeenvolgende medische behandelingen zo goed mogelijk te ondergaan en al het mogelijke te doen om daarbij lichamelijk en mentaal overeind te blijven.

Het worden spannende tijden en ik wil absoluut vermijden dat ik in een hoekje ga zitten kwarren.

Business as usual dus :-)
Een week geleden vierden we met een bescheiden warme lunch het feit dat we -Willy en ik- 29 jaar bij elkaar zijn. Natuurlijk realiseren wij ons dat dergelijke kleine genoegens nu een bijzondere lading hebben.

BionX voor e-bikes
De BionX accu van m’n e-Scorpion bleek onbedoeld in coma te zijn geraakt tijdens het winterreces. Dat reces was overigens van zeer lange duur: bijna 4½ maand niet gefietst! De accudokter waarmee onze fietsenzaak Steenbergen in Zuidlaren zaken doet, heeft de accu uit z’n coma weten te halen, zodat het nu een kwestie is van enkele testritten om te bezien of alles in orde is of dat de accu alsnog moet worden gerenoveerd.

Inmiddels wilde ik wèl een nieuwe BionX accu erbij hebben terwille van een grotere bedrijfszekerheid van de e-Scorpion. In Nederland lijken er geen BionX dealers meer te zijn, en is er hier en daar alleen wat verouderde meuk te koop. In Duitsland lijken er minstens 2 BionX dealers te zijn met een up-to-date assortiment dat de nieuwste motoren, accu’s en appendages omvat. Ik heb gekozen voor e-bikes4you.com, en de aankoop en levering van een nieuwe BionX accu (het zwaarste model) ging dermate gladjes dat ik een heel gunstige indruk heb gekregen van deze dealer. Het feit dat-ie in Beieren is gevestigd zal daarmee wel wat te maken hebben ;-) …

Sportschool vorderingen en fietsconditie

In januari en februari had ik genoeg data verzameld om mijn prestaties op de sportschool te analyseren. Het ging vooral om de evt. progressie op de diverse apparaten. Daarbij gooide ik alles in dezelfde statistische molen waarbij geen onderscheid werd gemaakt tussen gehele sets (3x12), halve sets (2x9) en korte sets (3x8). Meestal hou ik de gehele sets aan, met de halve sets voor de dagen dat ik wat minder tijd op de sportschool bezig wilde zijn en de korte sets voor oefeningen die mij nogal zwaar vallen (vooral de schouder- en armtraining). De resultaten van de hersteldag (meestal ’s donderdags) waarbij ik minder zwaar train, behandel ik op dezelfde manier.
Uit de grafiekjes blijkt dat deze uiterst eenvoudige aanpak het zicht op de middellange termijn (hier 2 maanden) niet bemoeilijkt en dat er inderdaad sprake is van toegenomen prestaties, met enkele tot meerdere tientallen procenten.
Dit optimistische beeld wordt ruimschoots bevestigd door wat ik tijdens mijn dagelijkse activiteiten ervaar: steviger doorwandelen, gemakkelijker traplopen en met minder moeite de verschillende werkzaamheden in de tuin uitvoeren.

Het fietsen geeft een heel ander beeld! Weliswaar blijk ik minder vermoeid te zijn als ik na 10-20 km fietsen weer thuis ben, maar het fietsen zelf kost mij veel moeite. Een fietsconditie van niks dus, zo heb ik deze week ervaren. Dat wordt werken aan de duurconditie…

(Niet) fietsen en tuinieren

Daar zijn wij weer, na ruim 3 maanden niet bloggen.

Allereerst mijn beste wensen aan al m'n regelmatige en niet-zo-regelmatige lezers voor heel fijne feestdagen en een voorspoedig, gelukkig en gezond 2017 !

Fietsen
In oktober heb ik een luizige 200 km bijeen gesprokkeld op de HP Scorpion. In november en december tot nog toe heb ik niet meer gefietst. Voor deze mooiweerfietser was het weer vaak niet bepaald uitnodigend om te gaan fietsen!

Tuinieren
Wel hebben we in de genoemde maanden veel in de tuin gewerkt: in totaal 2 boompjes en 9 heesters met wortel en tak verwijderd, gedetailleerd snoeiwerk verricht aan diverse heesters en gigantische hoeveelheden afgevallen blad opgeruimd. Het is dit jaar een buitensporig goed groeiseizoen geweest en dat was aan alles te merken!

We zijn gaan experimenteren met een paar soorten siergrassen en hebben hier en daar alvast wat probeersels geplant die hopelijk zullen aanslaan, goed groeien en niet misstaan in het oorspronkelijke ontwerp van onze tuin. Diverse boeken, vooral die van/over de wereldvermaarde tuinarchitect Piet Oudolf  en websites (bijv. Oudolf en Lianne's Siergrassen) geven een goede indruk van de mogelijkheden van siergrassen en waarop je moet letten.

Sportschool
Vanaf ons huis is het maar 10 minuten lopen naar de sportschool van Quantumfit.
Een winter zonder sportieve activiteiten is onacceptabel, dus heb ik mij daar ingeschreven. Inmiddels ben ik nu twee weken bezig (3 à 4 maal per week) en ben nog zoekende naar een mix van activiteiten die mij in dit beginstadium -weinig conditie, weinig kracht- zo snel mogelijk een stuk verder helpen.

Al weer heel wat jaartjes geleden heb ik regelmatig een sportschool bezocht en heb daar dankzij een uitstekende begeleiding het nodige opgestoken over de do’s en don’ts en de verschillende toestellen. 
Het leek mij verstandig en voor de hand liggend om te beginnen met de spiergroepen te gebruiken die bij mij prima ontwikkeld zijn: ligfietsen, wandelen en roeien. Daarbij extra krachttraining met leg extension, leg press, abdomen en lower back: allemaal bekend terrein voor mij :-)

De cardiofitness activiteiten waarmee ik veel ervaring heb gaan mij nu al redelijk goed af, al laat vooral het uithoudingsvermogen te wensen over. M’n medicijnen Lucrin (hormoonkuur), Xtandi (a.k.a. enzalutamide) en de betablokker atenolol blijken, zeker in deze combinatie, vakkundige slopers te zijn van een man’s viriliteit, spierkracht en uithoudingsvermogen!

Dat wordt dus wel duwen tegen mijn grenzen aan, maar toch met een zekere voorzichtigheid en alertheid op de reacties van m’n lijf. En waar m’n conditie te kort schiet voor een langere sessie probeer ik een geschikte HIIT-variant toe te passen en evenals bij de krachttoestellen een aantal sessies van beperkte duur te doen.

Er is één toestel waarmee ik absoluut niet overweg kan: de crosstrainer! 'k Sta daarop erbarmelijk te haspelen en te knoeien en slaag er niet in om -niet lachen!- meer dan 35 watt te genereren. 'k Moest gelijk denken aan vroeger, in een ver verleden, toen m’n eerste vrouw en ik op wintersport gingen langlaufen. M’n vrouw ging er moeiteloos en gladjes vandoor, ik kon niet meer doen dan met veel moeite proberen haar bij te houden :-((  Leuk was anders en het is nooit beter geworden…
'k Heb gisteren de tread climber geprobeerd, en die lijkt mij veel geschikter.

M’n prostaatkanker…
is helaas actiever geworden ondanks de enzalutamide. Afgelopen dinsdag vernam ik van de specialist dat de PSA-waarde in mijn bloed is gestegen naar ca. 19. Dat betekent een stijging in een half jaar met ca. 11, van 8,5 een half jaar geleden. Wanneer de stijging doorzet wil m’n specialist weer een PET/CT scan laten uitvoeren om te zien of de voornaamste onruststoker gericht bestreden kan worden.
Jammer dat de reeks van goede berichten (dalende en gelijkblijvende PSA) nu is doorbroken. Gelukkig maak ik mij nog niet al te veel zorgen en beheerst het niet mijn leven! Het is wel een krachtige motivatie om mijn lichamelijke en mentale conditie goed te houden, want daardoor kan ik de bijwerkingen van de huidige 2e-lijns behandeling beter doorstaan.

Van vier naar twee naar een?

Alvorens de titel van deze posting toe te lichten, eerst ff de algemene context van m’n leventje schetsen voorzover van belang voor dit weblog.

Gezondheid. Die laat naar omstandigheden nauwelijks iets te wensen over. De belangrijkste medicijnen -enzalutamide voor het in toom houden van de prostaatkanker en atenolol voor het dempen van de persistente boezemflutter- doen hun werk met minimale bijwerkingen.
Diverse ongelukjes die ik heb gehad en pijn en ongemak hebben veroorzaakt, zijn weer in het vergeetboek geraakt, zoals het hoort :-)
Inmiddels wordt m’n galblaas ervan verdacht dat-ie af en toe opspeelt en mij galsteenkolieken bezorgt. Enfin, volgende week hoor ik van de chirurg de uitslag van het echografisch onderzoek van de bovenbuik en of er al of niet operatief wordt ingegrepen (wat ik wel hoop!).

Tuinieren en fietsen. Helaas is het overheersende weerbeeld in oktober te kenschetsen met de trefwoorden donker, somber en waterkoud, nat en zompig en oersaai langs de weg… Het vereist oplettendheid en flexibel reageren op de omstandigheden om af en toe te kunnen tuinieren of een ommetje te fietsen. Dat lukt redelijk, maar we verlangen naar meer… Dit ook omdat de herfstkleuren nu in volle ontwikkeling zijn en diverse bomen en struiken in onze tuin een schitterende aanblik bieden!
Het is wel te merken dat door zowel de weersomstandigheden als de genoemde ongelukjes het fietsen de laatste weken op een lager pitje staat. En dat betekent dat m’n conditie nogal achteruit is gegaan :-( Werk aan de winkel dus…

Van vier naar twee naar een?
Het lijkt er op dat de inkrimping van m’n fietsenverzameling niet ophoudt na het vertrek van m’n roeifietsen. Na ampele overwegingen en discussies met m’n vrouw als trouw fietsmaatje lijkt het erop dat ik ervan afzie om de Toxy Flite verder te blijven gebruiken. Dat betekent dat ik op termijn alleen de HP Velotechnik Scorpion fs 26 zou overhouden.
'k Wil niet uitweiden over de gebeurtenissen die geleid hebben tot deze conclusie en volsta te melden dat ik er tot nog toe goed vanaf ben gekomen -geen heup of iets anders gebroken!- en ook dat ik de kans op een gebroken heup zo klein mogelijk wil maken. Ik weet nu uit eigen ervaring hoe het voelt om minder valide, slecht ter been en hulpbehoevend te zijn. Dat is bepaald geen pretje…

Hunkeren naar echt lenteweer

Fietsen en autorijden
Het weer wisselt nogal: een of twee dagen lente-achtig, dan weer rustig winterweer, en als we de voorspellingen mogen geloven krijgen we vanaf vandaag een paar dagen koud en herfstachtig weer.
De zin groeit om weer lekker lang en vaak te gaan fietsen, maar dit wisselvallige weer steekt daar maar al te vaak een stokje voor! Het blijft bij wat sprokkelen van een paar fietskm's, die gelukkig, al zijn het maar weinig, ronduit heilzaam zijn voor lichaam en geest!

De afgelopen dagen zijn we aangenaam (nou ja...) bezig gehouden door de bijna gelijktijdige komst van een nieuwe pedelec-ligfiets Toxy Flite (weer met BionX-naafmotor) en de gloednieuwe opvolger –weer een Toyota Verso– van onze 10 jaar oude Toyota Verso met 262.000 km op de teller.
Dat betekent extra werk:
de ligfiets aanpassen aan m’n persoonlijke vereisten, zoals vering, stuur en zitje afstellen en hoofdsteun opdikken;
van fiets en auto de gebruiksaanwijzingen doornemen en belangrijke documenten netjes opbergen;
en wennen aan de nieuwe spullen natuurlijk. Maar dat zal wel lukken...

Ervaringen met enzalutamide
De enzalutamide –merknaam Xtandi, het gloednieuwe medicijn tegen castratieresistente prostaatkanker– doet z'n werk voortreffelijk: de eerste 5 weken is de PSA-waarde in m'n bloed (een maat voor de prostaattumoractiviteit) met meer dan tweederde gedaald, van ca. 145 naar 45. We zijn benieuwd naar de volgende uitslag.
Eens per maand word ik doorgemeten: bloed, urine, ECG. A.s. maandag de 30e weer, in het UMCG. Dat hoort er allemaal bij als je meedoet aan medisch-wetenschappelijk onderzoek.

De bijwerkingen van enzalutamide zijn goed merkbaar: soms suf, soms neerslachtig, veel slapen, verdraagt zich slecht met het hartmedicijn bisoprolol (betablokker), maar ik kan die bijwerkingen minimaliseren dan wel ermee leven. De meeste bijwerkingen zijn gelukkig van voorbijgaande aard of variëren in sterkte.

Ik heb intussen mogen ervaren dat regelmatig fietsen een ongelooflijk positieve uitwerking heeft op lichaam en geest en de bijwerkingen van de medicatie veel dragelijker maakt en zelfs vaak vermindert. Vandaar dat we hunkeren naar echt lenteweer!

Het kon minder :-)

Deze ochtend heb ik m'n afspraak met de uroloog van het St. Lucas ziekenhuis in Winschoten. Ik kan het heel goed vinden met deze specialist en we zijn erg open tegenover elkaar als het gaat over mijn aandoening. Het -niet eens zo lange- gesprek overtreft al m'n verwachtingen :-))

Mede door m'n speurtochten op internet over de recente ontwikkelingen voor de behandeling van hormoonresistente prostaatkanker en de overzichtelijke presentatie ervan aan m'n specialist -Enzalutamide vs. bicalutamide.pdf (625 kB)- is mijn geval uitvoeriger dan gebruikelijk besproken in de maatschap van urologen en oncologen die bij de diverse ziekenhuizen in deze regio werken. De uitkomst hoor ik met veel plezier aan:
- per direct stoppen met het gebruik van bicalutamide. Wèl doorgaan met de 3-maandelijkse Lucrin depôt injectie;
- over 3 maanden wordt m'n bloed onderzocht om het effect van het stopzetten van de bicalutamide medicatie na te gaan. Naar aanleiding daarvan wordt beslist of er direct met enzalutamide medicatie wordt begonnen, waarbij de gebruikelijke chemokuur wordt overgeslagen. Deze enzalutamide medicatie wordt beschouwd als een "trial" omdat de wettelijke registratie van het gebruik vóór een chemokuur nog niet rond is.
- de botscan gaf aan dat in de periode van de 11 jaar na de eerste botscan (juli 2003) nauwelijks progressie is in uitzaaiïngen als botkanker en dat de kans op "skeletal events" -botbreuken of dwarslæsies- zeer gering is. Desalniettemin blijft Ra-223 een behandelingsoptie.

Bevrijd van vele zorgen ga ik in opperbeste stemming weer naar huis...

We kunnen voorlopig weer verder! Dat wordt vanmiddag dus een potje roeifietsen om m'n botten gezond en sterk te houden door de uitoefening van druk- en trekkrachten daarop :-)

'k Heb altijd al geweten dat roeifietsen niet alleen heel plezierig  en de ultieme total body workout is, maar ook supergezond. Anders dan de verslavingen aan koffie, alcohol, rookwaren en andere drugs, suiker, zout en vet heeft een roeifietsverslaving -en de kans daarop is erg groot!- géén nadelige gevolgen voor de gezondheid!

Doorgaan, vooral doorgaan…

Weer thuis na een mooie vakantie van 2 weken in ons geliefde Beieren -München en wijde omgeving van de Starnberger See- kostte het mij enige moeite om onbekommerd door te gaan met genieten van de zomer.

Gezondheid
Ruim anderhalve week heb ik last gehad van de naweeën van het verwijderen van de verstandskies linksonder. Die had extreem lange wortels met hier en daar ontstekingen. Poeh…

Een dag na die ingreep bij de tandarts hoorde ik van de uroloog dat m'n PSA verder was gestegen: dit keer van 10 naar 32 in een half jaar tijds. Op zich is dit geen extreem hoge waarde en is er geen reden voor paniek. 'n Paar dagen na het consult is een botscan gemaakt om te zien of de uitzaaiïngen zijn toegenomen sinds de laatste botscan, alweer 11 jaar geleden. Op 28 juli heb ik overleg met de uroloog over hoe de 2e-lijns behandeling van m'n prostaatkanker het beste kan gebeuren.
Het is bemoedigend te zien hoeveel vorderingen de laatste jaren zijn gemaakt bij het in toom houden van hormoonresistente prostaatkanker. Diverse effectieve medicijnen zijn ontwikkeld, zoals enzalutamide en radium-223, dit laatste voor de aanpak van botkanker. Dat is een belangrijke reden dat ik in dit weblog m'n belangrijkste ervaringen opschrijf. Prostaatkanker is tenslotte de meest voorkomende vorm van kanker bij mannen. Van alle mannen die in 2011 kanker kregen, had 22% prostaatkanker. In 2012 overleden 2.566 mannen met prostaatkanker als primaire doodsoorzaak: 31 per 100.000 mannen.

Last but not least: het hartmedicijn Rytmonorm, waarover ik aanvankelijk zo enthousiast was, ging helemaal ontsporen in m'n lichaam. De psychische bijwerkingen werden zo dominant en de heilzame werking ging zover achteruit dat ik besloot om per direct daarmee op te houden en op een andere betablokker over te gaan. Op verschillende professionele sites, bijv. www.farmacotherapeutisch kompas.nl en op ervaringensites zoals www.mijnmedicijn.nl, heb ik gezocht naar een niet-lipofiele betablokker met relatief weinig bijwerkingen, ook vanuit het standpunt van de actieve sportbeoefenaar. 'k Kwam uit op atenolol, en slaagde erin hiervoor een recept te krijgen voor de lichtste tabletten (25 mg), ondanks dat m'n eigen huisarts en eigen cardioloog beiden met vakantie waren. En ja, tot nog toe gebruik ik het met redelijk succes en ook het roeifietsen gaat redelijk daarmee :-)

'k Moet natuurlijk toegeven dat ik dezer dagen in spanning verkeer over hoe het a.s. maandag en daarna allemaal zal gaan! Ik kan mij wat moeilijk concentreren op lees- en schrijfwerk, en kom vooral tot rust op m'n onmisbare roeifiets :-) Eenvoudige klusjes om huis en tuin geven ook afleiding: sproeien, slakken verdelgen. Het is nu een geschikte tijd om te beoordelen of de tuin hier en daar nog veranderingen nodig heeft. Zo wil ik een strookje hertshooi vervangen door lilablauw bloeiende geraniums en een versleten azalea door een mooie graspol. En wellicht een pergola laten neerzetten om onze blauwe regen meer ruimte te geven…

Cultuur
Al jaren is het vaste prik dat in deze periode, eind juli-begin augustus, de agenda van ons uitgaansseizoen z'n (bijna) definitieve vorm krijgt. Door het systeem van voorverkoop van geplaceerde zitplaatsen zijn nu al onze kaarten binnen en alle kosten daarvan van onze bankrekening afgeschreven. Dit systeem is de beste waarborg dat de goede voornemens daadwerkelijk worden omgezet in theaterbezoek!
Vorig jaar hadden we weinig uitvoeringen omdat de programmering van de diverse theaters (De Kolk, Assen; Oosterpoort, Stadsschouwburg, Martiniplaza, alle in Groningen) niet bijster interessant was. Dat is voor het komend seizoen veel beter: 14 voorstellingen waarvan het merendeel klassieke muziek, 3 opera's en de musical War Horse.
We verheugen ons er danig op…

Al dat moois wil natuurlijk heel goed gehoord worden. 'k Heb daarom besloten om weer op binauraal horen over te schakelen -beide oren zijn heel slecht- en heb met m'n vaste audicien in Groningen afgesproken dat ik een proefperiode heb met het nieuwste van het nieuwste van Phonak, de Bolero Q90.
M'n huidige hoortoestel (op rechts) is niet eens zo oud, slechts 4 jaar, maar doet niet meer wat ik graag wil: zowel de spraakverstaanbaarheid als het horen van muziek lijken te zijn verslechterd na de zware operatie die ik ruim 2 jaar geleden heb ondergaan.

Fietsen!
't Gaat allemaal niet zo snel en veel als ik zou willen, maar toch rijgen de fietskm's zich aaneen. In de vakantie heeft vooral de Scorpion z'n goede diensten bewezen, en weer thuis was ik blij om weer totale body workouts te kunnen doen op de roeifiets. Al was het zeer warme weer (middagtemperaturen van 30 tot 36 graden) reden om het tamelijk rustig aan te doen…

De ervaringen van Ronny van Huffel met z'n Toxy FLITE waren voor mij reden om 'ns goed naar dat fietsje te kijken. Op het eerste gezicht lijkt het veel op m'n eerdere Grasshopper, maar er zijn opvallende verschillen, zoals de tamelijk geprononceerde rechtopzit. Het is ahw een tussenvorm tussen de RANS CF-bike en de klassieke ligfiets. Heel mooi zijn natuurlijk het opvouwbare frame en de mogelijkheid van een BionX naafmotor in het achterwiel :-)
We hebben momenteel genoeg ruimte in onze fietsenberging voor nog een 2-wieler erbij dus misschien wordt het nog wat…

'n Periode van voorspoed en verrassingen

Zo mag ik de afgelopen tijd wel omschrijven: geen lichamelijke klachten, fietsen gaat als vanouds en zelfs op de roeifiets kan ik regelmatig voluit gaan. Het nogal wisselvallige weer heeft ons de afgelopen maanden gestimuleerd om te fietsen wanneer het maar enigszins mogelijk was. Zelfs op het tuinonderhoud werd beknibbeld…

Voor echte veelfietsers zijn de volgende cijfers niet de moeite waard om over te schrijven, maar voor mij illustreren ze de weg omhoog naar volledig herstel van m'n hartoperatie, alweer ruim 2 jaar geleden.

Dit jaar heb ik tot op heden 2.750 km gefietst, waarvan 1.300 km op de roeifiets :-) Maart en april waren goed voor elk 600 km op de teller. Mei wat minder (540) en deze maand juni tot vandaag 400 km. Roeifietskm's waren ca. de helft, soms aanzienlijk meer, van het totaal.
't Is de laatste weken wat rustiger op het fietsfront: er moest echt wat aan de tuin gebeuren! Overigens ben ik blij dat we alleen een siertuin hebben. Een Klijnsma-moestuin erbij zou echt te veel werk zijn.

Kortom, fietsen gaat bijna als vanouds.

Vanaf 26 maart dit jaar gebruik ik het hartmedicijn Rytmonorm waardoor m'n hartritme regelmatiger en krachtiger is geworden en het hinderlijke boezemfibrilleren tot nog toe achterwege is gebleven. Sindsdien heeft het vele fietsen een duidelijk effect op m'n meeste grote spiergroepen en op de spieren van buik en borst: sterker en groter in omvang. Dit heb ik na 2010 en tot begin dit jaar niet meer meegemaakt. Langzaamaan realiseer ik mij hoe groot en funest de gevolgen waren van het slechter functioneren van hart en bloedsomloop!

Wij gaan nu serieus en hartstochtelijk genieten van de zomer!

Willem Wilmink
Denk je dat je veel weet, kom je bij toeval in aanraking met waar je nog nooit van gehoord hebt: de gedichten van Willem Wilmink. Met eenvoudige woorden en eenvoudige zinsconstructies beschrijft Wilmink alledaagse gebeurtenissen. Hij slaagt erin om de mensen recht in het hart te raken en een subtiele gelaagdheid in zijn gedichten te scheppen die zelfs voor mij, een taalkundig eenvoudige van geest, te ontdekken zijn.

Een heel mooi voorbeeld vind ik het volgende gedicht:

Tilligte, vroeger

Een vader fietst door ’t boerenland
In de vroege ochtendmist
En hij heeft achterop zijn fiets
Een kleine houten kist.

Daar ligt de nieuwe wereld in
Waarop hij had gehoopt:
Zijn zoontje, dat gestorven is
Voordat het werd gedoopt.

Vader begraaft het kereltje
In ongewijde grond.
Daarboven lopen Onze Heer
De tranen langs de mond.

Het kabbelt rustig voort…

En hiermee bedoel ik vooral het gestage aaneen rijgen van m'n fietskm's op roeifiets en trike. Vanaf 1 januari dit jaar heb ik al ruim 1700 km gefietst, waarvan ruim 700 km op de roeifiets. Het wordt nog mooier als ik de fietskm's van deze maand zie: 536 totaal, 375 op de roets.

Het roeien gaat weer net als vroeger :-))  Wel moet ik m'n (meestal) een of (soms) twee hersteldagen in acht nemen. Die hersteldagen komen neer op of in de tuin werken of een kalm rondje fietsen.

M'n conditie die ik van oudsher gewend was keert langzamerhand terug. 'k Ervaar nu weer ten volle de redenen waarom ik ruim 10 jaar geleden voor het roeifietsen koos: niet alleen de total body workout maar ook dat ik, vergeleken met de "gewone" fiets, op de roeifiets minder km's hoef te maken om een goede algemene conditie te krijgen en te houden. Dat spaart tijd, houdt de motivatie overeind en ik houd tijd over voor m'n overige bezigheden (tuinieren, lezen, studeren…)

Eerst niks, daarna weer wel wat :-}

De titel slaat op m'n klachten aan de onderkant van m'n sternum (borstbeen). Het bezoek aan de chirurg liep uit op niks: niks te zien op de röntgenfoto's wat de klachten zou kunnen veroorzaken. Broedend op de consequenties van deze uitslag toog ik woensdagmiddag huiswaarts, mij realiserend dat ik voorlopig met een of ander, min of meer behoedzaam, trainingsregime zou moeten proberen over die klachten heen te groeien :-(

Weer thuis voelde ik heel duidelijk een trekkend gevoel bij het klachtencentrum, en kreeg opeens een ingeving die ik direct uitvoerde. 'k Ging op bed liggen, op m'n rug met de voeten naar het hoofdeinde, met een zo groot mogelijk deel van m'n bovenlijf voorbij het voeteneind van het bed. Vervolgens boog ik voorzichtig en zover mogelijk door, met het hoofd richting vloer. Eerst voelde ik ergens in de buikstreek even iets trekken, daarna niet meer. Deze rekoefening deed ik driemaal, elke keer ongeveer 1 minuut.

Wie schetst m'n verbazing toen in de loop van de middag bleek dat allerlei grotere en kleinere pijnscheutjes rondom het borstbeen en andere onprettige verschijnselen weg waren. Niet 'n beetje weg, maar echt compleet verdwenen!

En nu ik dit opschrijf, zaterdag omstreeks het middaguur, kan ik constateren dat al die pijnscheutjes en andere verschijnselen nog steeds zijn weggebleven. 'k Heb gisteren en deze ochtend deze rekoefening herhaald, in combinatie met sit-ups (3 setjes van 16). En gistermiddag, toen het weer even wat beter was, heb ik 'n klein ommetje geroetst.

Nu maar doorgaan met deze en andere rek- en strekoefeningen en roetsen, en oppassen dat het lijntje niet weer breekt, zoals eind oktober-begin november 2012.

Het ziet er allemaal weer hoopvol uit…

Weer fietsen :-)

De ergste winterkou is uit de lucht en de meeste sneeuw weggedooid zodat ik gisteren tegen het einde van de middag weer 'n ommetje kon roeifietsen. Dat was na m'n bezoek aan het Martini ziekenhuis in Groningen waar ik een eerste consult had bij de chirurg.

Het gaat hierbij om de klachten aan de onderkant van m'n sternum (borstbeen) die vanaf eind oktober-begin november 2012, een half jaar na m'n openhartoperatie, opeens optraden en het roeifietsen zo goed als onmogelijk maakten. Die klachten zijn wel minder geworden, maar wegens het slepende karakter ervan wil ik dit goed laten uitzoeken.
Inmiddels zijn er röntgenfoto's genomen en weten we over een week meer. Eerlijk gezegd zou ik er een lief ding voor over hebben als een chirurgische ingreep de oorzaak van m'n klachten kan wegnemen. 'k Ben verknocht aan het roeifietsen zodat ik er veel voor over heb om hiermee zo lang mogelijk door te gaan.

Nuchterheid versus groenwasserij

Groenwasserij -het verkopen van de meest onzinnige zaken als zijnde duurzaam, dus "groen"- loopt al heel lang de spuigaten uit. Bijna iedereen lijkt er belang bij te hebben om zichzelf als "groen" neer te zetten en verklaart van alles en nog wat als knalgroen.
Vooral één grote leugen doet opgeld: namelijk de illusie dat onze consumptiemaatschappij op het huidige welvaartsniveau of hoger kan doorgaan als we maar duurzame energie gebruiken en alles recyclen. Wie iets dieper graaft, ook op internet, leert al gauw de redenen kennen waarom deze modieuze groenwasserij zo misleidend is.

Temidden van alle juichende verhalen in de blogosfeer over e-auto's, e-velomobielen en e-bikes doet het goed om een ontnuchterend verhaal te lezen zoals Ozzie Zehner's "Green Illusions". De hoofdstukken van dat boekje geven een aardig voorproefje van Zehner's aanpak. Heel interessant is ook z'n artikel Unclean at Any Speed.

[Update 'n dag later: 6 februari 2014.
De oudere lezers van dit weblog zullen zich nog wel de opschudding herinneren toen in 1972 "De grenzen aan de groei, rapport van de Club van Rome" verscheen. Inmiddels zijn verschillende updates ervan verschenen, het laatst in 2012 door Jørgen Randers.
Tegen deze achtergrond is het heel interessant hoe mw Gail Tverberg op haar weblog "Our Finite World", in haar posting van vandaag -Limits to Growth: At our doorstep, but not recognized- de huidige wereldwijde malaise beoordeelt.
Een boeiende analyse, zeer, zeer de moeite waard om te lezen!]

Hoe staat het met Uw conditie ? (Pé Koomen)

Tot m'n stomme verbazing heb ik deze februarimaand=sneeuwmaand -vooral in Oost-Groningen!- op m'n roei3wieler maar liefst 239 km bij elkaar gesprokkeld [update: hierbij zijn meegerekend de 44 km die ik morgen nog zal roetsen]. Met genoeg ritjes van 10, 15 of 25 km kom je klaarblijkelijk een heel eind :-)

Ondanks de weinige roeifietskm's in januari+februari (339 km) heb ik het gevoel dat ik tot nog toe de winter redelijk ben doorgekomen: niet al te veel conditieverlies en een lenig lijf (in ieder geval voor een 71-jarige…).

Natuurlijk zijn die 340 km in 2 maanden niet voldoende voor een prima lichamelijke conditie. Daarvoor moet ik meer km's roetsen: minimaal 105-150 km per week (450-600 km per maand), bijv. 3 à 4 tochtjes per week van 35 km. Dat is goed te doen, gegeven dat ik meer te doen heb: huis en tuin onderhouden en m'n …ahum… intellectuele werk. Soms gooit het weer roet in het eten, of een overmaat aan sociale verplichtingen (hoewel ik altijd probeer om die te spreiden).

Gelukkig is roeifietsen een intensieve en veelzijdige workout zodat m'n minimale inspannings'verplichting' van 105-150 km per week een prima conditie oplevert: 'k voel mij energiek en levenslustig, heb geen last van lichamelijk vermoeid raken door m'n werk in en om huis en door de zondagse activiteiten samen met m'n vrouw.

Het Latijnse citaat "Mens sana in corpore sano" (een gezonde geest in een gezond lichaam) kan worden opgevat als een aansporing om een goede balans te vinden tussen lichaam en geest. Ook ik heb de ervaring dat alleen sport niet genoeg is om mij goed te voelen. Intellectuele inspanning, dwz. hard en geconcentreerd denkwerk, is voor mij onmisbaar gebleken. Na m'n pensionering heb ik op dat vlak verschillende dingen gedaan, maar die vond ik niet interessant genoeg om er lang mee door te willen gaan.

Het zou te ver gaan om hier uit de doeken te doen waarom ik kort geleden weer in de wiskunde ben gedoken. 'k Wil volstaan met de opmerking dat ik voorlopig genoeg heb van populariserende uiteenzettingen over natuurkundige onderwerpen en nu het mathematische hoe en waarom daarvan wil proberen te begrijpen.

Ook zou het te ver gaan om hier uit te leggen waarom ik meer wil begrijpen van vooral de geometrische algebra (GA). Voor wie een indruk wil krijgen waar GA over gaat, kan een blik werpen op de Ørstedlezing van 2002 door David Hestenes (.pdf-document) en op de discussie "Hestenes' Geometric Algebra. What good is it?" op het Physics Forums. Vooral de reactie van 'laserblue' is informatief.

Het is wellicht aardig om te weten dat deze ontboezemingen het regelrechte gevolg zijn van de vraag in de titel van Pé Koomen's bericht op 23 februari j.l..

Wordt waarschijnlijk vervolgd…

Fietskm boekhouding 2009

Bijna 6000 km, op 60 km na niet gehaald. Niet dat ik daar rouwig om ben. Ook ga ik niet tegen heug en meug 'n doodsaaie fietstocht maken alleen maar om m'n fietskm quotum te halen. Belangrijker is dat ik m'n belangrijkste doelstelling heb gehaald: geestelijk gezond en lichamelijk fit blijven. Het roeifietsen op roei2wieler en roei3wieler blijkt hiervoor zeer effectief te zijn en een heel hoog fungehalte te hebben. Kortom, mijn keuze voor vooral het roeifietsen is een gouden greep geweest!

De laatste tijd hou ik mij fit door sneeuw schuiven: voor de arbeidende stand, al dan niet gepensioneerd, een heel voordelig alternatief voor de wintersport op lange latten in Oostenrijk of Zwitserland, en nog dicht bij huis ook...

Mwahh…, maar nu terzake: de fietskm boekhouding van het jaar 2009.

Totaal 5.940 km gefietst, waarvan 997 km in de velomobiel WAW015 (nu verkocht) en 1.086 km op de RANS Dynamik Pro, een heel mooie CF-mountainbike en m'n nieuwe aanwinst van eind 2008. Op m'n twee roeifietsen heb ik 3.857 km bij elkaar gesprokkeld, waarvan 2.140 km op de Thijs 222 Revolver en 1.717 km op de roei3wieler.
M'n genoemde roei2wieler is nu 6 jaar oud, en zal begin 2010 plaats maken voor het nieuwe model, de Thijs 209, waarvan het frame grotendeels van carbon is gemaakt.

Kleding en fietskm's

Afgelopen maand heb ik m'n collectie warmte-ondergoed 'ns goed bekeken. Dat resulteerde in de aanschaf van een onderbroek met lange mouwen, de Odlo Evolution X-Warm Pants Heren; een hemd Evolution Warm Shirt Lange Mouw Heren en nog 'n hemd Evolution X-Warm Shirt Lange Mouw Heren. 'k Heb nu 2 stel ondergoed van Odlo. De ervaring ermee op de roeifiets is tot nog toe voortreffelijk: prettig passende spullen die tijdens het roeien geen hinderlijke blijken geven van hun aanwezigheid.

2 Paar lichte Odlo handschoentjes zijn ook een grote aanwinst gebleken! Met 1 paar elk van de varianten 'licht' en 'warm' kan ik voorlopig vooruit. Het voordeel van deze handschoentjes is dat ze geen aanleiding geven tot extra wrijving -bijv. door dikke plooien- en daardoor het vormen van blaren bevorderen.

Het is prettig winkelen in de online odlo-shop.nl. Je hebt een duidelijk overzicht van het assortiment en dat helpt om een goede keus maken.

De maand oktober heb ik uitsluitend m'n roei3wieler gebruikt en 602 km geroetst. Er ligt heel wat troep op de wegen en fietspaden, en met de roei3wieler dender ik gewoon er over- en doorheen :-)) .

Aan m'n km-boekhouding is te zien dat ik gekozen heb voor het roeifietsen: tot 1 nov totaal aantal km's 5453, waarvan 3370 op m'n roeifietsen, 1086 op de RANS Dynamik Pro en 997 in m'n WAW015.

Als fietsers zitten we in de goede hoek: niet alleen gaan we een leuk jaar tegemoet volgens het berichtje 2010 uitgeroepen tot Landelijk Fietsjaar, maar schijnen we ook gemiddeld intelligenter te zijn dan de niet-fietsende en ook anderszins aan bewegingsarmoede lijdende medemens volgens het berichtje dat ik onlangs ontving:

Aerobic exercise is great for the brain!
But anaerobic exercise seems to have little effect on cognitive function. Weight lifters and other strength trainers, take note: blood flow throughout the body will help neural circuitry and neuroplasticity, but targeted exercise doesn't achieve that flow and fails to show any effect on the brain.
Strenuous aerobic exercise sets off a chain reaction of growth factors that require additional blood flow, which can only be supplied when the body is moving at a rate that prompts unusually high blood flow.
These findings are the result of several studies conducted in rats and humans that tested abilities to perform higher cognitive functions before and after aerobic exercise. In one experiment, published by the American College of Sports Medicine, college students were asked to memorize a string of numbers, which they were tested on after they'd either sat down, lifted weights, or run on a treadmill. Each student was tested after each activity. Students performed much better after running than after either of the other activities.
Similarly, elderly patients were tested on cognition after either brisk walking or stretching. The walkers improved on cognitive tests whereas the stretchers did not, showing that even moderate aerobic exercise can be good for maintaining and even increasing what we usually think of as "intelligence!"

Maar ach..., dat wisten we toch al?

Over horrelvoeten en invalidenwagentjes

Het ligfietswereldje is rijk gezegend met vreemde vogels, mensen die duidelijk verschillen van de overgrote meerderheid van brave spitsburgers in Nederland. Net zoals ligfietsen en aanverwante contrapties duidelijk verschillen van de standaard dertien-in-een-dozijn rechtopfietsen.

Van die vreemde vogels zijn er nogal wat die 'n ligfiets gebruiken om beter om te kunnen gaan met een soms onwillig lichaam. Niet dat het in ligfietsland krioelt van mensen met een lichamelijke beperking, maar ze zijn -gelukkig!- soms luid en duidelijk aanwezig en laten graag zien dat ze dankzij hun HPV (Human Powered Vehicle) net zo goed en soms nog beter meekomen dan de rest.

'k Weet ervan mee te praten, jammer maar helaas. Vanaf m'n geboorte ben ik zwaar slechthorend (er zijn nog mensen die daarvoor het woord 'gehoorgestoord' gebruiken), en een halve eeuw later werd het lijstje van m'n gebrekjes wat langer: slechte voeten, geen krachthormoon meer wegens een medisch noodzakelijke hormoonkuur, en 'n hartprobleempje.

De tand des tijds knaagt vlijtig voort, zullen we maar denken...

'k Herinner mij nog de grote ongerustheid van m'n dierbare vrouw die er min of meer van overtuigd was dat ik op vormloos horrelvoetenschoeisel zou thuiskomen toen ik m'n maatschoenen ging afhalen bij de orthopedische schoenmaker. Groot was haar opluchting toen ze met eigen ogen zag dat m'n maatschoenen wel mooi en goed gemaakt, maar verder heel gewoontjes waren. Alleen wat breder dan normale schoenen, dat was alles...

Om m'n conditieverlies zoveel mogelijk te beperken ben ik gaan roeifietsen, alweer ruim 5 jaar geleden. 'k Zal niet hier uitweiden over hoe het allemaal is gegaan en laat het bij de constatering dat de roeifiets m'n favoriete vervoermiddel is. Voor mij is de roeifiets niet alleen een effectief, efficiënt en noodzakelijk fitnesstoestel -goed voor u!- maar vooral een heel erg leuke en flitsende HPV.

Niet zo lang geleden vond ik dat er een roei3wieler bij moest komen om ook bij natte, glibberige en gladde wegen te kunnen roetsen zonder grote kans op een ongelukkige valpartij met gebroken heup als gevolg. De goden waren mij nu welgezind, want er fietste vorige week zomaar een voordelig aanbod langs van Derk Thijs himself van een lichtgebruikt demo-exemplaar.

De geschiedenis herhaalde zich. Weer was m'n vrouw ongerust, dit keer omdat ik nu een soort invalidenwagentje zou hebben aangeschaft. Begrijpelijk, want z'n eerste roei3wieler had Derk Thijs verkocht aan iemand die niet wilde dat door z'n lichamelijke beperkingen z'n conditie nog slechter zou worden. Een echte zelfredzame vechtersbaas, die grote indruk op mij heeft gemaakt toen ik een proefrit mocht maken op zijn roei3wieler.
En Derk zelf maakte het er niet beter op met de vraag: "[de roei3wieler] is toch niet voor jezelf mag ik hopen?"

'k Hield m'n vrouw voor dat 3wielige ligfietsen, ook wel trikes genaamd, tegenwoordig erg populair zijn bij gezonde jonge kerels all over the world en ook hier in Nederland om lekker rond te scheuren en lange vakantiereizen te maken naar Verweggistan.

Echt overtuigd was ze pas toen gistermiddag 't wagentje voor haar werd neergezet door de vrachtrijder en het tot haar doordrong dat ze nog flink zal moeten oefenen om 't snelle spul onder de duim te krijgen.

Met de hakken over de sloot

Aangespoord door berichten over het komende koude weer heb ik de laatste dagen braaf m'n trainingsrondjes geroetst. Af en toe was het wel èrg zompig en donker weer... Dat zullen we voorlopig gelukkig niet meer hebben als we de weermannen en -vrouwen mogen geloven :-)

Gisteren stond bij thuiskomst de ODO op 10.008 km. Gemiddeld dus 2000 km per jaar in die 5 jaar dat ik m'n hooggewaardeerde Thijs 222 Revolver bezit.

M'n roets is de ligfiets die ik het langste heb gehad. Andere ligfietsen heb ik meestal eerder ingeruild voor wat anders wat op dat moment aantrekkelijker leek. Ook een eenvoudige (lig)fietser als ik heeft te maken met een veranderende smaak.

Op 'n gegeven moment kwam een element van noodzaak in m'n keuzes; in september 2004 schreef ik op m'n website:

Zomer 2003 vernam ik dat ik een ongeneeslijke aandoening heb. Met medicijnen kan de verdere voortgang van deze aandoening voorlopig worden stilgezet. Deze medicijnen hebben enkele ingrijpende bijwerkingen, maar daar valt mee te leven.
Een belangrijke bezigheid is nu het handhaven van mijn lichamelijke conditie: een goede conditie helpt namelijk om de medicatie goed te doorstaan, en dat heeft gevolgen gehad voor mijn fiets- en andere sportieve bezigheden.
Mijn laatste "gewone"ligfiets, de Optima Cobra, heb ik eind 2003 vervangen door een THYS 222 CVT roeifiets. Hiermee kan ik met relatief weinig tijdsbeslag mijn algehele lichamelijke conditie goed op peil houden, dit wegens het lichamelijk intensieve karakter van deze manier van voortbewegen. De afgelopen jaren had ik namelijk al ervaren dat roeien op de Concept2 indoor rower een heel plezierige en effectieve training is, dus deze twee activiteiten sluiten goed op elkaar aan.

't Is een heel, heel goede keus geweest, dat roeifietsen...

Herfst

Afgelopen weekend is het echt herfst geworden. Vorige week al had ik m'n voorbereidingen getroffen: de banden van WAW015 opgepompt en het achterwiel van de Thijs 222 Revolver met de Schwalbe Marathon Supreme buitenband weer op de roeifiets gezet. Dan blijkt dat het toch prettig is om een extra achterwiel te hebben. Het wiel verwisselen is voor een technisch onbenul als schrijver dezes al een aardige klus, en dan scheelt het wel als het banden wisselen achterwege kan blijven.
Ook de Concept 2 roeibank staat weer bedrijfsklaar, na de zomer te hebben doorgebracht onder een dekkleed tegen het stof.

Afgelopen zaterdag was het wel droog, maar tamelijk koel met een stevige wind. Voor het eerst sinds lange tijd kon de WAW weer worden gebruikt met gesloten kap! Nu weet ik weer precies waarom ik de WAW heb uitgekozen.

Na de overvloedige regen en wind waarop wij hier in de Veenkoloniën vanaf zaterdagnacht tot zondagavond zijn getracteerd, is het vandaag heel rustig weer: bewolkt maar droog met weinig wind en een middagtemperatuur van ca. 12-13 graden. Roeifietsen dus! Met de Marathon Supreme voelt de wegligging bijzonder solide, zelfs wanneer er heel veel rommel van eiken- en kastanjebomen op het fietspad ligt. 'k Fiets op uithoudingsvermogen, niet op snelheid en roets m'n rondje van 34 km in 1x zonder te pauzeren.

Onderweg valt het mij op dat m'n rug veel en veel sterker is geworden. Ook m'n maag- en buikspieren zijn nu beter ontwikkeld. Alles bijeen ken ik geen tak van sport die zo'n gunstige invloed op m'n algeheel lichamelijk en geestelijk welbevinden heeft (gehad) dan het roeifietsen. Nu is het zaak om de onderbrekingen door slecht herfst- en winterweer zo kort mogelijk te houden. Met de fietskleding die ik heb moet dat wel lukken.

De ODO staat nu op 9647 km. 'k Ben benieuwd of ik 'm dit jaar nog op de 10.000 km krijg...

Beter fietsen met hartmedicijnen :-)

Eigenlijk had ik helemaal geen verwachtingen van m'n drie hartmedicijnen behalve dan dat ze de risico's van atriumfibrillatie en bloedstolselvorming verminderen. Daarom was ik verbaasd dat gisteren, tijdens m'n derde trainingsrondje van ca. 35 km in WAW015, bleek dat ik meer lucht had dan de afgelopen maanden. Geen moment had ik het gevoel dat ik naar lucht moest happen, ook niet na het nemen van een hellinkje of een tussensprintje. Ook voelde ik diezelfde avond een lichte mate van spierpijn in de benen: volgens mij een gunstig teken omdat ik nu meer spierarbeid heb verricht dan de laatste maanden het geval is geweest.

Kennelijk functioneerde m'n hart al langere tijd slechter, ook wanneer er geen boezemfibrillatie optrad. Het kwam geen moment bij mij op dat het daaraan lag. 'k Verkeerde in de veronderstelling dat m'n conditieverlies werd veroorzaakt door een steeds maar doorgaande verzwakking van m'n lijf door de anti-testosteronkuur.
Er waren wel meer onprettige verschijnselen, zoals verlies van motivatie en belangstelling voor allerlei zaken.
Achteraf bezien had ik dus al meerdere maanden last van kortademigheid (happen naar lucht). Nu begrijp ik ook waarom ik deze zomer er niet in slaagde om net zo'n goede roeifietsconditie te krijgen als vorig jaar, in 2006. Het ging op de roets allemaal net even minder...

'k Ben zeer benieuwd of ik deze verbeteringen kan blijven vasthouden, en of er nu sprake is van een weer opgaande lijn!
M'n ervaringen wijken namelijk nogal af van de meerderheid op runners' meetingpoint.nl. Daar zijn de klachten over het effect van betablokkers op de hardloopprestaties niet van de lucht.

Dat betekent de komende periode dat m'n lichaam zich weer kan aanpassen aan de betere hartfunctie. Dat betekent op de bekende manieren met beleid trainen, de normale rust- c.q. herstelperiodes in acht nemen en regelmatig een portie eiwitpoeder erbij innemen.

Dit brengt weer de herinneringen boven aan de tijd dat ik in Israël woonde, op de berg Carmel en ca. 800 m boven zeeniveau. Elke Sabbath klom ik 's avonds op m'n fietsje naar boven, na m'n meerdaagse uitstapje naar vrienden in Tel-Aviv (100 km enkele reis) of na m'n dagtrip naar Caesarea , ca. 45 km ten zuiden van Haifa.
Door al dat gefiets, ook in de zomerse hitte, raakte ik uitstekend gewend aan het warme en soms onaangenaam vochtige klimaat aan Israël's middellandsezeekust. Daardoor liep en fietste ik als Europese allochtoon fit als 'n hoentje rond, terwijl de autochtonen passief en uitgeteld in bus of auto zaten.
M'n les die ik hieruit trek: aanpassen gaat snel en goed als je je tijdens het aanpassingsproces praktisch elke dag stevig inspant.
Al moet ik me wel realiseren dat ik nu 40 jaar ouder ben dan toen ik in Israël zat...

Waarvoor doe ik dit alles??

Deze donderdagochtend in Oost-Groningen begint grijs en kil. Met 6 graden en een vochtige lucht voelt het heel wat kouder aan dan we de laatste tijd gewend zijn! 'k Ga m'n Toyota Verso wassen zodat de zilverkleurig glanzende lak weer tot z'n recht komt.

Tijdens dit werk overdenk ik het feit dat ik deze week na 3 lange dagen werken in m'n tuin geen last van m'n spieren heb gehad, en zelfs geen moment van m'n rug, die tot enkele jaren terug beslist een heel zwakke plek was. Dit seizoen heb ik door het roeifietsen een heel goede conditie en een merkbaar veel sterkere rug gekregen. Ik kon de laatste tijd -natuurlijk op m'n eigen bescheiden niveau- een, anderhalf uur roetsen zonder te hoeven pauzeren. Een plezierig gevoel van fitheid en een lijf dat niet direct protesteert als ik om huis en tuin bezig ben, is hiervan het resultaat!
Wat mag een inmiddels 68-jarige zich nog meer wensen? Bovendien heb ik m'n hart verpand aan het roeifietsen: een leukere manier van voortbewegen op twee wielen bestaat niet!

De weer glimmende wagen wordt in de garage gezet en volgens de voorspellingen probeert de zon inmiddels door te breken. Snel een boterhammetje eten, fietskledij aantrekken en WAW015 buiten zetten. De vochtig-kille lucht doet mij voor de gesloten kap kiezen om tranende ogen en loopneus te vermijden. Dit blijkt een goede keus te zijn! Die gesloten kap is werkelijk een groot voordeel van de WAW, en is een van de redenen dat ik voor deze velomobiel heb gekozen.
Onderweg valt op hoe vanzelfsprekend het is om het opklapbare vizier van de WAW zover open te zetten dat er een zacht maar niet hinderlijk koud briesje over m'n gezicht waait en de ventilatie ruim voldoende is om tijdens het rijden het vizier niet te laten beslaan.

Ik kies voor een rustige duurtraining: in kalm tempo leg ik de vertrouwde route af via Annen, Gasteren, Tynaarloo, Zuidlaren, Midlaren, weer Zuidlaren, De Groeve, Semstweg en Kielsterachterweg. Langs de Veendammerweg en Lange Leegte bereik ik na bijna 50 km fietsen Grand Café Van Beresteyn in het centrum van Veendam, waar een beker warme chocolademelk met 'n flinke dot slagroom zich goed laat smaken.

Enigszins loom peddel ik het laatste stukje naar huis, en weet inmiddels weer waarvoor ik dit alles doe!

51 km gefietst