... en nog wat...

Het is alweer 3 maanden geleden dat ik hier m’n laatste posting schreef. Hoog tijd voor een teken van leven. M’n lezers zouden anders gaan denken dat het niet goed met mij gaat. 
Of iets wat er op lijkt. Of ze denken helemaal niks: helemaal vergeten…

Overigens is het mij al opgevallen dat meerdere "oude bekenden" in het HPV-wereldje zijn opgehouden met het bijhouden van hun weblog. Soms vanwege de behoefte aan (meer) privacy, maar vaker lijkt het een kwestie van gewenning aan het fietsen met een velomobiel of een andere HPV, en valt het niet altijd mee om iets nieuws of leuks te melden.

Het deel van m’n privéleven dat ik aan de openbaarheid wil prijsgeven had de afgelopen maanden weinig spectaculairs: voornamelijk klein leed en ander kleingoed.
Veel belangrijker was het grote nieuws: Piketty, Luxemburg Leaks en heimelijke voorbereidingen voor een aanslag op de democratie zoals wij die in Europa kennen. Genoeg stof voor verontwaardiging bij onze innerlijke kapucijnapen ;-)

Gelukkig biedt m’n eigen weblogje meer speelruimte -Fietsen en nog wat…- zodat ik niet alleen het fietsen maar ook andere interessante zaken mag aansnijden ;-)

Fietsen
M’n fietskm’s logboek laat zien dat ik vanaf begin augustus tot vandaag bijna 1700 km heb gefietst waarvan 600 km op de roeifiets. Het roeifietsen moet nog steeds met mate en voorzichtig. De laatste weken leg ik het inspanningsaccent op de onderste buikspieren om m’n nog steeds gevoelige bovenbuikspieren meer te ontzien. Dit lijkt goed te werken en het begint ook te wennen. Toch is het nog steeds opletten dat ik niet in het vroegere bewegingspatroon terugval waarin alle buikspieren volop meedoen.
Het belangrijkste is dat hierdoor het plezier in het roeifietsen en het voldane gevoel na een rondje roetsen weer terugkomt :-))

De overige 900 km’s zijn op de e-Scorpion bij elkaar gereden, merendeels op 35% e-ondersteuning. De trike ontpopt zich als een fijn scheurijzertje waarmee je wat gooi- en smijtwerk kunt doen en haaks de bocht nemen. Het actieve zitten in het ligfietsstoeltje dat ik op de roeifiets heb geleerd, komt nu heel goed van pas: in scherpe bochten overeind komen en flink tegenleunen om op alle drie wielen te blijven :-)
<politiek incorrect>Die rijstijl heeft het voordeel dat ik minder last heb van medeweggebruikers die denken: driewieler, dus invalidenfiets (in het Duits: Dreirad, also Behindertenfahrrad)</politiek incorrect>.

Spullen vervangen
'k Doe gewoonlijk lang met spullen, vooral als ze mij bevallen, dwz goed en betrouwbaar functioneren en heel blijven. Vandaar dat vervanging van spullen in ons huishoudentje niet vaak gebeurt. ’n Uitzondering moet ik maken voor mijn fietsen, die wegens zadelpijnproblemen nogal snel het veld moesten ruimen voor fietsen die minder of geen zadelpijn veroorzaken ;-)

Gadgets
Een toevallige samenloop van omstandigheden zorgde er voor dat dit najaar heel wat kleine en grote computers werden vervangen c.q. opgefrist:

• m’n oude iPad (omstreeks 2010 aangeschaft) heeft het veld geruimd voor de nieuwe iPad Air 2. ’n Mooi en snel tabletje, licht in gewicht en daardoor comfortabel voor het lezen van e-boeken met de kindle.app en het lezen van de Volkskrant waarop ik een digitaal abonnement heb
• m’n heel oude iPhone 3G (2008) wordt dezer dagen opgevolgd door de iPhone 6 Plus
• m’n Macs (notebook en bureaucomputer) draaien nu onder OS X 10.10

Nieuwsgaring
Na maandenlang wikken en wegen, en een paar korte proefabonnementen heb ik m’n klassieke vormen van nieuwsgaring gestroomlijnd. Ik vond namelijk dat ik te veel tijd kwijt was met het doornemen van diverse kranten. Nu hebben we  een regionaal dagblad (DvhN, elke dag de papieren versie), onmisbaar om enigszins op de hoogte te zijn van wat regionaal speelt, een landelijk dagblad voor een wat ruimere blik op het landelijk en wereldgebeuren (Volkskrant, elke dag de digitale iPad-versie en zaterdag ook de papieren versie), een uitsluitend digitale krant (De Correspondent) en een digitaal abonnement op een Duitse krant (Die Welt).

Familienkutsche
Onze Toyota Verso is alweer bijna 10 jaar oud met ca. 257.000 km op de teller. Dat-ie niet het eeuwige leven heeft ontdekten we tijdens ons nazomerverblijf in Beieren, waar de turbolader van de dieselmotor het begaf en moest worden vervangen. Dat gaf nogal wat gedoe zodat we  de aanschaf van een nieuwe auto overwogen. Deze week is de nieuwe Familienkutsche (gezinsauto) besteld: weer een zilverkleurige Verso, maar nu met een benzinemotor, de 1.8 VVT-i Business Automaat. Onze jaarkilometrage is minder geworden zodat een dieselmotor niet meer voordelig is! Wegens het regelmatig meenemen van tuinspullen en fietsen is de riante laadruimte van de Verso onmisbaar.
Naar verwachting wordt de nieuwe Familienkutsche in de loop van maart 2015 geleverd.

Gezondheid
Een gemengd beeld: m'n boezemfibrillatie wordt op een alleszins acceptabel niveau gehouden door een aangepaste, niet eens zo hoge, dosis bisoprololfumaraat (2x1,25 mg/dag). Ondanks de second opinion streef ik niet op korte termijn naar het ondergaan van een katheterablatie, omdat ik momenteel m’n energie en aandacht nodig heb voor die andere chronische aandoening, prostaatkanker.
Een week geleden vernam ik dat de PSA-waarde in m’n bloed -een maatstaf voor de activiteit van de tumor- in 3 maanden tijds bijna verdrievoudigd was, van 32 naar 93. Geen aangename verrassing! Aldus ben ik voor de nu noodzakelijke 2e-lijns behandeling overgedragen aan prof. dr. I.J. de Jong, uroloog bij het UMCG. Een paar dagen later kreeg ik de brief met de eerste afspraak: 2 december a.s.
'k Wil wel bekennen dat ik behoorlijk van slag was -en met tussenpozen nog ben- vooral als de nachtelijke demonen om het bed rondspoken, en ik heen en weer geslingerd wordt tussen hoop en vrees, en alle gemoedstoestanden tussen wanhoop en optimisme doorloop.

Overdag blijven die demonen weg, en lukt het meestal wel wat m’n vrouw en ik hebben afgesproken: we blijven optimistisch!

Doorgaan, vooral doorgaan…

Weer thuis na een mooie vakantie van 2 weken in ons geliefde Beieren -München en wijde omgeving van de Starnberger See- kostte het mij enige moeite om onbekommerd door te gaan met genieten van de zomer.

Gezondheid
Ruim anderhalve week heb ik last gehad van de naweeën van het verwijderen van de verstandskies linksonder. Die had extreem lange wortels met hier en daar ontstekingen. Poeh…

Een dag na die ingreep bij de tandarts hoorde ik van de uroloog dat m'n PSA verder was gestegen: dit keer van 10 naar 32 in een half jaar tijds. Op zich is dit geen extreem hoge waarde en is er geen reden voor paniek. 'n Paar dagen na het consult is een botscan gemaakt om te zien of de uitzaaiïngen zijn toegenomen sinds de laatste botscan, alweer 11 jaar geleden. Op 28 juli heb ik overleg met de uroloog over hoe de 2e-lijns behandeling van m'n prostaatkanker het beste kan gebeuren.
Het is bemoedigend te zien hoeveel vorderingen de laatste jaren zijn gemaakt bij het in toom houden van hormoonresistente prostaatkanker. Diverse effectieve medicijnen zijn ontwikkeld, zoals enzalutamide en radium-223, dit laatste voor de aanpak van botkanker. Dat is een belangrijke reden dat ik in dit weblog m'n belangrijkste ervaringen opschrijf. Prostaatkanker is tenslotte de meest voorkomende vorm van kanker bij mannen. Van alle mannen die in 2011 kanker kregen, had 22% prostaatkanker. In 2012 overleden 2.566 mannen met prostaatkanker als primaire doodsoorzaak: 31 per 100.000 mannen.

Last but not least: het hartmedicijn Rytmonorm, waarover ik aanvankelijk zo enthousiast was, ging helemaal ontsporen in m'n lichaam. De psychische bijwerkingen werden zo dominant en de heilzame werking ging zover achteruit dat ik besloot om per direct daarmee op te houden en op een andere betablokker over te gaan. Op verschillende professionele sites, bijv. www.farmacotherapeutisch kompas.nl en op ervaringensites zoals www.mijnmedicijn.nl, heb ik gezocht naar een niet-lipofiele betablokker met relatief weinig bijwerkingen, ook vanuit het standpunt van de actieve sportbeoefenaar. 'k Kwam uit op atenolol, en slaagde erin hiervoor een recept te krijgen voor de lichtste tabletten (25 mg), ondanks dat m'n eigen huisarts en eigen cardioloog beiden met vakantie waren. En ja, tot nog toe gebruik ik het met redelijk succes en ook het roeifietsen gaat redelijk daarmee :-)

'k Moet natuurlijk toegeven dat ik dezer dagen in spanning verkeer over hoe het a.s. maandag en daarna allemaal zal gaan! Ik kan mij wat moeilijk concentreren op lees- en schrijfwerk, en kom vooral tot rust op m'n onmisbare roeifiets :-) Eenvoudige klusjes om huis en tuin geven ook afleiding: sproeien, slakken verdelgen. Het is nu een geschikte tijd om te beoordelen of de tuin hier en daar nog veranderingen nodig heeft. Zo wil ik een strookje hertshooi vervangen door lilablauw bloeiende geraniums en een versleten azalea door een mooie graspol. En wellicht een pergola laten neerzetten om onze blauwe regen meer ruimte te geven…

Cultuur
Al jaren is het vaste prik dat in deze periode, eind juli-begin augustus, de agenda van ons uitgaansseizoen z'n (bijna) definitieve vorm krijgt. Door het systeem van voorverkoop van geplaceerde zitplaatsen zijn nu al onze kaarten binnen en alle kosten daarvan van onze bankrekening afgeschreven. Dit systeem is de beste waarborg dat de goede voornemens daadwerkelijk worden omgezet in theaterbezoek!
Vorig jaar hadden we weinig uitvoeringen omdat de programmering van de diverse theaters (De Kolk, Assen; Oosterpoort, Stadsschouwburg, Martiniplaza, alle in Groningen) niet bijster interessant was. Dat is voor het komend seizoen veel beter: 14 voorstellingen waarvan het merendeel klassieke muziek, 3 opera's en de musical War Horse.
We verheugen ons er danig op…

Al dat moois wil natuurlijk heel goed gehoord worden. 'k Heb daarom besloten om weer op binauraal horen over te schakelen -beide oren zijn heel slecht- en heb met m'n vaste audicien in Groningen afgesproken dat ik een proefperiode heb met het nieuwste van het nieuwste van Phonak, de Bolero Q90.
M'n huidige hoortoestel (op rechts) is niet eens zo oud, slechts 4 jaar, maar doet niet meer wat ik graag wil: zowel de spraakverstaanbaarheid als het horen van muziek lijken te zijn verslechterd na de zware operatie die ik ruim 2 jaar geleden heb ondergaan.

Fietsen!
't Gaat allemaal niet zo snel en veel als ik zou willen, maar toch rijgen de fietskm's zich aaneen. In de vakantie heeft vooral de Scorpion z'n goede diensten bewezen, en weer thuis was ik blij om weer totale body workouts te kunnen doen op de roeifiets. Al was het zeer warme weer (middagtemperaturen van 30 tot 36 graden) reden om het tamelijk rustig aan te doen…

De ervaringen van Ronny van Huffel met z'n Toxy FLITE waren voor mij reden om 'ns goed naar dat fietsje te kijken. Op het eerste gezicht lijkt het veel op m'n eerdere Grasshopper, maar er zijn opvallende verschillen, zoals de tamelijk geprononceerde rechtopzit. Het is ahw een tussenvorm tussen de RANS CF-bike en de klassieke ligfiets. Heel mooi zijn natuurlijk het opvouwbare frame en de mogelijkheid van een BionX naafmotor in het achterwiel :-)
We hebben momenteel genoeg ruimte in onze fietsenberging voor nog een 2-wieler erbij dus misschien wordt het nog wat…

… en nog wat

Fietsen
Gisteren dreigde m'n maandtotaal van april onder de 600 km te blijven steken. Een rustig rondje van 24 km op de Scorpion loste dit probleem op :-)

Medicijnen innemen tegen hartklachten
Voor oude mannen als ik zijn medicijnen vaak een noodzakelijk kwaad maar dan nog is het zaak om daarmee verstandig, dwz. zo spaarzaam mogelijk, om te gaan.

'k Had de indruk dat enkele bekende bijwerkingen van Rytmonorm mij begonnen te plagen; ook vond ik de werking ervan uitgesproken sterk. M'n gevoel vond dat de dagelijkse dosis wel wat minder kon, dus greep ik ca. 2 weken geleden naar een beproefd recept: de voorgeschreven dosis van 2x150 mg per dag halveren tot 2x75 mg per dag. Dat bevalt tot nog toe prima: de ongewenste bijwerkingen zijn veel minder geworden en de stabiliserende werking van Rytmonorm op m'n hartritme is nog steeds groot.
'k Werd min of meer over de streep getrokken om dit te doen nadat ik op internet de ervaring van iemand anders las die ook van 2x150 mg naar 2x75 mg per dag was gegaan.

Dat is ook een reden dat ik dit vermeld. 't Is niet bedoeld als het gezeur van een oude kerel over z'n pilletjes, maar als een ervaring die nuttig kan zijn voor andere hartpatiënten met een recidiverende vorm van persisterende boezemfibrillatie.

Fossiele energievoorziening
De omslag in de energiesituatie, van "overvloedig beschikbaar" naar "scraping the bottom of the barrel", wordt langzamerhand zichtbaar. Dit is mede te danken aan een aantal mensen die al heel lang de ontwikkelingen volgen en proberen deze in het juiste perspectief te zetten. Vaak zijn het mensen die hierover op hun weblog stap voor stap dichter bij een goed beeld proberen te komen dat recht doet aan de gevarieerde en complexe werkelijkheid.

Mw Gail Tverberg legt de puzzelstukjes van energiewinning, EROEI (energy return on energy investment) en prijsvorming van fossiele energie om de invloed van dit alles op de economie te kunnen verklaren. Zij verheldert veel zaken die op het eerste gezicht onbegrijpelijk lijken, zoals dalende olieprijzen ondanks het schaarser worden ervan. Ook de desinvesteringen door de grote oliemaatschappijen worden door haar op geloofwaardige wijze verklaard.

Inmiddels is zoveel geschreven over de relatie tussen de veranderende energiesituatie en de financiële sector dat een handzame samenvatting meer dan welkom is. Zo'n samenvatting wordt geboden door Roger Boyd’s recente boek: "Energy and the Financial System: What Every Economist, Financial Analyst, and Investor Needs to Know". Het boek is niet goedkoop, ca. €55, maar biedt veel waar voor zijn geld voor wie een kwalitatief hoogstaande samenvatting wil van jarenlang onderzoek. De inhoudsopgave geeft goed weer hoe het boek is georganiseerd.

Een ander handzaam overzicht en samenvatting is het essay van Richard Heinberg, "The Gross Society".

Duurzame energievoorziening
De groenwasserij waarmee wij elke dag om de oren worden geslagen spiegelt ons een toekomst voor waarin wij in luxe en weelde leven dankzij hernieuwbare energiebronnen die wij moeiteloos kunnen oogsten: wind- en zonne-energie en biobrandstoffen. Helaas is de werkelijkheid anders, zoals Ozzie Zehner overtuigend aantoont in zijn boek "Green Illusions: The Dirty Secrets of Clean Energy and the Future of Environmentalism (Our Sustainable Future)"

Ik kan het belang van dit boek niet beter onderstrepen dan een van de reviewers, J.H. Smith, dit deed:

"I began quite the skeptic. I know the importance of green energy and I am committed to helping slow the degradation to the environment. To be clear, the premise of Green Illusions seemed provocative to me and rather improbable. However as an academic, I knew that the The Nebraska press has a solid reputation in publishing conservationist thinkers - one of their books was just announced as a Pulitzer Prize finalist and now I know why.

To say that this book is simply powerful would actually be to shortchange it. This book is not just an incisive analysis of our current state of environmental affairs. This book is also a work of sheer epistemology- brilliantly interrogating the very facts and data on which our analyses lay. Given his work as an environment consultant, he should know. Yet, there is a keen sense of sophisticated thinking that requires us to think deeply about "solutions" - taking the time to examine the presuppositions that undergird them and the axioms that allow them to go unchecked. This work of disentangling facts from fiction is prodigious on its own. Yet, to connect this disentanglement to the larger the social, political, and moral obligations that befalls our society makes what was a merely sophisticated argument into an ineluctably ethical one.

I came to this book as an educated skeptic. But the book not only brought me to think in important new ways, it also made me realize why these issues were so incredibly important. The author argues that it doesn't matter how many answers we discover if we are asking the wrong questions to begin with. I certainly had been asking the wrong questions. While I still disagree with the author on some issues, I think that the larger thesis is actually quite profound. The author weaves a compelling story about the global and growing addiction to consumption and the way that desires of technological abdication have obfuscated the relationships between economic habits and its effects in the form of environmental degradation. Zehner undoes this obfuscation through facts. This is where my skepticism began to subside. Working with a mountain of statistics and data, the story becomes undeniably clear and it is here where I find that these facts become incredibly important. But he does not rely on this. Not only does Zehner clearly lay out these facts, he also show us just how limited these facts are given our larger, rapacious trajectory of consumption - a trajectory that is much too fast (and accelerating) to be undone by expert ambiguities about data. No squabbles regarding the true benefits of wind technologies or other green tech solutions - can undo the undeniable consumptive dinosaur in the (world's) room. You can put all of your data regarding benefits of green technology together and they still can not undue the velocity of consumption.. It is there.. at that very moment that Zehner's provocative hypothesis goes beyond the methodological impasses of data to the undeniable truth of causes and solutions.

And yet, the most shocking part, at least for me, revealed after his elegant unraveling of our gilded assumptions, - is the sheer pragmatism of his solutions. The book avoids easy, pie-in-the-sky solutions and instead clearly articulates about three dozen "first-steps" all of which are clearly achievable. This is especially momentous given our current climate of endless political divisions, rugged anti-intellectualism and fact-free rhetorical grandstanding. These solutions touch all areas of our societies - approaching large-scale social problems such as those of healthcare and women's rights (p.187).

As an academic, I'm often prone to a permanent sense of reservation and as a once-ardent defender of green technologies, I actually know a lot about the subject. But I feel quite certain that this book will likely change things in dramatic ways. This book and the larger idea that it represents will likely reorient the entire conversation about energy, consumption, conservation and the sociopolitical tenets that though that we held so dear. As a person who rarely lifts his brow, I actually found this book to be devastating, astounding and impossibly important. I have been converted."

'k Moet bekennen: ik heb exact dezelfde gevoelens en reacties bij het lezen van "Green Illusions". En één conclusie is onontkoombaar: de pleitbezorgers van wind- en PV-energie maken zich -opzettelijk dan wel in commissie- schuldig aan het gebruik van frauduleuze datasets.

'n Zijsprongetje: boektitels en boekrecensies
Schrijvers moeten soms wat verzinnen om de titel van hun artikelen en boeken aantrekkelijk te maken en uitnodigend om te kopen en/of te lezen.

Veel mensen zullen de titel van Thomas Piketty's recente boek, Capital in the Twenty-First Century, herkennen als een variatie op het magnum opus van Karl Marx, Das Kapital. Hetzelfde kan worden gezegd van het boek van John M. Greer , The Wealth of Nature: Economics as if Survival Mattered: een variatie op The Wealth of Nations (An Inquiry into the Nature and Causes of -), dat kan worden beschouwd als het eerste moderne werk op het gebied van de economie. Greer's boek is trouwens een van mijn favorieten...

Het is al vaker geschreven: Piketty's "Capital" is een belangrijk boek over een uiterst controversieel onderwerp. Dit blijkt ondermeer uit de vele recensies van het boek op Amazon.com. Niet alleen geven de bijna 300 recensies een uitstekende indruk van de vele voetangels en klemmen op dit terrein, maar blijkt tevens dat ongewoon veel uiterst negatieve recensies -waardering met 1 ster- kennelijk zijn geplaatst door mensen met zeer conservatieve politieke opvattingen die het boek NIET hebben gekocht c.q. gelezen.

De recensie van Aguadito stelt dat "…there was some kind of invasion from April 22nd of right-wingers who were told this book is "communist" or something to make a 1-star vote just to bring down the rating of the book. Amazon should not allow this kind of manipulation, and should limit reviews only to those who are verified customers that purchased this book."
Inderdaad heeft een recensent de mogelijkheid om haar/zijn review te kenmerken als "Amazon Verified Purchase" zodat de lezer meer houvast heeft.

Iets dergelijks is ook gebeurd op het weblog van Gail Tverberg. Daar werden vanaf ongeveer ruim ½ jaar geleden haar postings zeer negatief beoordeeld. Mw Tverberg heeft op haar weblog de mogelijkheid van waardering mbv sterrentoedeling maar uitgeschakeld omdat duidelijk bleek dat sprake was van doelgerichte sabotage.

Er zijn nu eenmaal mensen die "inconvenient truths" niet pruimen…

Na 1½ jaar kan ik weer roetsen :-))

'k Merkte het een dag of wat geleden al, en gisteren al helemaal: het roeifietsen gaat weer als vanouds, anderhalf jaar na het oplopen van een blessure in m'n maag/middenrifstreek. Gisteren reed ik een trainingsrondje van iets meer dan 40 km, met vooral op de terugweg een stevige tegenwind, Bf 4 à 5, uit het Oosten. Cadans, kracht en uithoudingsvermogen waren allemaal terug van weggeweest!

Hoe dit zo plotseling kon gebeuren is voor mij, eerlijk gezegd, nogal raadselachtig. 'k Heb wel het vermoeden dat een additioneel hartmedicijn, dat ik sinds 18 maart j.l. gebruik, een belangrijke rol speelt. Het gaat hier om Rytmonorm 150 mg, waarvan ik na het ontbijt en na de avondmaaltijd 1 tabletje inneem. M'n cardioloog doet alle moeite om m'n hart stabiel te houden, en hiermee lijkt het aardig te lukken :-)
Ik bof: de bijwerkingen zijn heel gering, en vooral het prestatievermogen is nagenoeg niet aangetast. Dat is met de gangbare betablokkers wel anders, en daarvan neem ik het absolute minimum: 1¼ milligram per dag, ⅝ mg 's ochtends en ⅝ mg 's avonds.

Hergebruik van mooie fietsonderdelen

M'n RANS Cruz heb ik netjes kunnen verkopen en de berichten van de nieuwe eigenaar duiden erop dat de Cruz nu met veel plezier wordt gebruikt. Verkoop van de RANS Dynamik Pro wilde echter niet lukken, dus besloten m'n vaste fietsenmonteur Jos (Steenbergen Fietsen in Zuidlaren) en ik om de mooie onderdelen van de Dynamik te transplanteren naar een mooi mtb-frame, 'n carbon Specialized S-Works HT, 17,5 inch, de maat die m'n vrouw past. 'n Paar dingetjes erbij om het mooi af te ronden (Specialized vrouwenzadel, verende zadelpen van Suntour, dragertje voor de zwartwitte Ortlieb fietstas, zwarte SKS spatborden en nog wat klein materiaal) en het resultaat is een mooi licht fietsje met dezelfde belangrijkste maten als haar Santos mtb.
De eerste kennismaking met de nieuweling is m'n vrouw erg goed bevallen: opvallend laag gewicht, goed hanteerbaar, rijdt superlicht en soepel!

Inkomens- en vermogensongelijkheid
Toen ik zo'n 3 jaar geleden op m'n weblog het onderwerp ongelijkheid aansneed (zie enkele postings die door het trefwoord politiek worden opgeroepen) kon ik niet vermoeden dat dit onderwerp omstreeks deze tijd een hot topic zou zijn geworden. 

De Correspondent wijdde een artikel aan een belangrijk boek daarover: "Capital in the Twenty-First Century", geschreven door de Franse econoom Thomas Piketty en in het Engels vertaald door Arthur Goldhammer.
Het artikel op De Correspondent website: Al onze theorieën over het kapitalisme weerlegd in één grafiek.

Er zijn twee andere recente studies die in het licht van het werk van Piketty eveneens tot nadenken stemmen, en de ongelijkheid tussen bevolkingsgroepen noemen:

1.
Een "discussion paper", in maart 2014 verschenen onder auspiciën van het Max-Planck-Institut für Gesellschaftsforschung (MPIfG), Köln, met titel "No Exit from the Euro-Rescuing Trap?", auteur Fritz W. Scharpf (voormalig directeur van het MPIfG). Hierin analyseert hij het beleid dat wordt gevoerd om de Euro te redden. Zijn conclusies zijn onder meer dat dit beleid de ongelijkheid bevordert, zowel tussen de rijke Noord-Europese en de armere Zuid-Europese landen, alsook tussen de diverse bevolkingsgroepen, in de armere landen èn in de rijke Europese landen. Over de bevolking in de arme landen schrijft Scharpf: "…the limited improvements from the euro-rescuing perspective were achieved at the price of a dramatic deterioration of domestic conditions in debtor states. Austerity policies have deepened the decline of economic activity, while severe cutbacks in social benefits, public services, and public-sector wages, combined with labor market deregulation, have greatly increased mass unemployment, poverty and social inequality…" De toestand in Griekenland en Spanje ten voeten uit...
Het huidige Europese beleid bevordert dus actief de ongelijkheid!
Zeer de moeite van het lezen waard, vooral omdat Scharpf weet waar hij het over heeft.

(Een interessant terzijde: Scharpf wijst in een voetnoot op de continuiteit van het Nazi-gedachtengoed in de Europese eenwording: "Rainer Hank (2013) points to a disturbing continuity of Nazi visions of European unity and the ideas of some prominent promoters of European integration in postwar Germany."
Als een vrij logisch vervolg hierop heb ik nu het vermoeden dat het zozeer verfoeide neoliberalisme enerzijds en de denkrichtingen van fascisme en nazisme anderzijds wel eens gemeenschappelijke trekjes zouden kunnen hebben.)

Beide studies zijn eenvoudig via Google te vinden en als .pdf-bestand te downloaden; Rainer Hank's artikel in het tijdschrift Eurozine is getiteld: "We Europeans, after the loss of innocence".

2.
Een wetenschappelijk artikel, dat nog in het stadium "submitted" verkeert en onbedoeld voor korte tijd kon worden gedownload. Hierin wordt aan de hand van een rekenmodel -dat een uitbreiding is van het welbekende jager-prooi model- betoogd dat ongelijkheid bijdraagt aan de instabiliteit van een samenleving en de kans op een instorting vergroot. De uitbreiding bestaat uit de toevoeging van "elite", "gewone man" en "vermogen". Heel interessant, ook omdat de inleiding een overzicht is van de beschavingen die lang of kort geleden zijn verdwenen. Het zijn er veel meer dan we dachten…
Titel: "Human and Nature Dynamics (HANDY): Modeling Inequality and Use of Resources in the Collapse or Sustainability of Societies".
'k Heb mijn kopie op internet gezet, zodat lezers van m'n weblog het ook kunnen downloaden.

Roeifietskm's

Gisteren en vandaag ging het fietsen op de Thijs 209 resp. de e-Scorpion uitstekend, en het weer werkte redelijk mee.

Een gemakkelijk ommetje van 13 km continu roeien ging zonder problemen. M'n gevoelige maagstreek gaf nauwelijks malheur en deze ochtend was na 'n nachtje slapen alles weer normaal geworden: geen gevoeligheden meer. Er lijken nu vorderingen mogelijk, maar voorzichtigheid blijft troef: rustig roetsen en minimaal 2 hersteldagen in acht nemen.

'n Leuke ontmoeting
Vandaag 38 km gefietst op de e-Scorpion in een stevig tempo met slechts 2 korte pauzes om wat te drinken. Het ging mij gemakkelijk af. Niet alleen wordt de conditie langzaam maar zeker weer beter, maar ook heeft de cardioversie die ik op aanraden van m'n cardioloog op 17 februari onderging en m'n hartslagritme weer geheel storingsvrij heeft gemaakt, het prestatievermogen flink verbeterd.

Terwijl ik in Zuidlaren in de bocht bij de klok even was gestopt om wat te drinken, stopte een (buk)fietser naast mij die ik even daarvoor had ingehaald. Hij sprak mij aan met de veronderstelling dat ik "Wijnandt de Vries uit Veendam was" en hij wilde graag deze ontmoeting benutten om m'n e-Scorpion te bewonderen.Het spreekt vanzelf dat het gesprek heel vlot verliep. De man vertelde mij dat hij in Meppel bij het farmaceutisch bedrijf Astellas Pharma Europe werkt, en dat dit bedrijf binnenkort een nieuw ontwikkeld medicijn voor prostaatkankerpatiënten zal uitbrengen. (Op internet is daar al het een en ander over te lezen, zo merkte ik later op de middag bij thuiskomst.)
Nieuw voor mij was dat hij mijn weblog volgt en ook is gaan roeifietsen vanwege mijn enthousiaste verhalen daarover :-)

Hij woont in Zuidlaren, dus er zullen wel meer contacten volgen. Er zijn immers nogal wat gemeenschappelijke interesses ;-)

Roeifietskm's
Mijn openhartoperatie van 9 maart 2012 heeft m'n roeifietscarriëre geen goed gedaan. Om de effecten op het roeifietsen te zien van m'n hartfalen en het operatieve ingrijpen heb ik de roeifietskm's per maand vanaf begin 2009 tot begin 2014 in een staafdiagram weergegeven. De precieze aantallen km's zijn niet zo belangrijk maar het verloop ervan in die jaren zegt meer.

In de loop van 2011 kon ik goed merken dat ondanks het roeifietsen m'n conditie niet verbeterde, maar zelfs slechter werd. In september 2009 adviseerde m'n cardioloog om een hartoperatie te ondergaan. Deze werd op 9 maart 2012 uitgevoerd. Vanaf februari 2012 tot eind april heb ik niet gefietst, daarna ben ik weer voorzichtig begonnen. In de loop van de zomer 2012 ging het (voorzichtig) roeifietsen weer beter, maar eind oktober-begin november heb ik ergens in de maagstreek een ondershuidse blessure opgelopen. Wat en hoe dat precies is beschadigd, weten we nu nog niet, maar daarna ging het roeien ronduit slecht: geen lucht genoeg en pijn en ongemak in de maagstreek. 't Roeien was een bezoeking geworden!

Nu lijk ik eindelijk de weg naar verbetering te hebben gevonden…

Revalidatie en terugkeer van zadelpijn

Mijn algehele revalidatie na de openhartoperatie van alweer bijna ½ jaar geleden (mitralisklepreconstructie in de Isalaklinieken te Zwolle) lijkt voorspoedig te verlopen. Een hele dag in de tuin werken en fietstochten op de roeifiets van 50-60 km zijn nu gemakkelijk te doen. Wel is het heel belangrijk dat ik na 1 of 2 dagen van flinke lichamelijke inspanning een rustdag inlas. Op zo'n rustdag moet ik beslist niet méér doen dan 6-10 km een rustig blokje om fietsen of een beetje rommelen met schoffel en cultivator in de tuin. Na zo'n rustdag kan ik er weer helemaal tegenaan :-)
Die rustdagen zijn tevens een mooie gelegenheid om m'n recent gekochte boeken te lezen, geometrie, lineaire algebra en geometrische algebra te bestuderen en na te denken over deze en andere zaken.

Ondanks de overvloedige regenval in onze omgeving konden m'n vrouw Willy en ik -vooral door korte en langere tochtjes vanaf ons huis- deze maand augustus de nodige fietskm's bij elkaar sprokkelen. De teller voor augustus staat nu op bijna 500 km, waarvan ca. 345 km op de roeifiets en 145 km op de RANS Cruz.

We hebben gemerkt dat de combinatie van Willy op haar Santos mtb en ik op m'n Thijs roeifiets prima te doen is wanneer we ervoor zorgen dat we geen bospaadjes en vergelijkbaar moeilijker begaanbare fietspaden in onze routes opnemen. Op deze manier bouwen we merkbaar onze conditie op. Niet alleen m'n uithoudingsvermogen, maar vanaf begin augustus ook m'n spierkracht nemen merkbaar toe. Zelfs verbeeld ik mij tijdens het roeifietsen regelmatig dat ik nu al meer lucht heb dan vóór m'n hartoperatie.

Weer zadelpijn…
Dat is een onverwacht en zeer ongewenst gevolg van m'n hartoperatie! De eerste week na de ingreep heb ik 3½ kg aan gewicht verloren. En daar zat vermoedelijk ook het nodige zitvlees bij. Op stoelen, krukjes en banken en ook op de zitjes van m'n RANS bikes is dat heel goed te merken. Daar zijn het de zitbotjes en -vooral de laatste maand- de bilspieren die het fietsgenot op m'n RANS-fietsen behoorlijk op de tocht zetten.
Dat de bilspieren nu extra opspelen komt omdat deze op de roeifiets intensief worden getraind en daardoor toenemen in omvang en -helaas- ook in gevoeligheid.

Er moet echt wat gebeuren om het plezier in het fietsen te behouden. De tochtjes vanuit huis zijn het probleem niet: daarvoor gebruik ik een van m'n roeifietsen. Het zijn de gezamenlijke fietstochten waarbij we met de auto naar een beginpunt rijden en als we de fietsen meenemen op vakantie. Roeifietsen in Beieren is zo goed als onmogelijk, los van het moeilijke vervoer van 'n roeifiets in de auto met 2 mensen.

M'n actieplan voor de komende maanden is vooral gericht op het comfortabeler maken van de RANS CF-bikes. Daarvoor heb ik gelukkig wat ijzers in het vuur die stuk voor stuk de moeite van het uitzoeken waard zijn :-)

Één mogelijkheid viel al heel snel af: de Pedersen fiets. Niet alleen het comfort voor de zitbotjes daarop viel mij wat tegen, maar vooral de torenhoge geometrie en de zadelophanging maken de Pederson fiets gevaarlijk: snel stoppen en afstappen is zo goed als onmogelijk. De kans op een val met slechte afloop is daardoor wel heel groot.
Geef mij maar een laag-bij-de-grondse fiets, die past mij beter…  :-)

'k Hoop hierover de komende tijd meer en beter nieuws te kunnen melden!

Trainingsschema, ook voor de hartspier

Eergisteren, donderdag dus, was ik prettig verrast toen ik m'n korte trainingsrondje reed op m'n THIJS 209: 'k had veel kracht, kon fel accelereren en kon hele stukken weer met 25-30 km/uur rijden. Het beste ritje sinds m'n hartoperatie van alweer ruim 3 maanden geleden :-)
Het gaat nu merkbaar vooruit want  'k kan ook weer uren wandelen en hele dagen stevig doorwerken in de tuin.

M'n experimentje met de dosis Sotalol (beta blokker) heeft een wat andere vorm gekregen: niet de dosis is verkleind, maar de tijd tussen de innames heb ik verlengd. Vanaf 9 juni neem ik de voorgeschreven dosis (de helft van een 40 mg Sotalol tablet) niet elke dag in, maar om de 36 uur. Met een kleine aanpassing om een hanteerbaar weekschema te krijgen komt dit neer op een vermindering met een factor 1,4 (5 halve tabletten per week ipv 7).
Het leuke hiervan is dat ik nu langere periodes heb waarin de beta blokker door z'n geringere concentratie in het bloed het hart minder afremt en ik dus wat meer inspanning kan leveren. Deze kan ik nu benutten om m'n spieren, dus ook de hartspier, te trainen in het effectieve gebied. Voor mij komt dit volgens de gangbare vuistregels neer op trainen met een hartfrequentie van tussen 105 en 135.

 Het overzichtje hiernaast toont de tijdstippen van innemen en de perioden waarin ik het beste kan fietsen (of veel in de tuin werken). Het is inmiddels m'n ervaring dat het zinloos is om te trainen kort na het innemen van de beta blokker!

Mocht dit alles goed gaan (merkbare verbetering van het prestatieniveau en geen toename van fibrillatie episodes), dan zou zelfs een 48-uursschema te overwegen zijn. Maar voor zo'n reductie met een factor 2 is overleg met m'n cardioloog noodzakelijk!

Duurzame toekomst: Little Sun
Kleine en eenvoudige zaken kunnen veel mogelijk maken. Heel mooie voorbeelden zijn te zien op Little Sun. Vooral de foto's zijn de moeite waard!
Kennelijk kent de fotografe Helen Zeru, van wie de hier afgebeelde foto is, haar klassieken (aardappeleters)…

'k Fiets weer meer :-)

Van fietsen komt vandaag niet veel, gelet op de vooruitzichten op Buienradar.nl, dus kan ik nu m'n fietskm's presenteren: totaal 265 km in mei, waarvan 32 op de roei3wieler, 128 op de roei2wieler en 105 op de RANS Cruz. Langzaam gaat het weer de goede kant op!

Natuurlijk hebben m'n vrouw Willy en ik beide Pinksterdagen gefietst. Het was zonnig en warm, en het fietste zeer aangenaam op de Santos mtb resp. de RANS Cruz CF-bike. Voor de zoveelste keer blijkt de Cruz met z'n mooie afmontage een heel opvallende aandachttrekker!

Inmiddels ben ik fit genoeg om meer te gaan fietsen en hoef ik niet te vrezen dat ik altijd word afgestraft met 'n slechte dag daarna.

Om de vinger aan de pols te houden heb ik een soort dagboekje gemaakt van wat ik meet met hartslagmeters en weegschaal. Hiermee kan ik de veranderingen en vooruitgang in m'n conditie beter volgen, en heb ik zelfs de euvele moed om te experimenteren met de dosis Sotalol (een beta blokker). De resultaten kan ik immers op de voet volgen met m'n Polar FT7 hartslagmeter :-)

Herstelperiode…

Daar zit ik nu middenin, en het lichamelijk herstel van m'n operatie gaat (natuurlijk!, wat had ik anders kunnen denken!) langzamer dan ik zou willen. 'k Heb zo m'n goede dagen dat ik in de tuin werk en wat -hele kleine- ommetjes fiets. Na 'n paar van die goede dagen gooit m'n lijf de kont tegen de krib en moet ik het een of twee dagen heel kalmpjes aan doen.
Inmiddels ben ik wèl vertrouwd geraakt met dit ritme :-/

Het is zeker dat ik dit hele zomerseizoen rustig aan moet doen. Grote heldendaden en topprestaties zijn voorlopig niet voor mij weggelegd. Het begint er ook steeds meer op te lijken dat ik m'n meest comfortabele fiets, de RANS Cruz, weer zal meenemen op vakantie naar Bayern. Gelukkig heb ik die fiets begin 2011 grondig laten renoveren en is-ie nu bijzonder fraai en heel licht afgemonteerd met 1e klas onderdelen.

Nog net op tijd dacht ik aan het noteren van m'n fietskilometrage in april: 51 km totaal, waarvan 42 km op de roei3wieler en 9 km op m'n RANS Cruz.

Geloof de massamedia niet!

Eindelijk is het nu tot mij doorgedrongen ;-) Er zijn over de hele wereld talloze burgers, al dan niet in georganiseerd verband, bijv. als ondernemer met een eigen bedrijf, die hard werken aan een duurzame toekomst. Sommige grote bedrijven -die meestal niet voorop lopen als het gaat om grote koerswijzigingen- doen ook mee. Al surfend op internet kwam ik daarvan heel vrolijk stemmende bewijzen tegen.

Op het gebied van mobiliteit, op de eerste plaats natuurlijk fietsen en ook auto's in verder willekeurige volgorde:
het Bosch e-Bike systeem is aan een geweldige opmars bezig in de fietswereld. Zie hier en ook hier;
de elektrische (stads)auto geraakt nu ook binnen handbereik van de doorsnee consument. Zie bijv. de Renault Zoe en de Smart Electric Drive.
Overigens ben ik ervan overtuigd dat niet de elektrische auto de toekomst heeft, maar de e-bike!

Andersoortige grote bedrijven, zoals Unilever, lijken ook ernst te willen maken met hun aanpak van duurzaamheid.

En dan zijn er de mensen die hun leven zo duurzaam mogelijk inrichten, al dan niet in georganiseerd verband, en die hun kennis, ervaring en inzichten willen delen met anderen. Aansprekende voorbeelden zijn bijv.: Chris Martenson en het Simplicity Institute.

Minstens zo belangrijk is dat op allerlei punten steeds meer duidelijkheid wordt verschaft over waarom de huidige consumentenmaatschappij en het neoliberale kapitalisme geen toekomst hebben. Ideologische polemieken hierover hebben allang plaats gemaakt voor nuchter en duidelijk cijfer- en feitenmateriaal.
Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat het welvaartsniveau zoals wij dat kennen in de meest welvarende delen van de wereld, op den duur niet te handhaven is, en dat de "techno-optimisten" (bijv. de gebr. Das of Wubbo Ockels) in dat opzicht ongelijk hebben. Maar wellicht is de techno-optimistische aanpak een onvermijdelijk overgangsstadium op de weg naar een heel andere menselijke samenleving.

De grote vraag is natuurlijk waarom, en zeker bij ons in Nederland, de massamedia en de politiek van dit alles kennelijk niets moeten hebben.

Politici en belanghebbenden, zoals fossiele-energie bedrijven (oliemaatschappijen, energiebedrijven), autofabrikanten en andere relatief "oude" bedrijfstakken en hun maatschappelijke aanhang en lobbygroepen houden de publieke aandacht vooral gevestigd op de conflictueuze kanten van duurzaam vs. "business-as-usual", en hanteren eerder een polemische benadering dan op cijfers en feiten gebaseerde argumenten.

De belanghebbenden bij dit alles voelen zich het prettigste bij de 'oude' partijen in het midden van het politieke spectrum (CDA, PvdA, VVD min of meer) en zullen vooral daar lobbyen voor hun belangen. Dit zijn, welhaast onvermijdelijk, tevens de partijen die het kiezersvolk geen klare wijn schenken en dus ook geen duidelijke standpunten innemen over duurzaam vs. "business-as-usual", consumentisme en neoliberalisme.

Er zijn meer factoren die onze nationale onverschilligheid jegens natuur, milieu en duurzaamheid kunnen verklaren. Een heel belangrijke factor, met vèrstrekkende gevolgen voor onze cultuur, is volgens Thomas von der Dunk de kunstmatigheid van ons landschap, namelijk de polder.

Het stilzwijgen van politici en belangengroeperingen over deze thema's heeft bijna automatisch tot gevolg dat deze onderwerpen maar heel zelden aan bod komen in TV en pers. Daardoor weten we nauwelijks hoe burgers en ondernemingen met duurzaamheid bezig zijn, en lijkt het alsof er bijna niets gebeurt op dit gebied.

Maar gelukkig, niets is minder waar!

Nog geen 27 april, maar toch…

't Was natuurlijk te verwachten…   :-)

Zo'n 2 weken geleden was het 's middags, plotsklaps&eventjes, heel mooi zonnig weer bij ons met zomaar 15 graden! 'k Kon toen niet langer weerstand bieden aan de verleiding en klom op m'n RANS Cruz voor een blokje om, voor het eerst na m'n hartoperatie op 9 maart j.l.
Prima fiets daarvoor, die Cruz. Kwade tongen zouden kunnen beweren dat zo'n Cruz eigenlijk een oudemannenfiets is met z'n comfortabele rechtophouding, maar dat kan ik gemakkelijk tegenspreken. Niet dat ik deze polemiek hier zal beginnen, want ik heb wel wat beters te doen :-)

Vanuit ons huis zijn er talloze mogelijkheden voor 'n klein of groot blokje om wandelen of fietsen in een aangename, afwisselende en, afhankelijk van weer en wind, een min of meer beschutte omgeving. Dat komt omdat ons huis vlak bij de villawijk Borgerspark ligt die op zijn beurt grenst aan het recreatiegebied Borgerswold. Dit heeft een oppervlakte van 450 hectare, waarvan 100 hectare water. Talloze wandel- en fietspaden doorsnijden het gebied, zodat men allerlei routes door het park en aangrenzend gebied kan bedenken voor een of twee uur wandelen of fietsen.
De screenshot hierboven, via Google Earth gemaakt, geeft een heel aardige indruk van al het moois dat in de onmiddellijke omgeving van ons huis ligt.

De afstanden in Borgerspark/Borgerswold en directe omgeving zijn natuurlijk te klein voor het maken van grote tochten, maar voor een revaliderende hartpatiënt is dit een ideaal gebied. En voor een revaliderende hartpatiënt die tevens hartstochtelijk roeifietser is, is dit helemaal ideaal, omdat het hier uitstekend rondrijden is op de roei3wieler!

Eigenlijk is het 't beste om me te gedragen als een spelend kind: rondrijden op m'n fietsje, hier wat harder, daar wat langzamer, stoer 'n scherpe bocht om en op een luw plekje even in de zon blijven zitten en om me heen kijken…
M'n vrouw Willy op haar Koga mtb van alweer 22 jaar oud is m'n trouwe en waakzame gezelschap en let er op dat ik het niet tè bont maak in m'n enthousiasme dat ik op m'n roeifietsen maar heel moeilijk kan beteugelen…

Eergisteren, maandag dus, was het eerste ritje op de roei3wieler, dat een half uur duurde. Dinsdag was het 5 minuten korter, maar wel met m'n die dag ontvangen eenvoudig maar mooi hartslagmetertje Polar FT7 (zwart/rood). Een wereld van verschil, zo'n trainingshulpje: ik kon gelijk vaststellen dat ik, 6½ week na m'n operatie, een rusthartslag heb van ergens tussen de 80 en 90 per seconde, en dat even naar boven lopen in huis direct resulteerde in 110 per sec. Tegelijk kon ik gisteren en vandaag gemakkelijk zien dat ik harder kon roeien dan ik maandag nog dacht, zonder direct in de gevarenzone te belanden.

Met roeifietsen kost het geen moeite om de hartslag op een bepaald niveau te krijgen, en bleek ik vandaag m'n hartslag gemakkelijk naar 120 per sec. te kunnen opkrikken, terwijl gisteren 110 echt de bovengrens was.

Dus nu is het zaak om m'n rusthartslag te verlagen en rustig naar een maximale hartslag van 132 per sec. toe te werken (aanbevolen door m'n Polar FT7). Dat lijkt mij voorlopig een prima invulling van m'n hartrevalidatie :-)) , al zal ik a.s. vrijdag m'n cardioloog wèl naar zijn mening hierover vragen.

't Viel mij direct op dat m'n roei3wieler enorm is opgeknapt door de grondige renovatie en onderhoudsbeurt door Derk Thijs. 't Loopt allemaal zo soepel en zuiver dat ik het gevoel heb op een Zwitsers horloge te rijden. (Iemand anders ook ervaring met het rijden op een Zwitsers horloge?)

Heerlijk toch, dat roeifietsen!

Kanteltrike

Wim Schermer had gisteren op z'n weblog een heel interessant verhaal over de Munzo kanteltrike van Bram Smit. Zelf heb ik ook belangstelling hiervoor omdat zo'n kanteltrike een leuke aanvulling lijkt op m'n fietsenverzameling. Gelet op het waarschijnlijke gebruik ervan zou ik dan wel kiezen voor de Raptobike versie ervan, vooral omdat die wat hoger is dan de Munzo. Maar ik moet eerst maar 'ns zien dat ik ermee weg kom. Een proefritje bij Bram thuis op de Munzo, alweer heel wat jaartjes geleden, pakte voor mij slecht uit: ik kon er niet eens op wegkomen want ik viel onmiddellijk om.
'k Weet nog steeds niet waarom, maar het heeft mij altijd dwars gezeten...

Thuis en revalideren

Gisteren, 23 maart, was ik alweer een week thuis.

Op 9 maart j.l. ben ik aan m'n hart geopereerd (reparatie van de mitralisklep) en op 16 maart ontslagen uit het ziekenhuis, de Isalaklinieken in Zwolle.

Het viel na de operatie niet mee in het ziekenhuis, ondanks de uitstekende verpleging en verzorging: weinig gegeten omdat ik totaal geen trek had en amper geslapen wegens ongemak door spierpijn in nek en schouders. Een paar nachten heb ik half slapend en half dommelend in een stoel doorgebracht omdat dat het beste was vol te houden. Gelukkig kon ik al heel snel m'n bed uitkomen en wat rondlopen. Dat gaf afleiding en gelegenheid om een praatje te maken met medepatiënten.

Het was heel prettig om weer thuis te komen, op vrijdag de 23ᵉ. De belangstelling van buren en familie was groot en de vazen met bloemen talrijk :-)

Pas dinsdagochtend begon ik mij een heel stuk beter te voelen. Vermoedelijke oorzaak: 'n zelfgekookt kommetje pasta gegeten op maandagavond. Daarna kwam m'n eetlust weer snel terug. Dat was wel nodig ook: vóór de operatie woog ik ca. 69,5 kg, vanochtend nog maar 66,0. Dus da's flink eten om weer aan te komen.

Afgelopen donderdag en gisteren was het heerlijk warm en zonnig weer zodat ik de hele dag buiten in de tuin heb rondgescharreld. 'n Beetje mest over de plantjes strooien, 'n beetje de grond loskrabbelen en de plantjes de grond uitkijken ;-)

Maar vannacht en vanmorgen merkte ik aan alles dat ik in m'n enthousiasme toch wat te ver was gegaan door 2 dagen achter elkaar om het huis rond te scharrelen. Dus vandaag is het vooral rustdag: weblog bijwerken en bedankbriefjes schrijven aan al die mensen die hun belangstelling hebben getoond…

Gisteren kreeg ik het goede nieuws van Derk Thijs dat m'n twee roeifietsen -roei2wieler en roei3wieler- weer grondig zijn opgeknapt en aangepast aan de nieuwste stand van de techniek. Dinsdag of woendag komen ze weer thuis :-)
Maar voorlopig is het alleen kijken, kijken en verder niks. Tot 6 weken na ontslag mag ik namelijk niet zwaar tillen, niet autorijden, niet fietsen en al helemaal niet roeifietsen :-(

Reikhalzend zien wij uit naar vrijdag 27 april!

Dus dat wordt een stoeltje neerzetten bij m'n fietsen en roeifietsen, en af en toe ernaar kijken en denken aan de mooie tijden die komen gaan… Dan kunnen de mysterieuze krachten in de sport hun invloed uitoefenen en gaat m'n herstel vast en zeker veel sneller en beter!

Gisteren passeerde de productie van zonnestroom door onze 24 fotovoltaïsche zonnepanelen de 10.000 kWh-grens. Op 15 mei 2009 begonnen we met de eigen productie van zonnestroom en is dus in iets minder dan 3 jaar tijds de mijlpaal van 10 MWh bereikt. Da's niet slecht voor 'n eenvoudig particulier zonnestroombakkertje :-)

9 Maart a.s. onder het mes

Het is eindelijk zo ver: donderdag 8 maart moet ik mij 's ochtends laten opnemen in de Isalaklinieken, locatie Weezenlanden, om vrijdag te worden geopereerd aan m'n hart. Er zal nog een aantal onderzoeken gebeuren en ik werd ervoor gewaarschuwd: 'k zal opnieuw een plas moeten inleveren :-)  Plassen op commando is trouwens niet mijn ding. Dat lukte al niet toen ik in een grijs verleden gekeurd moest worden voor militaire dienst.

Enkele dagen van te voren moet ik stoppen met het innemen van bloedverdunner. Ook moet ik rekening houden met uitstel van de operatie als ik dan verkouden of grieperig ben, of wondjes en/of infecties heb. Uitstel kan ook gebeuren in verband met spoedgevallen, ziekte van operateurs, ziekte op OK.

't Spreekt vanzelf dat ik heel blij ben met de bemoedigende reacties en het meeleven op m'n weblog! :-))  Dat geeft weer steun en moed, en daarvan kan 'n mens altijd wat extra's gebruiken…

Begin deze week zijn m'n roeifietsen weggegaan: via m'n fietsenmaker onderweg naar Derk Thijs in Middelburg voor onderhoud, update en bijkomende werkzaamheden

De komende tijd is het wandelen, al dan niet met nordic walking stokken, fietsen op m'n Cruz en snoeien in de tuin. Niet alleen de hertshooi (inmiddels gebeurd) maar ook een grote botanische roos tot bij de grond afknippen (ook gebeurd) en de uitgebloeide klimop terugsnoeien op een groot klimscherm (moet nog). De hakselaar draait heel wat uren.

Damn…, 'k kan niet eens m'n fietskm's voor januari en februari bepalen. De fietscomputertjes zijn ook meegegaan naar Middelburg…

Laatste loodjes (2)

Gisteren kreeg ik via e-mail de uitnodiging van de Isalaklinieken in Zwolle om mij vandaag 's ochtends vroeg te laten opnemen op de afdeling Thoraxchirurgie. Deze dag zouden dan enkele afrondende/voorbereidende onderzoeken gebeuren en zou ik a.s. maandag worden geopereerd aan m'n defecte mitralisklep.

Enerzijds was ik opgelucht toen ik deze oproep las: dit betekent namelijk dat mijn prostaatkanker geen beletsel vormt om op mij de openhartoperatie te verrichten waarbij de hart-longmachine moet worden gebruikt. Actieve kankergezwellen kunnen daarbij worden losgemaakt en elders in het lichaam voor uitzaaiïngen zorgen. Gelukkig wordt door de hormoonkuur die ik nu al 8½ jaar onderga, de prostaatkanker geheel onder controle gehouden en lijkt het risico op uitzaaiïngen voldoende klein. 

Aan de andere kant betekent de gebroken pols van m'n vrouw dat we bij deze vrijdag- c.q. weekendopname een heel groot beroep zouden moeten doen op onze hulptroepen -buren en familie- voor het reizen tussen Zwolle en Veendam. Na overleg met Thoraxchirurgie is besloten dat het hartteam mij a.s. donderdag opnieuw inroostert zodat ik begin van de week kan worden opgenomen en geopereerd. Dat zal dan niet eerder gebeuren dan in week 10.

Natuurlijk is nu de invloed merkbaar van de naderende grote gebeurtenis... Veel dingen ff doen, in de trant van: "Dan is dat alvast geregeld...". M'n boekenkast is besteld, 'k heb een espressomachine gekocht en geïnstalleerd, en m'n roeifietsen gaan binnenkort naar Middelburg voor groot onderhoud en een update naar de nieuwste stand van de roeifietstechniek :-))

Alles heeft z'n reden :-)

• Bij de inrichting van onze woonkamer, nu alweer bijna 20 jaar geleden, heb ik 1 kapitale fout gemaakt: geen boekenkast in de woonkamer, een onmogelijke situatie voor 'n veellezer als ik. Dit wordt nu na lang -tè lang!- wikken en wegen gecorrigeerd :-))
  
• Eveneens al heel lang had ik de wens om over te schakelen naar een echte Italiaanse espressomachine. Na rijp beraad en het lezen van veel testen en gebruikersbeoordelingen heb ik gekozen voor de  Philips Saeco Xelsis. Wijzelf en ons bezoek kunnen nu van echt lekkere koffie genieten… En ik heb nu een heel goede reden om regelmatig naar de mooie stad Groningen te gaan: koffie keuren en kopen bij Simon Levelt :-))

Mèt gebroken pols en/of zonder roeifietsen is het de komende tijd vooral wandelen met Willy. Gelukkig hebben we meerdere wandelroutes in de omgeving, goed voor 1, 1½ of 2 uur wandelen.

En er kan weer 'n beetje in de tuin worden gewerkt. Er hoeft niet zo veel te gebeuren omdat de hovenier de laatste najaarsbeurt op mijn verzoek zeer grondig heeft verricht. Er zijn nog wel wat hypericumstruikjes (hertshooi) die nu al kunnen worden gesnoeid. Dan is dat ook weer gedaan...

Vorstperiode en laatste loodjes

Over het roeifietsen kan ik heel kort zijn: vanaf dat het goed ging vriezen, heb ik niet geroetst.

In die vorstperiode was het veel aantrekkelijker om samen met Willy, m'n thans ook gepensioneerde vrouw, bijna elke middag 1-1½ uur te gaan wandelen in de omgeving van Veendam of Zuidlaren. Door een handige keus van route en omlooprichting, rekening houdend met vooral de windrichting, waren dat zeer aangename wandelingen door mooie winterse landschappen en langs de vijvers en vaarten met schaatsers.

Samen fietsen zat er niet in. Willy heeft namelijk 3 weken geleden (24 januari) haar linkerpols gebroken toen ze 's ochtends, onderweg naar onze brievenbus om de krant te pakken, onderuit ging op onze oprit :-(
Eerst is die pols gezet, maar na een week bleek dat de breuk toch operatief moest worden vastgezet, zodat ze op 7 februari is geopereerd in het Delfzicht ziekenhuis in Delfzijl, en de volgende dag 's ochtends weer naar huis kon.
Ze kan nu zich alweer redelijk redden, maar er zal toch een en ander moeten worden geregeld wanneer ik aan de beurt ben om onder het mes te gaan. Gelukkig hebben buren en familie al spontaan laten blijken te willen bijspringen :-)

De Isalakliniek in Zwolle heeft de gewoonte om de patiënten die zijn aangemeld voor een hartoperatie, uit te nodigen voor een z.g. preoperatieve polikliniek. In ca. ½ dagdeel worden wat eenvoudige aanvullende onderzoekjes gedaan (anamnese, bloedafname, flesje urine, Röntgenfoto van borstbeen, ECG) en voorlichting verstrekt door een hartchirurg.
Gisterochtend had ik mijn preoperatieve kliniek. Dat verliep allemaal zeer voorspoedig en prettig. Ook om daar te komen vanuit Veendam leverde geen problemen. Wegens het verwachte inzetten van de dooi en daarbij horende gladde autowegen had ik vorige week al een hotelkamer gereserveerd voor zondag/maandag. En dat bleek echt niet overbodig…

A.s. donderdag (16 feb) wordt mijn medisch dossier besproken in het hartteam. Als er gisteren geen gekke dingen en/of complicerende factoren zijn gevonden, kan ik die dag ook een oproep verwachten voor de opname en ingreep in Zwolle.

Ik dus binnen afzienbare tijd naar Zwolle, en voor die tijd m'n roeifietsen naar Middelburg voor een zeer grondige onderhoudsbeurt en update naar de nieuwste stand van de roeifietstechniek :-)

Niet naar München maar naar Zwolle

M'n zorgverzekeraar IZA voelt er niks voor om m'n voorgenomen ingreep te bekostigen en heeft deze week de machtiging daarvoor categorisch geweigerd:

"U krijgt de kosten van medische zorg alleen vergoed als de behandeling voor u de meest geschikte en aangewezen behandeling is en de behandeling daardoor ook doelmatig en doeltreffend is.
Uit de gegevens die wij van uw zorgaanbieder ontvangen hebben, blijkt dat hiervan bij u geen sprake is."

Nadere uitleg voor deze stellingname ontbrak.

Enfin, nadat ik de teleurstelling had verwerkt -een nachtje slapen doet wonderen- trok ik de conclusie dat trekken aan een dood paard geen zin heeft, en heb ik m'n cardioloog gevraagd mij aan te melden bij de afdeling Thoraxchirurgie van het Hartlongcentrum van de Isala klinieken (locatie Weezenlanden) in Zwolle.
Gelukkig is dit een heel goed alternatief, gelet op hun prestaties en de graad van specialisatie! Wat mij betreft kan de opname voor de operatie op korte termijn gebeuren.

Roeifietsen
in december en deze maand heb ik uitsluitend m'n roei3wieler gebruikt. 't Weer was en is nog steeds weinig aantrekkelijk. Meestal moet ik mij tevreden stellen met m'n vaste rek- en strekoefeningen, die mij overigens prima bevallen.

Een paar kleine ongemakjes hebben mij ertoe gebracht om wat te experimenteren met de roei3wieler.

'k Heb namelijk al jaren lichte schouder/nekklachten, ooit veroorzaakt door een verkeerde houding in m'n vorige auto. Sinds een paar maanden heb ik af en toe een sportmassage van de schouderpartij, en dat begint langzamerhand te helpen. Om m'n nekspieren wat te sparen ga ik experimenteren met een hoofdsteun op de roeifiets. Eigenlijk ligt dat min of meer voor de hand: vroeger was ligfietsen, het 'gewone' ligfietsen dus, voor mij alleen mogelijk mèt hoofdsteun. Zonder hoofdsteun kreeg ik gegarandeerd heel erge last van de nekspieren.
'k Ben benieuwd of 'n hoofdsteuntje op de roeifiets meer comfort zal geven…

En ik ga m'n voeten wat meer zijdelingse en draaivrijheden geven met Time Atac XS Carbon pedalen. 'k Heb het gevoel dat m'n knieën dat wel prettig zullen vinden…

Afwachten

Gisteren is m'n medisch dossier met de resultaten van alle volgens de checklist van het Deutsches Herzzentrum München vereiste pre-operatieve onderzoeken naar het DHM gestuurd.

Het heeft allemaal langer geduurd dan m'n cardioloog en ik aanvankelijk verwachtten, dit omdat bleek dat enkele behandelingen nodig waren door tandarts en kaakchirurg om ontstekingen in m'n gebit en kaak te verwijderen.

De medici hebben naar mijn gevoel goed en vlot werk verricht. Echter, over het tempo waarin m'n zorgverzekeraar werkt ben ik minder tevreden. Nog steeds laat de machtiging voor de hartoperatie in het DHM op zich wachten. Met een kunstgreep ('k laat nu nog even in het midden wat deze inhoudt) kon ik de medische dossiers versneld naar München laten sturen, zodat ik op korte termijn uitsluitsel krijg over de hartoperatie en de termijn waarop dit kan gebeuren. Zelf verwacht/hoop ik dat dit in de loop van januari zal zijn.

Het voelt nu als een wat vreemde en onwezenlijke periode: afwachten tot we, d.w.z. m'n vrouw en ik, kunnen afreizen naar München. Natuurlijk denk ik er niet constant aan, maar ik ben mij wel voortdurend bewust van de komende majeure ingreep op m'n lijf. Gelukkig zie ik er niet tegen op en heb het volste vertrouwen in de goede afloop. 'k Denk er soms wel aan hoe het zal voelen als na de herstelperiode m'n conditie beter zal worden dan die nu is :-)

't Betekent natuurlijk niet dat we alleen maar afwachten en verder niks doen. Het leven gaat gewoon door en we hebben het druk gehad met de voorbereidingen voor de reis naar en het verblijf in München. Wat nemen we mee in de koffer, hoe reizen we en hoe kunnen we op tijd de reis en het hotel -bij voorkeur in de buurt van het DHM- boeken? Hoe houden we contact met familie, vrienden en buren? En hoe regelen we de terugreis?
Al met al houden we rekening met een verblijf van 2 weken in München.

Wij zijn niet bepaald door de wol geverfde globetrotters. Toch hebben we ons goed kunnen voorbereiden met gezond boerenverstand, nuttige tips van anderen en zoeken op internet. Uiteindelijk hebben we gekozen voor comfortabel en snel reizen per trein, een paklijst gemaakt, een 13" MacBook Air gekocht voor de communicatie met het thuisfront, en in overleg met onze bank onze betaalmogelijkheden uitgebreid en ook grondig gecontroleerd of die goed functioneren.

Ruim een week geleden bereikte m'n vrouw de pensioengerechtigde leeftijd, wat automatisch het einde betekende van haar dienstbetrekking bij de provincie Groningen. De feestelijkheden rondom het afscheid van haar collega's duurden 2 dagen en waren zeer geslaagd!

Verbazingwekkend hoeveel administratieve en financiële zaken moeten worden geregeld voor en na 'n pensionering!

Meer dan al dat geregel voor hartoperatie en pensionering was het weer de grote beperkende factor voor het fietsen. De trefwoorden: mist, dichte mist, verraderlijk glad, guur en nat, somber, donker en druilerig. Zelfs velomobilisten elders in het land hadden er last van…

De laatste dagen is het weer gelukkig wat beter en kan ik af en toe 'n paar fietskm's bij elkaar scharrelen op de roei3wieler, soms met een bleek winterzonnetje er bij. Veel stelt het niet voor, maar het is heerlijk om buiten te zijn!

Het is opvallend dat ik nu wèl voldoende spierarbeid lever om m'n lijf warm te stoken met de restwarmte daarvan. Vorig jaar was dat wel anders! Ik schrijf dit toe aan m'n dagelijkse inname van zinksupplement. Zink speelt een belangrijke rol bij ondermeer de energiehuishouding van de spiercel.
Bij temperaturen van 3-6 ºC blijf ik nu, voldoende maar niet overdreven aangekleed, veel gemakkelijker warm en de elektrische voetenwarmers heb ik nog niet nodig gehad.

Onder het mes in München en zeg nooit "nooit"

M'n huisarts bleek zeer geïnteresseerd in het verdere verloop en m'n cardioloog werkt van ganser harte mee om m'n lekkende mitralisklep in München te laten repareren. Het eerste wat hij deed was m'n zorgverzekeraar vragen om een machtiging hiervoor. Vervolgens stuurde hij mij weer op pad voor nog 'n paar medische onderzoekingen. De Duitse checklist voor pre-operatieve medische onderzoekingen is namelijk wat uitgebreider dan wij ten onzent hanteren voor hartoperaties. Zo volgde ondermeer een uitgebreid gebitsonderzoek door m'n tandarts, waarvan de bevindingen prompt aanleiding gaven tot enkele noodzakelijk ingrepen door tandarts en kaakchirurg. Natuurlijk leidt dit tot vertragingen: pas op 28 november a.s. kan ik bij de kaakchirurg terecht voor een apexresectie aan de distobuccale radix van element 26 en een orthopantomogram (OPG).

Als dit alles voltooid is kan m'n medisch dossier naar het Deutsches Herzzentrum München en kunnen m'n cardioloog en de hartchirurg(en) aldaar overleggen hoe dit varkentje te wassen.

Zeg nooit "nooit"
Er zijn natuurlijk ook andersoortige voorbereidingen nodig. Dat was de oorzaak dat we op twee punten onze principes moesten prijsgeven:
* onze auto is nu voorzien van winterbanden, hoewel we tot voor kort er heilig van overtuigd waren dat we best zonder konden. Maar deze winter kunnen we worden gedwongen om de auto te gebruiken onder min of meer winterse omstandigheden;
* en nee, liever geen laptopje meer, zo dacht ik nog tot twee weken geleden. Maar nu telt ons huishoudentje maar liefst 4 computers, met een MacBook Air 13" als laatste aanwinst. Heel mooi mesjientje trouwens en prima geschikt om "onderweg" te mailen en online vliegtickets en hotels te boeken.

Natuurlijk zijn het spannende tijden en daarom ben ik niet altijd in m'n gewone doen. Soms wat rusteloos en gespannen en soms kan ik mij slecht concentreren. Maar ertegen opzien, daar is tot nog toe gelukkig geen sprake van!

Gelukkig werkt het weer eindelijk mee. Er is wat zon en een combinatie van temperaturen van ruim boven 0 graden en nauwelijks wind. Dat maakt een ommetje roeifietsen tot een feest, ook omdat het bijzondere karakter van het veenkoloniale landschap treffend wordt benadrukt door het warme licht van de laagstaande zon!
En af en toe een mooi concert in Groningen zorgt eveneens voor de noodzakelijke ontspanning.

Occupy Wallstreet

Natuurlijk volg ik de belangrijkste ontwikkelingen van deze beweging. Het doet mij goed te lezen dat in de USA de Occupy-beweging de politieke agenda en de maatschappelijke opinie over inkomensongelijkheid en de heersende plutocratie beïnvloedt. Nu maar hopen dat dit doorzet, ook in ons Europa en dat het vrijgevochten marktdenken en casinokapitalisme hierdoor de voet wordt dwarsgezet.

Het valt mij op dat de gevestigde maatschappelijke instituties bij ons in dezen bijna alle met de mond vol tanden staan. De zegslieden van kerken -vooral de Protestantse Kerk in Nederland, de vakbonden en de linkse politieke partijen zijn vooralsnog sprakeloos. Maar dat is niets nieuws: als het erop aankomt blijken dergelijke instituties maar al te vaak verstoken van alertheid, durf en daadkracht.
Laf en gemakzuchtig is misschien een betere omschrijving...

Onder het mes, maar waar?

'k Wil iedereen bedanken voor haar/zijn bemoedigende woorden en morele steun voor de hartoperatie die ik moet ondergaan.

De slokdarmecho werd op 25 oktober uitgevoerd en de hartkatheterisatie op 2 november. Het eerste wees uit dat de mitralisklep inderdaad lek is, en het tweede liet zien dat m'n aders naar en bij het hart geen afwijkingen vertonen. Bijkomende werkzaamheden zoals het aanbrengen van bypasses lijken derhalve niet aan de orde :-)

Deze constateringen maakten een veel gerichter zoeken op internet naar mitralisklep reparaties mogelijk en daar heb ik heel wat interessante vondsten gedaan. 'k Zal de lezer van dit weblog niet vermoeien met details en alleen de hoofdlijnen weergeven zoals ik ze op dit moment zie.

Er zijn twee operatietechnieken:

1. de klassieke openhartoperatie, waarbij het borstbeen in de lengte wordt doorgezaagd om toegang tot en zicht op het hart te krijgen.
2. de minimaal invasieve operatie waarbij meestal de ribbenkast intact wordt gelaten en toegang tot het hart wordt verkregen door kleine incisies in de borstkas. De operatie wordt verricht met zeer kleine instrumenten die met een geavanceerde afstandsbediening -ook wel een operatierobot genaamd- worden bestuurd. Overzichtelijke informatie (in het Engels) staat op de webpagina Cardiothoracic Treatment Options. De werkwijze wordt beschreven op da Vinci® Mitral Valve Repair.

In Nederland lijkt het repareren van de mitralisklep met robotchirurgie nog niet te gebeuren, al gebruiken de Isala klinieken in Zwolle al een da Vinci-robot voor andere operaties. Wel zijn de Isala klinieken van plan in 2012 de robotchirurgie te gaan gebruiken voor mitralisklepreparatie.

In het buitenland is robotchirurgie op meer plaatsen in gebruik dan in Nederland. Een indicatie hiervoor geeft de Surgeon Locator. Zoekt men op "hospitals" in een land, dan levert Nederland 13 ziekenhuizen op (dubbele vermeldingen als 1 geteld) en Duitsland 42, waaronder een tweetal in München.

Tijdens onze vakanties in Bayern zijn wij meermalen het Deutsches Herzzentrum München gepasseerd, als we over de Nymphenburger Strasze naar het slot Nymphenburg fietsten. Daar is men gespecialiseerd in "minimal invasive, rekonstruktive und interventionelle Behandlung von Herzklappen". De mitralisklepreparatie wordt hier bij voorkeur met een minimaal invasieve operatietechniek uitgevoerd.

Alles overziend (waarbij ik ook belangrijke overwegingen heb betrokken die ik niet heb vermeld) kom ik tot de voorlopige conclusie dat het zeer de moeite waard is om in München te vernemen of mijn situatie minimaal invasieve mitralisklepreparatie mogelijk maakt. Zo ja, dan zie ik er ook geen been in om in München te worden geopereerd. Wij kennen de stad goed en voelen daar ons altijd zeer prettig en volkomen op ons gemak. München is zo langzamerhand ons tweede "thuis" geworden: volgend jaar gaan we daar voor de 20ᵉ keer heen.

Dat betekent dus: overleg met m'n huisarts en cardioloog, en ziektekostenverzekeraar. Weer werk aan de winkel :-)

Het blijven interessante tijden…

Fietsen

Van fietsen is in oktober niet veel terecht gekomen. Het bijhouden van m'n conditie deed ik vooral in onze tuin, waar een 8-tal plantvakken groot onderhoud kreeg, en de aangrenzende plantvakken eveneens werden aangepast. Ruim 200 nieuwe vaste planten zijn de grond ingegaan, een paar heesters zijn naar een andere plaats in de tuin verhuisd en er zijn heesters verwijderd en afgevoerd dan wel weggegeven aan onze buren. Het was heerlijk werken dankzij het mooie herfstweer en de schitterende herfstkleuren, die ook in onze tuin volop aanwezig waren.

M'n fietskm's in oktober zijn derhalve beperkt gebleven tot een schamele 252 km:
RANS Dynamik Pro 58 km;
roeifietsen 194 km.
Toch ben ik daar dik tevreden mee :-)

Met Derk Thijs in Middelburg en m'n fietsenmaker in Zuidlaren heb ik afgesproken dat m'n roeifietsen in Middelburg een grondige onderhoudsbeurt krijgen en van de nieuwste technische details worden voorzien. M'n fietsenmaker zorgt voor het transport van m'n roeifietsen van ons huis naar Middelburg en vice versa. Dat alles zal gebeuren zodra ik weet wanneer ik voor de hartoperatie word opgenomen. Die roeifietsen zullen heel belangrijk zijn voor m'n revalidatie en moeten daarom in een onberispelijke conditie verkeren :-))

De technische details betreffen nieuwe, speciaal geprepareerde Dyneema kabels met een langere levensduur, en aanpassen van snek en revolverring waardoor het omdraaien of verwisselen van de aandrijfkabel veel gemakkelijker wordt.
Vooral dat verwisselen van de aandrijfkabel, da's voor mij nog steeds een geweldige crime. Dat gepeuter van zo'n dik touw door 'n klein gaatje... 't Gaat bij mij alleen thuis goed: ik reserveer daarvoor minimaal 1 dagdeel en de telefoon wordt uitgezet. Min of meer de noodtoestand dus...

Onder het mes

Maar eerst even het 'kleine leed'

Eindelijk gaat het de goede kant op met m'n (veronderstelde) zenuw- en spierblessures. 't Schoot vooral goed op nadat ik Perskindol Active gel ging gebruiken op de meest pijnlijke plekken.
Perskindol lijkt mij een moderne versie van Tijgerbalsem en Rightbone, met de voordelen van *niet vet, *gemakkelijk aan te brengen, *trekt snel in en *stinkt niet 'n uur in de wind.

Het is bekend dat mensen meer vertrouwen hebben in de werkzaamheid van medicijnen als ze vies smaken. Misschien dat daarom de klassiek-chinese Tijgerbalsem en Rightbone zo vaak worden genoemd? 't Zijn inderdaad smeersels die de pot uit stinken!

Occupy Wallstreet
Bijna alle kranten, m.u.v. de lokale sufferdjes, melden op de voorpagina nieuws dan wel beschouwingen over de Occupy Wallstreet bewegingen in diverse landen. Ten onzent zijn in Den Haag en Amsterdam demonstraties gepland. Zal dit de politici en bestuurders wakker schudden?

Onder het mes
Gisterochtend had ik de gebruikelijke jaarlijkse controle door de cardioloog. Een hartecho en fietstest zijn standaardonderdelen, hoewel op mijn verzoek de fietstest dit keer is vervallen wegens m'n blessures.
Het moest er een keer van komen, en gisteren was het zo ver: de ontwikkelingen aan m'n hart -'k heb last van een lekkende mitralisklep (prolaps)- zijn nu in het stadium dat reparatie van de mitralisklep d.m.v. een openhartoperatie raadzaam is. Zonder zo'n ingreep zal de toestand van m'n hart verder verslechteren en tenslotte onherstelbaar worden.
Met m'n cardioloog heb ik de pro's en contra's uitvoerig besproken en heb ik besloten zijn advies op te volgen.

De voorbereidende onderzoeken zijn direct begonnen en een drietal onderzoeken konden direct worden uitgevoerd. Maandag a.s. kan ik afspraken maken voor een slokdarmecho en een hartkatheterisatie.

Als de resultaten van de onderzoeken bekend zijn kunnen we in concrete termen praten over de hartoperatie en misschien een keuze maken voor het ziekenhuis waar dit zal gebeuren.

Het zijn interessante tijden...

't Begin is er...

Het eerste wat ik vanochtend deed was een rondje maken op ons erf om te zien of huis en tuin vannacht ongeschonden de storm en de vele regen hebben doorstaan. Dit blijkt gelukkig het geval te zijn.

Ben ik blij dat ik gisteren vroeg in de middag, op de schrikkeldag van 2008 en nog net voor de komst van het slechte weer, een kort ritje op m'n THIJS 222 Revolver roeifiets heb kunnen maken! Dat bracht de fietskm's in januari+februari van dit jaar op 232. Hiervan 118 op de roeifiets, 108 in de velomobiel en 6 (!) op de CF-bike. Geen indrukwekkende aantallen, maar beter dan helemaal niks.
Vooral die korte ritjes op de roeifiets, nog in de winter, bevallen me heel goed. Ik voel me er kiplekker bij en zo kan ik ook m'n conditie rustig aan weer op orde brengen. Dat komt vooral nu goed uit omdat ik het gevoel heb dat meerdere spiergroepen van bovenlichaam, rug en maagstreek een flinke opdoffer hebben gekregen door de cardioversie van alweer bijna drie maanden geleden waarbij zo'n 60 Joule elektrische energie door m'n lijf is gestuurd.

Dat ik zo weinig m'n RANS Cruz heb gebruikt komt vooral omdat pas deze week de Rotor Cranks op deze CF-bike lichtlopend zijn gemaakt door m'n vaste fietsenmaker 4Hout 2Wielers in Zuidlaren. Tegelijkertijd zijn Rotor Cranks in de titanium uitvoering met 3 kettingbladen en 165 mm cranks gemonteerd op de Santos mtb van m'n vrouw Willy. Dit is een verlaat verjaardagscadeautje voor Willy waarmee ik hoop te bereiken dat ze geen knieklachten meer heeft tijdens het fietsen. Niet dat deze klachten zo ernstig waren, en evenmin continu, maar met knieën kan men niet voorzichtig genoeg zijn! Eenmaal beschadigd wordt het niet gemakkelijk meer goed.


Het leven is goed, zo zittend achter een gloednieuw en fraai 30' Cinema beeldscherm van Apple dat aan een eveneens gloednieuwe Mac Pro hangt. Met twee Quad-Core Intel Xeon processoren met 3 GHz en 18 GB DDR2 FB-DIMM RAM kan het spul heel wat werk verzetten.

De opfrisbeurt van m'n werkkamer is nu op een oor na gevild. De nieuwe (radio gestuurde) wandklok hangt er al, de 4 Ikea Billy boekenkasten zijn alweer helemaal vol, en het wachten is op de nieuwe werktafel van Gispen, het nieuwe model Atlas met een werkblad van 200x80 cm. De verwachte afleverdatum hiervan is medio maart.