Weer wat geleerd...

'k Moet woekeren met m'n talenten, en dat geldt zeker voor spierkracht en lichamelijk uithoudingsvermogen. Niet alleen m'n leeftijd, laten we maar zeggen middelbaar+, werkt in m'n nadeel, maar ook m'n medicijngebruik. Voortdurend goed opletten dus dat ik m'n lijf zo efficiënt mogelijk gebruik.
M'n vorig bericht ging over het foute gebruik van buikspieren en hoe ik dat heb kunnen corrigeren. Na een aantal weken blijkt het gunstige effect daarvan géén inbeelding: 't vervelende gevoel bij m'n middenrif is nu verleden tijd.

Groot was m'n vreugde toen ik gisteren halverwege m'n roeifiets-ommetje ontdekte dat ook m'n ademhalingstechniek beter kon.

Om onnaspeurbare redenen gebruikte ik vooral de borstademhaling. Achteraf gezien ben ik daarmee in de 2e helft van vorig jaar onbewust mee begonnen. Dat is natuurlijk voor het roeien niet de beste manier omdat de spieren in de borst- en schouderpartij al zwaar worden belast. Dus schakelde ik direct en bewust over naar buikademhaling. En dat maakte een groot verschil! Het gebruik van de rompspieren voelde meteen veel evenwichtiger aan en m'n uithoudingsvermogen -waarmee ik bedoel het continu kunnen doorroeien zonder zelfs maar een paar seconden pauze- ging alweer flink omhoog.

Ook opvallend was dat ik bij thuiskomst en de hele avond mij bijzonder prettig voelde na dit roeifiets-ommetje.

'k Ben benieuwd of deze ervaring ook blijvend is...

Vanaf heden andere indoor roeitraining

Volgens onze administratie heb ik de Concept 2 indoor rower al sinds 2001 in m'n bezit. 'k Heb 'm toen nieuw gekocht met de bedoeling om hiermee in de winter m'n conditie op peil te houden. Al die jaren heeft-ie storingsvrij z'n werk gedaan, al heb ik 'm moeten aanpassen met een ligfietsstoeltje en klikpedalen. Het waarom en hoe daarvan heb ik op m'n website beschreven.

Vorige winter al kwam een probleem opzetten dat zich deze winter nog heviger aandiende: 'k ben niet meer gemotiveerd om langer dan meestal 8, soms 16, minuten achtereen te roeien op de Concept 2. De betrekkelijke eentonigheid van de trainingsessies doet mij nu de das om, en 8-16 minuten zijn echt te kort om effectief te zijn als conditietraining.

Omdat ik het belangrijk vind dat m'n conditie ook in de winter op een redelijk peil blijft, heb ik het over een andere boeg gegooid: m'n Thijs 222 roeifiets, die ik sinds eind 2003 in m'n bezit heb, staat nu op een ergotrainer van Tacx. Het is de Bushido, een draadloze ergotrainer die zonder netspanning werkt.

Belangrijk kenmerk van een ergotrainer is dat je diverse trainingsprogramma's kunt maken, waarin je bijv. de lengte en het stijgingspercentage van meerdere hellingen kunt invoeren zodat je een afwisselend parcours lijkt te hebben.

Het lijkt ook van belang te zijn dat ik de specifieke roeibeweging op de Thijs 222 train. Ondanks dat de Concept 2 indoor rower voor een redelijke roeiconditie zorgt, is er toch weinig overeenkomst tussen het spiergebruik op de Concept 2 en dat op de Thijs 222. Het gevolg was dat ik in het voorjaar de conditie voor m'n Thijs 222 bijna vanaf het begin weer moest opbouwen.

Het vastzetten van de Thijs 222 in de Tacx Bushido gaat overigens niet volgens de standaardmethode. Dit komt door de sterk asymmetrische bouw van de Thijs achtervork. Met 'n paar heel eenvoudige aanpassingen heb ik dit alleszins verantwoord en degelijk opgelost, zodat het achterwiel van de roeifiets precies in het midden op de rol van de motorrem staat.

Wellicht kan ik m'n Concept 2 roeibank verkopen als ik meer ervaring heb opgedaan met de Tacx Bushido.

Met de hakken over de sloot

Aangespoord door berichten over het komende koude weer heb ik de laatste dagen braaf m'n trainingsrondjes geroetst. Af en toe was het wel èrg zompig en donker weer... Dat zullen we voorlopig gelukkig niet meer hebben als we de weermannen en -vrouwen mogen geloven :-)

Gisteren stond bij thuiskomst de ODO op 10.008 km. Gemiddeld dus 2000 km per jaar in die 5 jaar dat ik m'n hooggewaardeerde Thijs 222 Revolver bezit.

M'n roets is de ligfiets die ik het langste heb gehad. Andere ligfietsen heb ik meestal eerder ingeruild voor wat anders wat op dat moment aantrekkelijker leek. Ook een eenvoudige (lig)fietser als ik heeft te maken met een veranderende smaak.

Op 'n gegeven moment kwam een element van noodzaak in m'n keuzes; in september 2004 schreef ik op m'n website:

Zomer 2003 vernam ik dat ik een ongeneeslijke aandoening heb. Met medicijnen kan de verdere voortgang van deze aandoening voorlopig worden stilgezet. Deze medicijnen hebben enkele ingrijpende bijwerkingen, maar daar valt mee te leven.
Een belangrijke bezigheid is nu het handhaven van mijn lichamelijke conditie: een goede conditie helpt namelijk om de medicatie goed te doorstaan, en dat heeft gevolgen gehad voor mijn fiets- en andere sportieve bezigheden.
Mijn laatste "gewone"ligfiets, de Optima Cobra, heb ik eind 2003 vervangen door een THYS 222 CVT roeifiets. Hiermee kan ik met relatief weinig tijdsbeslag mijn algehele lichamelijke conditie goed op peil houden, dit wegens het lichamelijk intensieve karakter van deze manier van voortbewegen. De afgelopen jaren had ik namelijk al ervaren dat roeien op de Concept2 indoor rower een heel plezierige en effectieve training is, dus deze twee activiteiten sluiten goed op elkaar aan.

't Is een heel, heel goede keus geweest, dat roeifietsen...

'n Rit met WAW015 bij grijs weer

Deze zaterdag is het grijs en tegen (mot)regen aan. De ochtend gebruik ik om met de auto naar Roden te gaan en daar onder meer een 5 jaar oude MO-disk drive met Firewire aansluiting naar een internetkennis te brengen. Dergelijke apparaten die ik zelf nooit meer gebruik geef ik een tweede leven door ze om niet dan wel voor een klein bedragje aan iemand anders te geven. Da's beter dan ze veel te lang te laten verstoffen en verouderen zodat niemand meer belangstelling heeft voor zulke oude rommel.

De afgelopen dagen heb ik roeisessies op de Concept2 gehouden van 25 of 30 minuten. Da's prima als er niets anders op zit, maar (roei)fietsen hou ik qua motivatie veel langer vol, en afwisseling is ook niet verkeerd. Dus ga ik met WAW015 en cabriokap op stap, vertrek om ca. 12.50 uur vanaf huis. Via Annen, een omweg dus, en Zuidlaren ga ik non-stop naar Haren. Wegens het grijze weer rij ik met brandende voor- en achterlichten, wat de WAW een nog opvallender verschijning maakt dan-ie al is. 'k Rij in een rustig tempo omdat de wegsituatie hier en daar niet erg overzichtelijk is. Ook wil ik wel 'ns ervaren hoe lang ik met zo'n matige inspanning kan fietsen. Onderweg af en toe veel lawaai, veroorzaakt door afgewaaide eikels en dode takken.

Het is overal stil. Met een beetje minder weer zijn gelijk veel minder mensen op de fiets. Gelukkig zijn er ook betrekkelijk weinig auto's langs m'n route.
Behalve de normale fietskleding heb ik ook een royale hoofdband om, die bij de temperatuur van ca. 10º m'n hoofd afdoende beschermt bij cabrio rijden.

Onderweg zijn wat kleine hindernissen waardoor ik het fietspad af en de autorijbaan op moet: even voorbij Midlaren wordt het fietspad opgeknapt en in Noordlaren wordt de weg aangepast volgens de 'Shared Space opvattingen van Monderman e.a.'. Vooral in Glimmen en Haren is het een feest van kleur: veel bomen en struiken tonen hun uitbundige herfstkleuren. Jammer dat het niet zonnig is, want dan komen die gele, oranje en rode kleuren nog veel beter uit!

Er is niet zoveel winkelpubliek in Haren, en bij café Intermezzo ziet het er dit keer ook niet erg uitnodigend uit. Met een strak genomen bocht maak ik rechtsomkeert bij de tweede rotonde in Haren, het is nu precies 14.00 uur. In hetzelfde tempo rij ik terug. De hindernissen onderweg neem ik nu soepel door op tijd de autorijbaan op te gaan. In Zuidlaren sla ik linksaf, richting De Groeve en via de Semsweg, Kielsterachterweg en Veendammerweg rij ik regelrecht naar Grand Café Van Beresteyn. De km-teller staat op 56 en het is even na vieren. Onder het genot van een beker warme chocolademelk -met slagroom, dat wel!- moet ik de vele vragen beantwoorden van twee dames die mij zagen arriveren in de WAW en daardoor wel heel erg nieuwsgierig waren geworden. Na het geven van een college Velomobielkunde kon ik huiswaarts gaan.

Prima verlopen tocht: niet moe, wel op het eind last van af en toe wat krampen in de onderbenen en voeten. Ik kon dat dragelijk houden door even met nog minder inspanning te pedaleren, zodat de kramp weer wegging. Ondanks de Mg-suppletie die ik al enkele maanden dagelijks inneem blijven mijn beenspieren helaas nog gevoelig voor krampaanvallen.

Onderweg heb ik zitten rekenen en ben tot de conclusie gekomen dat als ik naar het stadscentrum van Groningen wil met WAW015, ik toch wel voor 10.00 uur weg moet. Immers, heen en terug (met de nodige speling) is 4 uur rijden. Wil ik nog een, anderhalf uurtje hebben voor het oponthoud in de stad, dan ben ik weer om 3 uur, half 4 thuis. 'k Wil niet in het donker rijden als dat niet beslist nodig is, dus dan is dat in het winterseizoen een goede tijd om thuis te komen.

58 km gefietst