Post-depressieve bespiegelingen

Het zal ongeveer een week geleden zijn dat naar mijn gevoel een algemene en alles bedekkende grauwsluier opeens verdween en dat m'n wereldje er een stuk zonniger uitzag. 'k Realiseerde mij direct dat ik de afgelopen maanden een lichte depressie had opgelopen en dat de eerste tekenen van herstel zich nu aandienden. De dagen daarna werd deze gedachte sterker, omdat m'n interesses en m'n ondernemingslust begonnen terug te keren.

De oorzaak van de sombere periode ligt voor de hand: de fatale ziekte en het doodgaan van m'n geliefde kater Bas. Het verdriet en de rouw zijn nog niet weg; de algehele somberheid daarentegen gelukkig wel.

Gisteravond las ik in NRC-Handelsblad een overzicht van de uitvoeringen in Amsterdam in het Muziektheater (Stopera) en het Concertgebouw. Omdat ik wist dat vooral m'n vrouw graag naar Mozart's opera "Don Giovanni" luistert, heb ik gelijk online twee mooie plaatsen op de eerste rang voor de uitvoering ervan in de Stopera op 7 januari a.s. besteld.

Maar nu weer over fietsen...

'n Paar dagen geleden zag ik -weer in de NRC- een kritiekloos juichverhaal over een zogenaamde lichtgewicht maar overigens traditionele fiets van Gazelle. 't Geval van 15,3 kg werd superlicht genoemd!
Deze stompzinnige productbespreking was voor mij aanleiding om al onze fietsen 'ns te wegen op onze tamelijk nauwkeurige personenweegschaal. Het resultaat:
Santos (mtb van Willy m'n vrouw): 15,9 kg
Koga (oude mtb van Willy): 14,9 kg
GrassHopper: 17,9 kg
Thys 222 Revolver: 15,8 kg
WAW015: 29 kg

Fietsen mogen pas superlicht worden genoemd als ze minder dan 10 kg wegen. Wij hebben dus géén superlichte fietsen...

Sinds m'n laatste post heb ik enkele malen WAW015 meegenomen op m'n ommetjes, maar gelukkig kon ik veel vaker op m'n roets weg. Ik blijf me verbazen over de vele mogelijke bewegingsvariaties bij het roetsen. Zo heb ik ontdekt dat ik de buikspieren ter hoogte van de maag extra kan inspannen door het aanpassen van de beweging van het bovenlijf.
Afgelopen donderdag heb ik tijdens een rondje van in totaal 41 km de eerste helft met een gemiddelde van 28,2 km/uur afgelegd. Terug -ondermeer door de drukke hoofdstraat van Zuidlaren met veel winkelpubliek, dagjesmensen en toeristen- ging het veel langzamer, maar thuisgekomen zag ik toch een totaalgemiddelde van 26,9 km/uur op de fietscomputer staan.
En gisteren (vrijdag) heb ik nadrukkelijk een rondje gefietst als hersteltraining, dus steeds kalmpjes aan. Het kostte mij nogal wat moeite omdat ik steeds weer de neiging moest onderdrukken om er hard vandoor te gaan. Maar het is gelukt, en ik krijg ook meer feeling voor het aan te houden inspanningsniveau als ik langere afstanden, bijv. 60 of 80 km, wil afleggen met zo min mogelijk rustpauzes. Dat betekent toch minstens een uur achtereen roetsen.

Inmiddels heb ik dit seizoen 1320 km op de roets afgelegd, dus het gaat de goede kant op...

Korte baan

Deze werkdag besteed ik voor een groot deel aan flutklusjes die geen naam hebben en toch tijd vragen. Tegen het eind van de middag tracteer ik mijzelf op een ontspannen kort ritje (12,5 km enkele reis) naar schoonzus en zwager in Hoogezand. Het buiïge weer en de kou zijn reden dat ik de gesloten kap opzet.

Tussen de buien door waait het matig, zodat ik zelfs tegenwinds 35-36 km/uur rijd. WAW015 rijdt lekker licht en ook het accelereren gaat veel beter. Wellicht dat m'n specifieke ligfietsspieren nu meer getraind raken? Ik raak ook meer gewend aan het weg- en stuurgedrag van WAW015 bij hogere snelheden.

In Hoogezand praten we bij, natuurlijk ook over het verscheiden van kater Bas. Omdat Janny en Koen zelf een prachtige Ierse setter hebben gehad en -alweer heel wat jaren geleden- ook afscheid hebben moeten nemen van hun beminde huisdier, begrijpen ze wat het overlijden van Bas mij doet. We filosoferen nog wat door over de voors en tegens van het hebben van een huisdier en komen tot de conclusie dat in veel gevallen een huisdier het leven verrijkt en de mens geestelijk gezond houdt.

Op de terugweg varieert de wind van pal achter tot recht opzij, en mijn snelheid is daardoor iets hoger: constant 40 km/uur voor de wind en 36 km met wind opzij.

Op een ongestroomlijnde fiets voel je -whoeshhh- het passeren van een auto heel duidelijk. Op de smalle landbouwweg naast de Kielsterachterweg passeren verschillende auto's mij van dichtbij -niet rakelings maar toch wel op een afstand van minder dan 1 meter- en in WAW015 merk ik daar helemaal niets van.

Met vandaag erbij heb ik de laatste tijd weer de nodige km's bij elkaar gesprokkeld: ODO 824 km.
Hopelijk zullen de nieuwe Marathon slicks het langer dan 700 km uithouden.

Opnieuw sporing van de voorwielen

Deze ochtend, nog voor het ontbijt, begraven we onze Bas in een mooi hoekje van onze tuin en dicht bij ons huis, onder de Koningsvarens (Osmunda regalis) en naast de Adderwortel (Persicaria bistorta).

Na het ontbijt vervang ik de tot op de draad versleten Marathon slicks door nieuwe exemplaren en controleer de sporing van WAW015. Eerst meet ik de sporing van de lege WAW: 15 mm uitspoor.
Willy gaat vervolgens in WAW015 zitten met 17 kg ijzeren gewichten op schoot en ik meet opnieuw: 1 mm toespoor.

De correctie op basis van voor de hand liggende aannames en berekeningen (zie m'n eerdere bericht over de sporing van de voorwielen) is derhalve uitstekend geslaagd! En ik verheug mij op de hogere snelheden die nu mogelijk zijn. De laatste tocht met WAW015 en de versleten banden er nog onder (45 km lang) ging al met zeker 5 km/uur hogere snelheden dan ik gewend was.

Kater Bas is niet meer

Gisteren, 24 mei, hebben we onze geliefde kater Bas laten inslapen.

'n Paar dagen geleden zag ik dat het snel minder werd met onze Bas. En dinsdagavond kwam hij tegen zijn gewoonte in niet thuis en is de hele nacht en ochtend zoek geweest. Voordat ik woensdagochtend naar Dronten vertrok om 'n paar zaken aan te schaffen -onder meer 2 nieuwe Marathon Slicks ter vervanging van de volkomen aan flarden gereden voorbanden van WAW015- vertelde ik onze buren wat er aan de hand was.
Om 2 uur was ik terug uit Dronten en vond het briefje van de buren dat Bas in de gemetselde plantenbak bij de andere buren lag. Hij was er ellendig aan toe, en ik heb hem voorzichtig in huis gedragen. Behalve wat drinken en een paar kruimeltjes rauwe tartaar had hij nergens belangstelling voor en bleef apathisch liggen.
Gelukkig kon ik de dierenarts telefonisch bereiken en een afspraak maken voor half 5. Met Willy gebeld en afgesproken dat ik indien nodig Bas direct kon laten inslapen.

Het was een emotionele gebeurtenis. Inderdaad was Bas er heel slecht aan toe en was inslapen het beste voor hem. Terwijl Bas liggend op de behandeltafel wegzakte in de voorbereidende verdoving knielde ik naast de tafel zodat ik hem voor het laatst recht in z'n prachtige ogen kon kijken, over z'n kop aaien en toespreken. Ik zong zijn lof als voortreffelijke huiskat met z'n mooie ogen, zijn trouw en lieve karakter. Ik noemde hem mijn lieve jongen en zei hem dat het nu zo goed was en dat we nu afscheid moesten nemen.

Het nog warme en zachte levenloze lichaam van Bas hebben we in een laken gewikkeld en meegenomen naar huis. 'k Heb hem daar opgebaard en voor het laatst z'n vacht gekamd. Bij m'n vaste bloemist in Zuidlaren heb ik de twee boeketten gekocht: Bas hield ervan om in onze tuin te zijn.

Willy en ik zijn hevig ontdaan. Die lieve en prachtige kater Bas, veel te jong gestorven...

Morgenochtend -vrijdag dus- wordt Bas in onze tuin begraven.

Slotmaat

De combinatie van aandoeningen waar Bas aan lijdt, is slecht behandelbaar, zodat wij niet meer kunnen doen dan hem verzorgen tot hij niet meer verder kan.
Helaas, het is niet anders...

Wie de goden liefhebben, nemen zij jong tot zich.

Zorgen om ons huisdier

Vorige week werd het ons duidelijk dat het niet goed zat met de gezondheid van onze dierbare huiskater Bas. Daarom is hij vandaag uitgebreid onderzocht (Röntgen, biopsie, diverse bloedonderzoeken).

De eerste voorlopige berichten zijn slecht: een kennelijk agressieve tumor aan z'n linkervoorpoot en een afwijkend bloedbeeld, dat waarschijnlijk wijst op onder meer suikerziekte.

Vanavond om half 7 kan ik Bas weer ophalen bij onze dierenarts; waarschijnlijk donderdag al vernemen we de resultaten van het weefselonderzoek (biopsie) en kunnen we ons beraden over de situatie.

Wij zijn geschrokken en verdrietig. Bas is jong: ruim 8 jaar oud, 7 jaar geleden door mij uit het dierenasiel gehaald en wij rekenden min of meer vanzelfsprekend op een lange aanwezigheid van kater Bas in ons gezin.