Verkoop e-bikes en Fietsen in de flow

Verkoop e-bikes
Het zijn interessante tijden…
Neem bijv. het nieuwsitem Studie: E-Bike-Käufer werden jünger over het veranderende koperspubliek van e-bikes.
'k Citeer het belangrijkste gedeelte:

"Laut Marktforschungsunternehmen Schlegel und Partner lässt sich der typische Einsatzzweck aus dem Alter der Käufer ableiten. Demnach gebrauchen Menschen ab 50 Jahren das Pedelec eher für Touren, zum Einkaufen und für andere Freizeit-Aktivitäten. Zwischen 18- und 50-jährige benutzen das Pedelec als Transportmittel im Alltag und vor allem als Verkehrsmittel zum Pendeln zwischen dem Zuhause und der Arbeitsplatz.

In den letzten Jahren lässt sich ein starker Trend erkennen. 2010 waren die Käufer ab 50 Jahren noch mit etwas mehr als 50 Prozent die stärkste Gruppe. 2012 sind 60 Prozent der Käufer 18 bis 50 Jahre.

Der Grund für den Wandel könnte an dem nachlassenden Wunsch Auto fahren zu wollen liegen. Denn nach einer aktuellen Untersuchung des Instituts für Verkehrswesen (KIT) sinkt der Anteil der 18 bis 35 jährigen mit Zugang zu einem Auto von 83 Prozent im Jahr 2002 auf 74 Prozent zehn Jahre später. Darüber hinaus stieg der Anteil derjenigen 18 bis 35 jährigen, die das Fahrrad als Transportmittel benutzen im gleichen Zeitrahmen von 10 auf 15 Prozent.

Steigende Kraftstoffpreise, erhöhtes Verkehrsaufkommen in Ballungsräumen, unzureichende oder zu teure öffentliche Verkehrsmittel oder steigendes Umweltbewusstsein seien einige der Gründe, warum immer mehr Menschen auf ein E-Bike umsteigen.

Die Forscher kommen zu dem Ergebnis, dass die Veränderung des Nutzungsverhaltens der Käufer von E-Bikes ein neues Mobilitätskonzept erfordere. Bisher sei das E-Bike nur als Lifestyle-Ansatz wahrgenommen worden. Jetzt ginge es darum, das Elektrorad als vollwertiges Verkehrsmittel anzuerkennen."

Toch leuk, die bevestiging van wat ik altijd al hoopte en de laatste tijd zelfs vermoedde. Zelfs in hèt autoland de Verenigde Staten worden e-bikes gekocht om de auto minder te hoeven gebruiken. Toch speelt ook daar het gezondheidsaspect -fietsen is goed voor u!- een rol. Net als in Europa gaan in de USA fietsers die overstappen op e-bikes vaker fietsen.

Bij dit alles moeten we de achterliggende realiteit niet uit het oog verliezen. Een belangrijk gegeven is dat in de traditionele rijke industriestaten -zeg maar de OESO- een groot deel van de bevolking qua welvaart en koopkracht achterblijft of zelfs achteruitgaat. Wanneer men de aanschaf van de tweede of zelfs de eerste auto kan vermijden door over te stappen op een e-bike, verdwijnt per saldo een grote uitgavenpost uit het huishoudbudget!

Fietsen in de flow met Scorpion e-trike
Er vielen een paar puzzelstukjes op hun plaats door een opmerking van Jan Goddemaer:

"Qua rijsensatie - zeker in snel genomen bochten - kan een velomobiel niet op tegen een trike".

Dat kartgevoel in bochten en het laag-bij-de-grond lekker doorsjezen op de rechtere stukken, zonder angst voor rommel op en oneffenheden in de weg, zijn de redenen dat ik m'n e-Scorpion steeds leuker ga vinden!

Het klopt ook weer met m'n andere voorkeuren van vroeger.
Mountainbiken heb ik altijd vreselijk leuk gevonden (en vind ik nog altijd leuk. Maar ja, die zadelpijn …) vanwege het raggen over slechte weggetjes en smalle bospaadjes.
Zeilen met 'n open boot vond ik het echte werk: buitenboord hangen en af en toe een plens water over je heen krijgen. En 't spul in plané krijgen bij ruime koersen :-))

'k Ben weer een ervaring rijker: met dit vochtige en koude weer, waarin het fietsen een stuk minder soepel gaat -bijna iedere winterdoorfietser kent die wintertraagheid maar al te goed!- is het heel plezierig om de elektrische ondersteuning een trapje hoger te zetten, te weten 75%. Het aandeel van het door mij geleverde vermogen in het totale aandrijfvermogen is dan 57 procent. Dit werkt vooral heel goed als ik de snelheid op 25 km/uur houd. Dat betekent bij dit koude weer toch stevig doortrappen en ik voel m'n spieren als ik thuis kom en soms ook de volgende dag :-) . En zo hoort het ook…

Met tussenpozen las ik een stukje intervaltraining in door de snelheid te verhogen naar 27-30 km/uur. De BionX houdt het dan voor gezien en ik kan een stuk(je) flink doortrappen op uitsluitend eigen kracht.

Het leuke is dat m'n lol in hard doorfietsen weer helemaal terug is :-)

Het is heel aangenaam om ook bij kou comfortabel te fietsen, zonder koude voeten, tranende ogen en loopneus.
Icebreaker thermokleding van merinowol bevalt mij heel goed. Bij deze vochtige kou draag ik onder m'n roetsoverall en fietsjack een 260-setje thermokleding, en als het ook nog flink waait, daaronder een windstoppend ondershirt van Odlo. M'n bivakmuts en skibril hebben hun nut allang bewezen op de roeifiets en blijken ook op de e-Scorpion heel comfortabel te zijn. En m'n voeten blijven warm in de pas gekochte Specialized Defroster Trail mtb-schoenen.

De ervaringen van Wim Huisman waren voor mij reden om bij Stappenbelt in Apeldoorn te kijken naar nieuwe fietsschoenen. Net als Wim heb ik gevoelige voeten, en ben dus gebaat bij een verkoper die met kennis van zaken de tijd neemt om mij van nieuw schoeisel te voorzien. Enfin, met een paar Specialized Defroster Trail winterschoenen ging ik de winkel uit, en een paar zwarte S-Works mtb-schoenen zijn besteld. 'k Heb de witte gepast, maar 'k heb liever zwart…

'n Fietsende Oudere mijmert

Welke definitie ik ook neem, ik ben een Oudere. Preciezer: een Oude Man. 75 jaar, dus Bejaard.

Ik fiets, dus ben ik een Fietsende Oudere.

Fietspadontwerpers willen meer aandacht voor De Fietsende Oudere.De website Vergevingsgezinde Fietspad staat bol van de redenen waarom dat moet: ... intussen komen er wel meer ouderen, die meer en sneller fietsen ... Gedrag, capaciteiten en behoeften van oudere fietsers moeten in het ontwerp van fietspaden worden meegenomen ... Genoemd worden onder meer invalidenvoertuigen en scootmobielen.... Oudere fietsers lopen meer risico: zij overzien het gevaar minder en mogelijk reageren ze daardoor te laat.

Enzovoorts.

'k Heb een nieuw woord geleerd dat ik voordien nog niet kende: vetergang. De gemiddelde vetergang is 20 cm. Een Fietsende Oudere heeft een grotere vetergang bij tegenwind, zijwind, gladheid, rijden in een bocht, slecht onderhouden fietspaden, enzovoorts.

Als Bejaarde Oude Man zou ik van dit alles erg bang kunnen worden, zo bang dat ik niet meer wil fietsen.

Maar:

gelukkig heb ik m'n roeifietsen, waarop ik mij volkomen thuis en zeker voel :-)

gelukkig heb ik m'n trike, 'n rots op 3 wielen, waarmee ik haaks de bocht om kan :-)

Doorfietsen dus, vooral doorgaan met fietsen!

'n Min of meer toepasselijk citaat:

Growing old will not transport you back to your grandparents' era, much less to their lifestyles.
-- John Michael Greer

Vooruitgang en opruimen

Vanachter m'n werktafel met computerscherm kan ik zien hoe de storm de omgeving van ons huis geselt. Er is in de onmiddellijke omgeving van ons huis geen grote schade te zien zoals omgevallen/beschadigde bomen of losgeraakte dakpannen. De 24 zonnepanelen liggen nog netjes op ons dak. Het voor vandaag geplande snoeiwerk in onze tuin is in overleg met onze vaste hovenier uitgesteld tot volgende week. Fietsen zou goed mogelijk zijn met m'n HP Scorpion, maar gelet op de risico's van omvallende bomen en rondvliegende takken, dakpannen en andere voorwerpen heb ik daar geen belang bij. Want wat is de lol van fietsen met dit uitzonderlijke weer?

Daar komt bij dat we de afgelopen weken vaak en heel plezierig hebben gefietst bij aangename temperaturen en vaak zonnig weer. M'n fietskm's deze maand bedragen nu 508 km, waarvan 221 op de roets en 287 op de Scorpion. M'n buikspieren beginnen nu hun werk weer zonder protest te doen, mits ik ze niet te hard aanspan. Het lukt mij weer om zonder 'n pauze van 1-3 seconden tussen elke werk- en haalslag continu te roetsen.
Voorlopig is het parool: vooral veel roetsen, maar wel met beleid en gepaste begrenzing… :-)

Opruimen
Zo langzamerhand weet ik het wel zeker: een terugkeer naar de rechtopfiets, of dat nu een DF- of CF-bike is, is voor mij uitgesloten. Het is veel te plezierig om totaal zonder zadelpijn rond te fietsen en weer zin te hebben in onverwachte omweggetjes. Dat fietst heel anders dan met de gedachte "blij als ik weer thuis ben…"
Aan een heel goede fietskennis heb ik daarom m'n RANS Cruz aangeboden voor een ronduit belachelijk laag bedrag. 'k Heb er namelijk alle belang bij dat de Cruz weer goed onderdak komt, want 't blijft een prachtfiets met bijzondere eigenschappen. Daarbij gaat alles wat met rechtopfietsen te maken heeft, ook de deur uit. Alleen de zaken die specifiek zijn voor m'n vrouw's mtb's (Koga en Santos) mogen blijven.

Opgeruimd staat netjes en ik kijk dan weer tegen voorlopig genoeg lege kastruimte aan :-)

(Fietsen) en nog wat…
Om nog even bij fietsen te blijven, wil ik zomaar wat gedachten op een rij zetten over het VeloTilt project. Ik ben namelijk een van de zeer velen die de ontwikkeling van de VeloTilt met spanning volgen. Elke posting van Wim Schermer over de VeloTilt is een echte cliffhanger!

Als ik fabrikant was van een tamelijk klassieke velomobiel, dan zou ik genoeg redenen hebben om knap zenuwachtig te worden. Want wat is namelijk het geval?

De doorsnee velomobiel is niet veel meer dan een tamelijk eenvoudige torpedovormige constructie van kunststof, zo goed mogelijk gestroomlijnd en met een mangat bovenin om in de torpedo te gaan zitten en vervolgens met het hoofd door dat mangat naar buiten te kijken.
De torpedo is inwendig voorzien van een kunststof ligschaal, een metalen constructie -aluminium en ijzer- om te kunnen rijden en dmv fietsen voort te bewegen en 3 fietswielen, 2 voor en 1 achter, volgens het principe van de tadpole trike. Dat voortbewegen gaat veel sneller dan op een niet gestroomlijnde fiets, vooral dank zij de veel mindere luchtweerstand.
Kenmerkend voor de doorsnee velomobiel is vooral dat de meeste onderhoudsgevoelige onderdelen slecht tot zeer slecht toegankelijk zijn en voor de gemiddelde fietser alleen binnen bereik komen door met veel moeite de torpedo open te maken, en na gedane arbeid met nog meer moeite weer netjes dicht te maken. Om dit mogelijk te maken is de torpedo in twee delen uitgevoerd: een bovendeel (de top) en het onderste deel waarop het bovendeel als een precies passend deksel wordt vastgemaakt.
Deze eenvoudige basisconstructie van de doorsnee velomobiel maakt het in- en uitstappen moeilijk: zonder fitte schouder- en armspieren is het nagenoeg onmogelijk. Ook moet je goed oppassen waar je je voeten neerzet: een verkeerde voetstap en je beschadigt de bodem van de torpedo.

Niet alle op de markt verkrijgbare velomobielen vertonen deze nadelen, maar merkwaardigerwijze hebben die een slechts gering marktaandeel…

De VeloTilt is mede ontworpen om de genoemde nadelen van de doorsnee velomobiel te vermijden. Voor een gedetailleerde behandeling van het ontwerp en de gebruikskenmerken ervan verwijs ik naar het weblog van Wim Schermer. Bovendien is het gestroomlijnde omhulsel van de VeloTilt ontworpen met gebruikmaking van de nieuwste inzichten in de aërodynamica en de meest recente ervaringen met soortgelijk ontworpen zeer snelle gestroomlijnde fietsen.

Mij dunkt, genoeg redenen voor de makers van de doorsnee velomobiel om zenuwachtig te worden. Want: de rasechte velomobielliefhebbers zullen graag zo snel mogelijk de overstap willen maken naar een fundamenteel anders ontworpen, snellere en gemakkelijker te onderhouden velomobiel. Het (over)aanbod van tweedehandse doorsnee velomobielen dat dan ontstaat zal de aankoop van een nieuwe velomobiel van een verouderd ontwerp tot praktisch nul reduceren…

En nog wat...
Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral, Eerst komt het eten en dan (pas) de moraal, uit de Dreigroschenoper (1928) van Bertolt Brecht.

Das Fressen
'k Heb kennis gemaakt met "De Paleo Revolutie" van Mitchel van Duuren. Hij maakt deel uit van een bredere beweging die ons moderne eten afkeurt en zich afvraagt of en hoe wij moeten terugkeren naar het dieet van onze verre voorouders die zich in leven hielden met de jacht en door voedsel verzamelen.
'k Vind het bar interessant, vooral omdat de beschrijving van de gevolgen van zetmeel- en anderszins koolhydraatrijke voeding op het lichamelijk welzijn voor mij heel herkenbaar is. Eveneens interessant is de conclusie dat de Paleo beweging ingaat tegen de gevestigde orde in levensmiddelenland, die haar machtsbasis heeft bij overheid, in wetenschap, bedrijfsleven en NGO's. In feite is hier sprake van een (poging tot) paradigmawisseling op het gebied van voeding, in de betekenis die Thomas Kuhn daaraan geeft in zijn werk "The Structure of Scientific Revolutions" (1962).

Waarom noem ik dit? 'k Moet bekennen dat ik probeer, op een heel bescheiden wijze, om de meest waardevolle elementen van het Paleo gedachtengoed te gebruiken in onze eetgewoonten. Als ik hiermee vermeldenswaardige ervaringen opdoe, zal ik die zeker hier opschrijven!

Die Moral 
Atheïst, geen agnosticus. Al heel lang weet ik dat ik overtuigd atheïst ben en geen agnost :-) En natuurlijk staan in m'n boekenkast naast elkaar Bertrand Russell's "Waarom ik geen christen ben en andere essays" en Richard Dawkins "God als misvatting". 'k Ben er nog mee bezig, maar er komt eerstdaags een derde boekje naast, namelijk Sam Harris' "The End of Faith: Religion, Terror, and the Future of Reason". Een scherpzinnig en goed geschreven boek, dat dank zij de recente verschijningsdatum (2005) ook ingaat op de actuele problemen die worden veroorzaakt door religie in het algemeen en vooral door de Islam. Ik kan de teneur niet beter omschrijven dan Natalie Angier deed in The New York Times:

"The End of Faith articulates the dangers and absurdities of organized religion so fiercely and so fearlessly that I felt relieved as I read it, vindicated…  Harris writes what a sizable number of us think, but few are willing to say."

O ironie! Het lot wilde dat ik op het spoor van Sam Harris werd gezet door de krant Trouw, die veel geestelijk en kerkelijk nieuw in haar kolommen onderbrengt :-P "The End of Faith" werd trouwens genoemd in een artikel over "Op weg naar Armageddon" van Bob de Graaff.

Gevolgen van hartoperatie

Op 9 maart 2012 werd ik aan m'n hart geopereerd om de lekke mitralisklep te repareren. Vervolgens kreeg ik een fietsverbod tot 27 april. Een week eerder, vanaf 20 april, ben ik voorzichtig weer gaan fietsen, zodat ik in april 2012 maar liefst 51 fietskm's kon inboeken. De roeifiets gebruikte ik het meest, gevolgd door m'n CF-bikes RANS Dynamik Pro en RANS Cruz.

In de loop van de zomer gooide de terugkeer van m'n zadelpijn op de CF-bikes roet in het eten, en kon ik die fietsen definitief afschrijven. In oktober 2012 waren het m'n (naar alle waarschijnlijkheid door de operatie beschadigde) buikspieren die van de ene dag op de andere het roeien tot een zeer moeizame en pijnlijke aangelegenheid maakten. Dit duurde tot ver in het voorjaar van dit jaar (2013).

Vanaf eind mei-begin juni 2013, toen ik m'n HP Velotechnik Scorpion trike begon te gebruiken, kon ik weer wat meer fietskm's maken en begon het ongemak door m'n beschadigde buikspieren langzaamaan te verminderen.

De opgenomen tabel toont op globale wijze m'n fietskm's vanaf 2009 tot oktober van dit jaar, waarbij ik de oninteressante wintermaanden januari-maart heb weggelaten. De laatste kolom geeft per jaar het totaal van alle 12 maanden.

De terugval na augustus 2012 van m'n maandelijks fietskm's is veroorzaakt door de zadelpijn op de CF-bikes. De verdere terugval na oktober 2012 kwam door het buikspieren ongemak.

Na een voorzichtige start in voorjaar 2013 is het fietsen weer bijna als vanouds, met maandelijks kilometrages die weer gaan lijken op wat ik in vroegere jaren gewend was :-)

Hoewel ik m'n CF-bikes nog niet van de hand heb gedaan, zijn ze toch definitief "on their way out" en bestaat m'n fietsenstal nu uit 2 stuks THIJS 209's -een blauwe, gekocht in 2010 en een zojuist gearriveerde spiksplinternieuwe zwarte- plus m'n eind mei gekochte HP Velotechnik Scorpion fs 26, uitgevoerd als pedelec tot 25 km/uur met een BionX achternaafmotor.

'k Ben daarmee dik tevreden :-))

Toch makkelijk, 'n open trike

Het mooie weer vanmiddag verleidt m'n vrouw Willy en mij om samen een ommetje van ruim 34 km te fietsen: Willy op haar Santos mtb, ik op m'n Scorpion pedelec.

Al op de terugweg fietsen we Zuidlaren uit, langs de Hervormde kerk. De Kerkbrink, zo heet dat stuk weg, loopt wat af, dus heel relaxt sjezen we -ik voorop en Willy daarachter- de bocht voor het kerkje door en daar zie ik bij de oversteek naar de Groningerstraat een moeder naast haar fiets met een peutertje achterop.

Door moeder's houding en kijkrichting kijk ik ook naar het fietspad voor mij en zie daar inderdaad iets liggen. En ja hoor, ernaast rem ik af want het is een kinderlaarsje. In het voorbijgaan raap ik het op, het voelt nog warm aan, en bij moeder aangekomen reik ik het laarsje aan.

Moeder blij, peuter weer 2 laarsjes aan en breed grijnzend rij ik verder.

Toch makkelijk, 'n open trike...

In München heb ik eind augustus een foto van onze fietsen kunnen maken voor het Lenbachhaus. Niet dat die foto iets te maken heeft met het voorval van vandaag, maar ook daar trekt de Scorpion veel aandacht :-)