Schitterend fietsweer vandaag: volop zon, frisse bries, 17-18 graden. Ideaal voor een rustig tochtje vanmiddag naar Zuidlaren, 'n hersteltraining na 3 dagen intensief fietsen. Dacht ik, maar het pakt ietsje anders uit…
Het blijkt namelijk allemaal even soepel te gaan en m'n spieren doen gemakkelijk méér dan wat ik in eerste instantie van ze verlang. Het wordt daarom een mooie maar toch bewust ingehouden conditietraining, met 24-26 km/h tegen de wind in en 29-33 km/h met wind mee. Groningen en Drenthe laten zich van hun mooiste kant zien zodat ik volop kan genieten van de wind om het lijf, de warme zonnestralen en het fraaie landschap in voorjaarstooi.
'k Had niet verwacht dat het roeifietsen vandaag zo gemakkelijk zou gaan. Gisteren namelijk heb ik m'n RANS Dynamik Pro, mijn 'Crank Forward' mountainbike, achter in de auto geschoven en naar Dieren (Gld) gereden. Vandaar ben ik via Ellecom en De Steeg naar de Posbank gefietst en na de afdaling naar Rheden via de Schietbergseweg weer via diezelfde Schietbergseweg naar de Posbank geklommen. De omgeving heb ik vervolgens verkend om te zien hoe ik de komende maand rondom de Posbank m'n fietsklimspieren en -techniek kan opfrissen. 'k Wil een redelijke klimconditie hebben voordat we op vakantie gaan naar ons geliefde Bayern waar de soms steile klimmetjes weer op ons liggen te wachten ;-) .
'k Had verwacht dat ik vandaag, direct na de eerste keer Posbank, meer moeite zou hebben met roeifietsen, maar het tegendeel is het geval! Dat stemt deze burger optimistisch en ik hoop de komende maand toch 1-2 keer per week m'n fietsklimvaardigheden op m'n Dynamik Pro op een hoger peil te brengen in de prachtige omgeving van de Posbank.
06 mei 2010
Wie ik ben en waar ik ga
Dit is de titel van een recent advies van de Raad voor Verkeer en Waterstaat (april 2010) over de effecten van veranderingen in demografie en leefstijlen op mobiliteit.
Helaas, het blijkt een slecht en nutteloos advies. Het valt vooral op dat de naderende energiecrisis niet wordt genoemd. "Peak Oil" wordt kennelijk nog steeds als een aberratie van randgroeperingen gezien.
De huidige jongeren en hun leefstijl waar dit advies vooral over gaat, zijn het product van de huidige tijd waar alles in overvloed en voor weinig geld te krijgen is. Een cruciale rol hierin spelen de goedkope energie en het wereldwijd door de financiële sector kunstmatig geschapen fantasiegeld -honderden, wellicht duizenden miljarden euro's. Wij leven in Fantasialand, waar economen bijna elke dag voorlezen uit hun sprookjesboeken en maar al te graag worden geciteerd door politici en CEO's.
De in het advies voorziene landelijke krimp na 2040 zal niet optreden. Ruim voor die tijd zal door torenhoge energieprijzen de samenleving grondig zijn veranderd. Het is weliswaar niet goed mogelijk om precies te voorspellen hoe dat zal gebeuren, maar drastische economische krimp en verarming van de bevolking zullen daar zeker bij zijn.
Het is daarom niet realistisch, zoals het advies doet, uit te gaan van een blijvende en zelfs stijgende populariteit van de auto. Eerder moet gerekend worden met het naderend einde van de massamotorisering, met alle gevolgen daarvan. Hoe zal bijv. het maatschappelijk draagvlak zijn voor het in stand houden van energieverslindende en kostbare auto-infrastructuur? Hoe zal de jongere, in materieel opzicht verwende, generatie reageren op een alsmaar voortdurende economische depressie?
Wat mij het meest bevreest, is dat tot het einde van het olietijdperk de automobiliteit alle middelen zal opeisen om autowegen en bijbehorende onderdelen van de auto-infrastructuur in stand te houden, en dat het daarom er niet van zal komen om een fietsinfrastructuur in te richten, zelfs niet wanneer het heel duidelijk is geworden dat de auto geen toekomst meer heeft. Want de automobiliteit zit ook tussen de oren van machtige groeperingen: olie-, bouw- en industrielobby en de traditioneel denkende beleidsmakers en ontwikkelaars van infrastructuur en bebouwde omgeving.
Kortom, hier is sprake van een slecht en daardoor nutteloos advies! De schrijvers ervan hebben zich vooral door hun ervaringen in Fantasialand laten leiden en staan kennelijk met de rug naar de verwachte ontwikkelingen in de zeer nabije toekomst.
Jammer, voor de zoveelste keer een gemiste kans voor ons land. Wij hebben betere adviezen dringend nodig, anders komen we in de toekomst echt in grote problemen, veroorzaakt door onze totale onvoorbereidheid!
Helaas, het blijkt een slecht en nutteloos advies. Het valt vooral op dat de naderende energiecrisis niet wordt genoemd. "Peak Oil" wordt kennelijk nog steeds als een aberratie van randgroeperingen gezien.
De huidige jongeren en hun leefstijl waar dit advies vooral over gaat, zijn het product van de huidige tijd waar alles in overvloed en voor weinig geld te krijgen is. Een cruciale rol hierin spelen de goedkope energie en het wereldwijd door de financiële sector kunstmatig geschapen fantasiegeld -honderden, wellicht duizenden miljarden euro's. Wij leven in Fantasialand, waar economen bijna elke dag voorlezen uit hun sprookjesboeken en maar al te graag worden geciteerd door politici en CEO's.
De in het advies voorziene landelijke krimp na 2040 zal niet optreden. Ruim voor die tijd zal door torenhoge energieprijzen de samenleving grondig zijn veranderd. Het is weliswaar niet goed mogelijk om precies te voorspellen hoe dat zal gebeuren, maar drastische economische krimp en verarming van de bevolking zullen daar zeker bij zijn.
Het is daarom niet realistisch, zoals het advies doet, uit te gaan van een blijvende en zelfs stijgende populariteit van de auto. Eerder moet gerekend worden met het naderend einde van de massamotorisering, met alle gevolgen daarvan. Hoe zal bijv. het maatschappelijk draagvlak zijn voor het in stand houden van energieverslindende en kostbare auto-infrastructuur? Hoe zal de jongere, in materieel opzicht verwende, generatie reageren op een alsmaar voortdurende economische depressie?
Wat mij het meest bevreest, is dat tot het einde van het olietijdperk de automobiliteit alle middelen zal opeisen om autowegen en bijbehorende onderdelen van de auto-infrastructuur in stand te houden, en dat het daarom er niet van zal komen om een fietsinfrastructuur in te richten, zelfs niet wanneer het heel duidelijk is geworden dat de auto geen toekomst meer heeft. Want de automobiliteit zit ook tussen de oren van machtige groeperingen: olie-, bouw- en industrielobby en de traditioneel denkende beleidsmakers en ontwikkelaars van infrastructuur en bebouwde omgeving.
Kortom, hier is sprake van een slecht en daardoor nutteloos advies! De schrijvers ervan hebben zich vooral door hun ervaringen in Fantasialand laten leiden en staan kennelijk met de rug naar de verwachte ontwikkelingen in de zeer nabije toekomst.
Jammer, voor de zoveelste keer een gemiste kans voor ons land. Wij hebben betere adviezen dringend nodig, anders komen we in de toekomst echt in grote problemen, veroorzaakt door onze totale onvoorbereidheid!
30 april 2010
Fietskm boekhouding
Het leeuwendeel van de in totaal 510 km in april heb ik op m'n 209 carbon roeifiets afgelegd: 466 km. De roei3wieler mocht vanaf begin april vooral uitrusten van z'n winterdienst en heeft maar 7 km afgelegd. 'n Eerste aarzelend begin van ons seizoen als zondagfietsers -langzaam voortstuntelend en bij voorkeur naast elkaar het fietspad blokkerend als een snelle fietser ons wil passeren, een schadelijke ondersoort dus van de homo colossus (classificatie van WR Catton, Jr)- leverde 37 km op met m'n Dynamik Pro.
Enfin, het gaat weer de goede kant op…
Enfin, het gaat weer de goede kant op…
29 april 2010
Weer wat geleerd...
'k Moet woekeren met m'n talenten, en dat geldt zeker voor spierkracht en lichamelijk uithoudingsvermogen. Niet alleen m'n leeftijd, laten we maar zeggen middelbaar+, werkt in m'n nadeel, maar ook m'n medicijngebruik. Voortdurend goed opletten dus dat ik m'n lijf zo efficiënt mogelijk gebruik.
M'n vorig bericht ging over het foute gebruik van buikspieren en hoe ik dat heb kunnen corrigeren. Na een aantal weken blijkt het gunstige effect daarvan géén inbeelding: 't vervelende gevoel bij m'n middenrif is nu verleden tijd.
Groot was m'n vreugde toen ik gisteren halverwege m'n roeifiets-ommetje ontdekte dat ook m'n ademhalingstechniek beter kon.
Om onnaspeurbare redenen gebruikte ik vooral de borstademhaling. Achteraf gezien ben ik daarmee in de 2e helft van vorig jaar onbewust mee begonnen. Dat is natuurlijk voor het roeien niet de beste manier omdat de spieren in de borst- en schouderpartij al zwaar worden belast. Dus schakelde ik direct en bewust over naar buikademhaling. En dat maakte een groot verschil! Het gebruik van de rompspieren voelde meteen veel evenwichtiger aan en m'n uithoudingsvermogen -waarmee ik bedoel het continu kunnen doorroeien zonder zelfs maar een paar seconden pauze- ging alweer flink omhoog.
Ook opvallend was dat ik bij thuiskomst en de hele avond mij bijzonder prettig voelde na dit roeifiets-ommetje.
'k Ben benieuwd of deze ervaring ook blijvend is...
M'n vorig bericht ging over het foute gebruik van buikspieren en hoe ik dat heb kunnen corrigeren. Na een aantal weken blijkt het gunstige effect daarvan géén inbeelding: 't vervelende gevoel bij m'n middenrif is nu verleden tijd.
Groot was m'n vreugde toen ik gisteren halverwege m'n roeifiets-ommetje ontdekte dat ook m'n ademhalingstechniek beter kon.
Om onnaspeurbare redenen gebruikte ik vooral de borstademhaling. Achteraf gezien ben ik daarmee in de 2e helft van vorig jaar onbewust mee begonnen. Dat is natuurlijk voor het roeien niet de beste manier omdat de spieren in de borst- en schouderpartij al zwaar worden belast. Dus schakelde ik direct en bewust over naar buikademhaling. En dat maakte een groot verschil! Het gebruik van de rompspieren voelde meteen veel evenwichtiger aan en m'n uithoudingsvermogen -waarmee ik bedoel het continu kunnen doorroeien zonder zelfs maar een paar seconden pauze- ging alweer flink omhoog.
Ook opvallend was dat ik bij thuiskomst en de hele avond mij bijzonder prettig voelde na dit roeifiets-ommetje.
'k Ben benieuwd of deze ervaring ook blijvend is...
02 april 2010
Zelfcorrectie
Vanochtend stap ik op m'n boodschappenscheurijzer de roei3wieler om nog een, twee boodschapjes te halen en zowel op de heenweg als op de terugweg valt het mij direct op. Alleen weet ik nog niet wat het is dat mij opvalt 8-) .
Vanmiddag maak ik op m'n Thijs 209 -vederlicht en nog steeds zo goed als nieuw- een klein ommetje van ca. 20 km. Ondanks dat de buitenthermometer 11 graden aanwijst is de stevige wind tamelijk fris.
En ongeveer halverwege weet ik wat er mis is: de terughaalslag doe ik te snel en met de verkeerde buikspieren. Daarvan had ik een paar uur geleden op de roei3wieler geen last.
'k Ga nu wat langzamer en bedachtzaam rijden met het brein in de debugging mode. En ja, het probleem lijkt mij nu duidelijk. Het vederlichte stuur en idem voetenslee van de 209 nodigen uit om heel snel -veel te snel- de terughaalslag te maken, en daarbij gebruik ik dan ook nog de spieren die hoog op de buik zitten, in de buurt van het middenrif. (Tsja, 'k heb nooit anatomie geleerd…) Die spieren zijn er niet op getraind om zo'n explosieve contractie te doen en hebben evenmin de conditie om dat lang vol te houden. Het gevolg is dat ik dat maar kort volhou en dat ik tijdens het roetsen en geruime tijd daarna een vervelend gevoel ter hoogte van het middenrif heb.
De opzettelijk trager uitgevoerde terughaalslag mist z'n uitwerking niet: het onaangename middenrifgevoel wordt veel minder, vooral wanneer ik de terughaalslag grotendeels doe met de lagere buikspieren.
Ook het uithoudingsvermogen wordt weer meer zoals ik dat gewend ben :-) .
De volgende roetstochten moet ik dus gebruiken om af te leren de terughaalslag te snel uit te voeren en hierbij te letten op het gebruik van de juiste buikspieren.
Vanmiddag maak ik op m'n Thijs 209 -vederlicht en nog steeds zo goed als nieuw- een klein ommetje van ca. 20 km. Ondanks dat de buitenthermometer 11 graden aanwijst is de stevige wind tamelijk fris.
En ongeveer halverwege weet ik wat er mis is: de terughaalslag doe ik te snel en met de verkeerde buikspieren. Daarvan had ik een paar uur geleden op de roei3wieler geen last.
'k Ga nu wat langzamer en bedachtzaam rijden met het brein in de debugging mode. En ja, het probleem lijkt mij nu duidelijk. Het vederlichte stuur en idem voetenslee van de 209 nodigen uit om heel snel -veel te snel- de terughaalslag te maken, en daarbij gebruik ik dan ook nog de spieren die hoog op de buik zitten, in de buurt van het middenrif. (Tsja, 'k heb nooit anatomie geleerd…) Die spieren zijn er niet op getraind om zo'n explosieve contractie te doen en hebben evenmin de conditie om dat lang vol te houden. Het gevolg is dat ik dat maar kort volhou en dat ik tijdens het roetsen en geruime tijd daarna een vervelend gevoel ter hoogte van het middenrif heb.
De opzettelijk trager uitgevoerde terughaalslag mist z'n uitwerking niet: het onaangename middenrifgevoel wordt veel minder, vooral wanneer ik de terughaalslag grotendeels doe met de lagere buikspieren.
Ook het uithoudingsvermogen wordt weer meer zoals ik dat gewend ben :-) .
De volgende roetstochten moet ik dus gebruiken om af te leren de terughaalslag te snel uit te voeren en hierbij te letten op het gebruik van de juiste buikspieren.
Abonneren op:
Posts (Atom)