15 september 2012

Zadelongemakken en de kunst van het ontwerpen

De afgelopen weken is gebleken dat een 10 mm dikke viltlaag op het RANS Alterrazadel het zitcomfort niet voldoende verbetert. Ook met instellingen van hoogte en hellinghoek blijft het een heel moeilijke zaak om het comfort goed te krijgen. Met de brede RANS zetels lukt dit alles veel beter, zodat deze het uitgangspunt vormen voor de verdere pogingen om de zadelongemakken op m'n CF-bikes te verminderen.

Bij m'n roeifietsen is natuurlijk geen sprake van zadelongemak… :-)

'k Ben op bezoek geweest bij de fietszadelfabrikant Lepper in Dieren. Daar heb ik een heel informatief en verhelderend gesprek gehad met dhr Hassink, die veel afweet van fietszadels en de techniek daaromheen. Dhr Hassink wist ondermeer te vertellen dat van de 100 kopers van 'n e-bike er 86 terug gaan naar de fietsenzaak vanwege zadelongemak. De fa. Lepper wil in de nabije toekomst een maatzadelservice lanceren zodat mensen een "zadel op maat" kunnen laten maken. Dit klinkt veelbelovend!

Ik kreeg 'n ingenieus geconstrueerde zadelpen en een Lepper Lounger zadel mee om daarmee te experimenteren op m'n CF-bikes.
Het wachten is nog op een inmiddels besteld vulstuk om de zadelpen op de CF-bikes te kunnen monteren.
'k Ben benieuwd!

De kunst van het ontwerpen
Niet iedereen verstaat die kunst: iets ontwerpen dat niet alleen functioneel is maar ook een lust voor het oog. Bewijs: in winkels, huizen, en op de weg is heel veel lelijks te zien.

De traditionele fietswereld ontwerpt niet bewust lelijk maar wel volstrekt fantasieloos, waarschijnlijk door het gebrek aan getalenteerde ontwerpers in die branche. Berucht is het uiterlijk van de gemiddelde ligfiets, door een Duitse krant raak betiteld als een "Vollkorn-Rad". Gelukkig komt daarin langzamerhand verandering. Nieuwe modellen e-bikes lijken niet altijd meer op 'n "traplift op 2 wielen"  ;-)

Johan Vrielink heeft op z'n weblog wat technische en ergonomische aspecten beschreven van fietsontwerp, in het bijzonder van velomobielen. Hij verwijst onder meer naar de lezing van Ingo Kollibay.
'k Moet eerlijk bekennen: de foto's en tekeningen in die lezing vind ik een tenenkrommende show van vooral mormels en misbaksels. Dat wordt nooit wat als het HPV-wereldje op deze manier doorgaat… :-(

Dat het heel anders zou kunnen bewijst het ontwerp van de Velo Tilt. Ook de Cygnus en Velox2 zijn een lust voor het oog, maar dat zijn echte snelheidsmonsters -wel of niet gemotoriseerd- bijna allemaal.

07 september 2012

Zoals mijn goede vader…

Niet dat wijlen m'n vader bij elke gelegenheid zich tot mij richtte, maar toch heb ik meer van hem overgenomen dan ik doorgaans besef.

Vanochtend werd ik daaraan weer 'ns herinnerd. De aanleiding was dat ik na lang wikken en wegen een E-Trike Scorpion fs 26 S-Pedelec – Schnelles Elektrodreirad bis 45 km/h – heb besteld.


Wanneer ik de afgelopen weken naar de internetfotootjes van de nieuwe Scorpion keek, gingen m'n herinneringen soms terug naar de droomauto van m'n vader. Hij was monteur bij garage Brinkmann in Haarlem, aan de Leidsevaart. In die tijd, in m'n jeugd, was Brinkmann dealer van het Britse automerk BMC, dat onder meer de modellen Austin, Morris en MG produceerde. De MG was een typisch Britse sportauto van het type gemotoriseerde plank met weinig comfort. En als 'n MG z'n onderhoudsbeurt had gehad moest er natuurlijk worden proefgereden om te controleren of alles weer naar behoren functioneerde. En dat deed m'n vader dan heel graag, meestal op de Zeeweg tussen Overveen en Bloemendaal aan Zee. Als ik mij goed herinner waren er toen nog geen maximumsnelheden :-)


En dan dat Lepperzadel op m'n vader's fiets. Zolang hij fietste deed hij dat op zo'n lang bruin Lepperzadel, met grote veren voor en achter.
't Is beslist geen toeval dat ik volgende week op bezoek ga bij Lepper in Dieren om m'n zadelproblemen en -wensen te bespreken!


M'n vader was een verwoed en heel goede sportvisser. Van hem heb ik die kunst geleerd en al was ik een verdienstelijk visser, zo goed als hij ben ik niet geworden. Maar wel konden hij en ik beter vissen -meer vangen dus- dan de meeste vissers die wij aan de waterkant tegenkwamen :-)
Niet ver van ons huis in Haarlem-Noord, vlak bij het Spaarne, was een graslandje langs het Spaarne waar we altijd regenwormen zochten als we op baars gingen vissen. Die regenwormen trilden we de grond uit met 'n riek, zo een met scherpe tanden. Andere mannen en jongens, ook m'n jeugdvriendjes, deden dat heel wat primitiever: met schop en spade 't gras omspitten. M'n vader en ik vonden dat maar een primitief gedoe en "not done".
Een overblijfsel van het regenwormen zoeken in m'n jeugd: al 40 jaar heb ik een riek in m'n verzameling tuingereedschap en ben gewend om 'm regelmatig te gebruiken.


Vanmiddag bij de lunch neem ik 2 eitjes op 't brood, gebakken op de manier van m'n vader: aan beide kanten lichtbruin aangekleurd. 'n Passend tribuut aan m'n vader en wat hij mij allemaal heeft bijgebracht :-)

05 september 2012

Beierse Beslommeringen :-)

[Dit bericht is weliswaar op 5 sep 2012 gepost, maar de tekst heb ik enkele dagen daarvoor, op 2 sep, geschreven. Met "vandaag" bedoel ik dus zondag 2 sep.]

Holzhausen, 02 september 2012. Afgelopen donderdag heb ik in München niet alleen groenten en andere levensmiddelen bij Galeria ingeslagen, maar ook een flinke lap 10 mm dik vilt bij Johanna Daimer in de Dienerstraße.
En ter verhoging van de feestvreugde -in München is het voor ons namelijk altijd feest :-)  - hebben we in de Breisacherstraße, in de sfeervolle wijk Haidhausen, bij Parzival 'n paar mooie trikes bekeken.

En hoewel het niet direct de bedoeling was, heb ik in dat winkeltje 'n heel mooie fietshelm met opklapbaar vizier van het Italiaanse merk Kask kunnen kopen. Vooral de voortreffelijke kwaliteit en het mooie uiterlijk haalden mij ertoe over om deze helm aan te schaffen. 'k Wil namelijk zo'n helm vergelijken met 'n skibril voor het roeifietsen in de winter.

Gisteren, zaterdag, heb ik 'n stuk vilt op maat geknipt voor het brede Cruz-zitje, en vandaag is het ideaal weer om 't effect daarvan te beoordelen tijdens een 36,5 km lang (of kort, voor wie het zo wil bekijken) ritje langs de Starnberger See. Da's een mooi tochtje vanaf ons vakantiehuisje naar Bernried via Seeheim, Ambach, St. Heinrich, Seeshaupt en Seeseiten, en weer terug. Veel kortere en langere klimmetjes die soms het bergverzet nodig maken, en afwisselend asfalt- en schotterpaden.

En ja hoor: het vilt verbetert het zitcomfort aanzienlijk: geen pijn aan m'n hypergevoelige zitbotten en maar heel af en toe het kortstondige gevoel van beknelde bilspieren. Niet dat het zitcomfort nu voor 100% perfect is -het blijft tenslotte rechtopfietsen- maar in tegenstelling tot het gebruik van 2x 12 mm schuimlagen heeft de 12 mm schuim/10 mm vilt combinatie onder het RANS zitdekje de uitwerking dat tijdens het fietsen de zadelongemakken mij niet meer bezig houden.

Dit onverwacht gunstige resultaat maakt het natuurlijk heel interessant om te proberen of ook het Alterrazitje kan worden verbeterd met zo'n 12 mm schuim/10 mm vilt combinatie onder het zitdekje. Dat is werk voor terug in NL…

26 augustus 2012

Terugkeer van zadelpijn (2)

'k Had niet kunnen denken dat er zo snel serieuze reacties zouden komen op m'n zadelsores. Daarom wil ik nu aangeven hoe ik dat probleem denk aan te pakken. Ik wil namelijk niet alleen een plan A hebben, maar ook een plan B en evt. ook een blockbuster plan C.

Eerst kort m'n gedachten over de 2 reacties van Maarten:
Het RANS zitje is dermate afwijkend van de gangbare race- en mtb-zadels dat ik voorlopig aanneem dat de kennis en ervaring van bedrijven als Sportmaster daarop nauwelijks van toepassing is. En inplaats van meer of ander schuim denk ik allereerst aan gebruik van een extra laag materiaal dat géén schuim is (zie onder).


De komende tijd zijn we weer af en toe in München. Daar wil ik een stuk vilt kopen van ca. 10-12 mm dik in de viltspeciaalzaak in de Dienerstraße, "Filze aller Art - Deeply Felt", van Johanna Daimer. De gedachte hierachter is dat het vilt wel enigszins meegeeft maar dat vermeden wordt dat een dikke schuimlaag een te grote kuil maakt die de zadelpijn niet verhelpt maar eerder erger maakt door meer spieren af te knijpen. Dit is namelijk ook het bekende nadeel van gelzadels. Inplaats van 2 lagen schuim van een 12 mm dikke Bever-slaapmat wil ik, gerekend vanaf het kale RANS-zitje, eerst 1 laag schuim en daarop 1 laag even dik vilt aanbrengen. 'k Heb een tweetal RANS zitjes (het brede standaardmodel en het smallere Alterra zadel) al zover voorbereid dat ik daarmee in Beieren kan experimenteren.
Dit is dus plan A.


Parallel aan plan A wil ik ook plan B uitvoeren. Dat houdt in dat ik een matraszadel van Lepper -hiervoor heb ik in eerste instantie de Lepper Ultimate Lounger op het oog- wil monteren inplaats van het RANS zitje. Hiervoor moet het Lepper zadel wel worden gemonteerd op de bestaande zadelpen met een uitwendige diameter van 35mm. 'k Neem aan dat hiervoor geen standaardoplossing beschikbaar is, en dat iemand een passend montage hulpmiddel zal moeten vervaardigen. De fabrikant Lepper in Dieren heeft zich bereid getoond mij te ontvangen en de mogelijkheden hiervoor te bespreken.
Dit is m'n plan B, dat in de loop van september op de rails wordt gezet.

Mochten plannen A of B de RANS CF-bikes niet voldoende comfortabel maken (streefdoel: 60-80 km kunnen fietsen zonder grote comfortproblemen) dan moet er uit een heel ander fietsvaatje worden getapt: het blockbuster plan C.

Dat betekent bijna automatisch een ligfiets, de enige soort fietsen die voor mij voldoende zitcomfort heeft. De ligfiets moet wel gemakkelijk in/aan de auto kunnen worden vervoerd, samen met de Santos mtb van m'n vrouw.

Voor onze manier van fietsen, waarbij wij smalle bospaadjes, de in Duitsland gangbare schotterpaden en steile hellingen niet schuwen, vind ik de 2-wielige ligfiets onbruikbaar wegens stabiliteitsproblemen. Dit heb ik helaas kunnen ervaren op de overigens zeer fraaie GrassHopper van HP Velotechnik.

Een tadpole trike heeft dat stabiliteitsprobleem niet, maar is meestal te breed. Daarbij is zo'n trike moeilijk vervoerbaar met de auto, tenzij die opvouwbaar is. Maar ook dan is een opgevouwen tadpole trike vaak een omvangrijk pakket: bijvoorbeeld de HP Velotechnik Scorpion 26 fs meet in opgevouwen toestand 123x83x69 cm!

'n Velomobiel is eveneens te breed voor onze manier van fietsen, en blijkt mij niet te kunnen bekoren. Het mooie van fietsen vind ik namelijk het verkeren in de buitenlucht en daarbij de wind en de zon om je lichaam te voelen…


De Raptotrike -geen tadpole maar 'n delta trike met de 2 wielen achter- lijkt op dit moment de enige serieuze kandidaat voor m'n plan C. Vooral omdat-ie deelbaar is en betrekkelijk licht in gewicht.
De 2 achterwielen lijken zoveel stabiliteit te geven (desnoods even geblokkeerd en rustig rijden!) dat je op 'n tamelijk beroerd bospaadje niet meteen omvalt en/of onderuitgaat, en de spoorbreedte is prettig klein, veel kleiner dan van een tadpole trike.
De deelbaarheid maakt 'm gemakkelijk vervoerbaar in de auto en ook het relatief geringe gewicht maakt 'm goed hanteerbaar en niet nog moeilijker dan het (helaas) al is op ligfietsen om steile heuvels op te fietsen (als er geen voorwielslip optreedt).
In oktober kan ik een afspraak maken met Arnold Ligtvoet. Dan kan ik proberen of de Raptotrike iets voor mij is.

25 augustus 2012

Revalidatie en terugkeer van zadelpijn

Mijn algehele revalidatie na de openhartoperatie van alweer bijna ½ jaar geleden (mitralisklepreconstructie in de Isalaklinieken te Zwolle) lijkt voorspoedig te verlopen. Een hele dag in de tuin werken en fietstochten op de roeifiets van 50-60 km zijn nu gemakkelijk te doen. Wel is het heel belangrijk dat ik na 1 of 2 dagen van flinke lichamelijke inspanning een rustdag inlas. Op zo'n rustdag moet ik beslist niet méér doen dan 6-10 km een rustig blokje om fietsen of een beetje rommelen met schoffel en cultivator in de tuin. Na zo'n rustdag kan ik er weer helemaal tegenaan :-)
Die rustdagen zijn tevens een mooie gelegenheid om m'n recent gekochte boeken te lezen, geometrie, lineaire algebra en geometrische algebra te bestuderen en na te denken over deze en andere zaken.

Ondanks de overvloedige regenval in onze omgeving konden m'n vrouw Willy en ik -vooral door korte en langere tochtjes vanaf ons huis- deze maand augustus de nodige fietskm's bij elkaar sprokkelen. De teller voor augustus staat nu op bijna 500 km, waarvan ca. 345 km op de roeifiets en 145 km op de RANS Cruz.

We hebben gemerkt dat de combinatie van Willy op haar Santos mtb en ik op m'n Thijs roeifiets prima te doen is wanneer we ervoor zorgen dat we geen bospaadjes en vergelijkbaar moeilijker begaanbare fietspaden in onze routes opnemen. Op deze manier bouwen we merkbaar onze conditie op. Niet alleen m'n uithoudingsvermogen, maar vanaf begin augustus ook m'n spierkracht nemen merkbaar toe. Zelfs verbeeld ik mij tijdens het roeifietsen regelmatig dat ik nu al meer lucht heb dan vóór m'n hartoperatie.

Weer zadelpijn…
Dat is een onverwacht en zeer ongewenst gevolg van m'n hartoperatie! De eerste week na de ingreep heb ik 3½ kg aan gewicht verloren. En daar zat vermoedelijk ook het nodige zitvlees bij. Op stoelen, krukjes en banken en ook op de zitjes van m'n RANS bikes is dat heel goed te merken. Daar zijn het de zitbotjes en -vooral de laatste maand- de bilspieren die het fietsgenot op m'n RANS-fietsen behoorlijk op de tocht zetten.
Dat de bilspieren nu extra opspelen komt omdat deze op de roeifiets intensief worden getraind en daardoor toenemen in omvang en -helaas- ook in gevoeligheid.

Er moet echt wat gebeuren om het plezier in het fietsen te behouden. De tochtjes vanuit huis zijn het probleem niet: daarvoor gebruik ik een van m'n roeifietsen. Het zijn de gezamenlijke fietstochten waarbij we met de auto naar een beginpunt rijden en als we de fietsen meenemen op vakantie. Roeifietsen in Beieren is zo goed als onmogelijk, los van het moeilijke vervoer van 'n roeifiets in de auto met 2 mensen.

M'n actieplan voor de komende maanden is vooral gericht op het comfortabeler maken van de RANS CF-bikes. Daarvoor heb ik gelukkig wat ijzers in het vuur die stuk voor stuk de moeite van het uitzoeken waard zijn :-)

Één mogelijkheid viel al heel snel af: de Pedersen fiets. Niet alleen het comfort voor de zitbotjes daarop viel mij wat tegen, maar vooral de torenhoge geometrie en de zadelophanging maken de Pederson fiets gevaarlijk: snel stoppen en afstappen is zo goed als onmogelijk. De kans op een val met slechte afloop is daardoor wel heel groot.
Geef mij maar een laag-bij-de-grondse fiets, die past mij beter…  :-)

'k Hoop hierover de komende tijd meer en beter nieuws te kunnen melden!