Schoothondje.nl

Dat de meeste Nederlandse politici -of ze zichzelf aanprijzen als christelijk of seculier, links of rechts, liberaal of conservatief- kritiekloos achter Amerika (de USA) staan, weten we al lang.

Wij zijn het schoothondje van Amerika. Dit werd weer 'ns duidelijk gemaakt tijdens de langzame val van het kabinet Balkenende-IV: veel commentatoren maken zich vooral grote zorgen over hoe de NAVO (waarin Amerika de lakens uitdeelt) en het Witte Huis het nee van de PvdA zullen opvatten en welke gevolgen dit zal hebben voor de relatie tussen Nederland en de NAVO en USA.

Als er wordt gesproken over "de internationale statuur" van Nederland, wordt vooral bedoeld of wij voortaan de kruimeltjes die de USA af en toe aan Nederland toewerpt, moeten missen, zoals dat bijgeschoven stoeltje aan de vergadertafel van de G-20.

Één ding is zeker: dit schoothondjesgedrag gaat ons geheid in nog meer problemen brengen.

Voorbeelden van problemen ten over: De foute Irakoorlog en het rapport-Davids. De uitzichtloze Afghanistanoorlog met totaal onzekere afloop. De blindelingse steun aan de USA in diens blindelingse steun aan Israël, dat zich steeds duidelijker ontwikkelt tot een gevaarlijk militant zionistisch land met een fascistische inslag en voortdurend op zoek naar meer Lebensraum.

Laten we er geen doekjes om winden: de USA is een wereldrijk dat thans z'n nadagen beleeft. Financieel aan de grond en met z'n energie- en grondstoffenvoorzieningen diep in de gevarenzône. Snel groeiende concurrentie van een andere opkomende economische grootmacht die zelfverzekerd paal en perk stelt aan de Pax Americana.

Wanneer een in de hoek gedrongen Amerika z'n "imperial overstretch" niet wil toegeven maar deze met alle beschikbare middelen wil handhaven, krijgen wij een kat in het nauw te zien die rare sprongen gaat maken.

En wanneer Schoothondje.nl niet op tijd z'n volgzaamheid aan de USA afleert, worden wij gedwongen om mee te springen. Grote kans dat we dan meegesleept worden in oorlogen om olie en grondstoffen, en andere wilde en kostbare avonturen, die geen ander doel dienen dan de Amerikaanse reus op lemen voeten overeind te houden.

[Update: zie in dit verband ook Chinese Labor Costs, Tea Partiers as True Believers.]

[Update 2, ma 22 feb 2010: vandaag staat in NRC Handelsblad een column van prof. Eric Schliesser "Waarom altijd dat aanschuiven bij wereldleiders?". Ook hij trekt de fixatie van Nederland op de USA in twijfel en gebruikt deels dezelfde argumenten als ik hierboven heb gedaan.
Nog een voorbeeld van een door schoothondjesgedrag veroorzaakt probleem is het overnemen van elementen uit de "war on drugs" die vooral in de USA met grote verbetenheid wordt gevoerd. Succes echter blijft uit, terwijl het oorspronkelijke Nederlandse hard- en softdrugsbeleid, met ruime aandacht voor de volksgezondheidsaspecten en voorlichting, veel betere resultaten behaalt.]

[Update 3, di 23 feb 2010: vandaag staat in NRC Handelsblad een fraaie prent van Bas van der Schot, die mij toestemming gaf om deze hier te plaatsen.]

Contrasten

Na 't korte maar heel mooie tochtje gisteren met 'n perfect schakelende roei3wieler smaakt het vandaag naar meer, al is het grotendeels hetzelfde tochtje als gisteren met een paar km's erbij.

Wat kan het weer van de ene dag op de ander 'n terugval maken!
Gisteren was het een buitengewoon fraaie winterdag met vooral 's ochtends een blauwe hemel en een uitbundig schijnende zon. Het was goed te merken dat het naar eind februari toe gaat: de zon heeft al veel kracht.
Vandaag is het somber en grijs weer, met een zo vochtige lucht dat er lichte mist is en onderweg de mistdruppeltjes neerslaan op m'n skibril. Ondanks de niet eens zo lage temperatuur van +2 ºC voelt het buiten toch kil aan. De zonnestroomproductie van onze 24 PV-panelen, die gisteren nog ruim 8 kWh was, blijkt vandaag met moeite slechts het achtste deel ervan te halen, 1,1 kWh.

Tijdens het roetsen op deze middag bedenk ik dat deze manier van voortbewegen vooral zo leuk is omdat de lichaamsbeweging veelzijdig is. Het gewone ligfietsen daarentegen, zelfs al is het in een mooie snelle velomobiel, is heel statisch: 'n kwestie van achterover liggen en trappen.

Op m'n beide RANS CF-bikes merk ik dat het dynamische karakter van het roeifietsen m'n rijstijl op deze fietsen duidelijk heeft beïnvloed. Ik gebruik m'n bovenlichaam om soms extra kracht te zetten op de pedalen. Da's een kwestie van trekken aan het stuur en lichtelijk uit het zadel komen. De zithouding, niet met de armen steunend op het stuur maar meer achterover en in evenwicht op het zadel, maakt dat trouwens gemakkelijk. Ik vind het prettig om zo met het hele lijf in beweging te blijven en niet overwegend in een en dezelfde houding "bevroren" op de fiets te zitten of liggen.

Snekblokkeerder probleempje opgelost

Direct na de middagboterham zit ik dit op te schrijven zodat m'n eten wat kan zakken en de buitentemperatuur hopelijk nog een graadje hoger wordt dan de 1-2 ºC die de thermometer nu aanwijst. En de zon doet nu ook pogingen om door te breken :-)

Deze ochtend zit ik niet met m'n neus in m'n gloednieuwe wiskundeboeken, maar op m'n knieën naast het achterwiel van m'n zo goed als nieuwe roei3wieler die ik voor deze gelegenheid in de warme hal van onze woning heb geparkeerd.

De laatste tijd word ik namelijk geplaagd door een hinderlijk probleempje tijdens het op- en afschakelen van m'n roei3wieler. De snekblokkeerder komt moeilijk in de vrije stand terug, zodat ik tijdens en na het schakelen allerlei ratelgeluidjes hoor vanaf het achterwiel en de alu tandjes op het snektandwiel wat afgesleten zijn.

Nu is een beetje afslijten van die tandjes niet zo erg, want 't zijn erg scherpe tandjes die graag je vingers toetakelen als je in hun buurt komt. Maar het moet natuurlijk niet te gek worden.

Als erkend onhandige bondskluns heb ik natuurlijk eerst overlegd met Derk Thijs. Want stel je voor dat ik een volkomen foutieve denkwijze hanteer, waardoor ik in het ergste geval het (weer) goed functioneren van m'n roei3wieler definitief onmogelijk zou maken! 'k Moet er niet aan denken...

Nadat ik kennis had genomen van de zoals altijd verhelderende inzichten van Derk heb ik de snekblokkeerder aandachtig verder bestudeerd. Ik kon nu zien dat het laatste stuk van de tamelijk stugge snekblokkeerkabel de snekblokkeerder weg wil duwen van de vrije stand, zodat die vrije stand moeilijker wordt bereikt als ik de bedieningshandel (op het stuur) van de snekblokkeerder/Revolverringgrendel loslaat.

De snekblokkeerkabel is tamelijk stug, zodat-ie met een relatief groot krachtmoment de snekblokkeerder de verkeerde kant opduwt, namelijk richting snektandwiel. De vrijloopveer die de snekblokkeerder in de vrije stand wil trekken wordt daardoor tegengewerkt, met het eerder vermelde gevolg: de snekblokkeerder komt maar moeilijk in de vrije stand terug.

Een en ander is te zien in het eerste paar fotootjes. Bij ongestoorde kabelloop van de snekblokkeerbediening is op het bovenste fotootje te zien -niet overduidelijk, maar toch…- hoe de tule bij de versteller enigszins naar boven wijst ten opzichte van de richting van de versteller. Dit geeft aan dat de kabel daar een kracht omhoog uitoefent waardoor de snekblokkeerder naar beneden wordt geduwd. Het onderste fotootje is genomen terwijl de snekblokkeerkabel bij het enkele deel van de achtervork (onder het roeifietszitje) wat naar onderen wordt gedrukt. Tule en versteller staan nu in 'n nagenoeg rechte lijn.

De oplossing bleek simpel: de snekblokkeerkabel omleggen waardoor de ongunstige voorspanning van het laatste stuk kabel bij de achtervork wordt weggenomen. Dit is te zien in het tweede paar fotootjes.
Het bovenste fotootje toont de oorspronkelijke kabelloop: links langs de achterste steun van het roeifietszitje. Het onderste fotootje toont de nieuwe -en hopelijk verbeterde- situatie: de kabel loopt nu aan de rechterkant van diezelfde steun.

Het derde paar fotootjes laat zien hoe het krachtenspel bij de arm v/d snekblokkeerder is veranderd: (boven) van opwaarts (verkeerd dus) naar (onder) een duidelijk neerwaartse kracht (dus goed). Zelfs de tule blijkt nu wat naar beneden gericht t.o.v. de versteller.

De hele operatie was, ook naar klunsmaatstaven gemeten, eenvoudig: de binnenkabel uit z'n klem op de snekblokkeerder losmaken en de versteller losdraaien, en het platgeknepen aluminium eindbusje op de binnenkabel 'n beetje bijknippen zodat-ie door het schroefgaatje van de versteller kan. De losse kabel nu omleggen en alles weer monteren.

'n Dag met fietsvariaties en een boek van Stillwell

Afgelopen nacht heeft het weer 'ns gesneeuwd. Wij -dwz de vier mannen die aan onze gemeenschappelijke inrit wonen- maken in de loop van deze mooie, windstille en zonnige ochtend de inrit en onze eigen opritten weer schoon, voor de kweetnietmeervoordehoeveelste keer. Met het weer van vandaag is sneeuwschuiven geen straf, ook al omdat ik voor het eerst sinds dagen buiten weer aan de slag kan.

Tijdens het sneeuwruimen krijg ik een telefonische roep om hulp. De iMac van vrienden van ons in het dorp staat wat te kuren en te bokken nadat-ie zich verslikt heeft in een huisgemaakte CD van iemand anders. 'k Weet met wat telefonische raadgevingen de boel weer op gang te krijgen, maar vind toch dat ik na het sneeuwruimen ff erheen moet om de patiënt te bekijken.

't Lijkt mij raadzaam om dit keer de RANS Cruz te nemen. Die is in 2009 praktisch niet gebruikt en is met sneeuw op de weg wellicht een betere keus dan m'n roei3wieler. 't Is weer wennen, zo hoog gezeten en alleen maar trappen met de beentjes... Comfortabel is het wel! De Cruz wreekt zich op mij voor m'n affectieve verwaarlozing in 2009, door de ketting van het achtertandwiel af te laten lopen. Dank zij de Rohloff kettingspanner ('n soort gefixeerde derailleur) is het weer terugzetten van de ketting geen probleem. Kennelijk ben ik nu genoeg gestraft en zonder verder malheur mag ik m'n bestemming bereiken. De iMac wordt bekeken en onderzocht en krijgt een medicijn -in de vorm van een speciale queue in Socks- dat-ie moet innemen als zoiets weer gebeurt.

Op de terugweg valt het mij op dat het ERRUG mooi weer is en de fietspaden schoon zijn, dus dat betekent thuis snel 'n boterhammetje eten en 'n ommetje maken met de roei3wieler.

Een schitterend zonovergoten sneeuwlandschap en de pure lol van het roetsen maken dat het een heerlijk en veel te kort tochtje is. Ondanks dat het slechts 1-2 graden vriest heb ik veel baat bij m'n skibril. Zeer, zeer comfortabel wegens geen kou in het gezicht en dus ook geen tranende ogen!

Thuis spoel ik de gevoelige delen van m'n roei3wieler af met 'n warm wash 'n wax sopje en zet 'm na uitdruipen in de hal van onze woning neer. 'k Wil na het weekend wat klein onderhoud plegen dat nogal nauw luistert: de achterlichtjes moeten beter worden bevestigd, de snekblokkeerder moet opnieuw worden afgesteld en de stuurkabel moet wat beter om het stuur worden vastgemaakt om te vermijden dat-ie op een bepaald punt teveel schavielt.

Onze vaste koerier brengt deze ochtend 'n boek dat ik een paar dagen geleden had besteld: 'Mathematics and its History' van John Stillwell. 'k Had al een ander boekje van Stillwell, 'Yearning for the impossible', niet alleen een juweeltje en 'n genot om te lezen en te bestuderen, maar ook een heel nuttige aanvulling op de boeken over geometrische algebra waarmee ik nu bezig ben.

'Mathematics and its History' heeft zeer lovende recensies en na het lezen van enkele pagina's van het boek zelf ben ik er vast van overtuigd dat ik weer 'n heel goede aankoop heb gedaan.

[Bijgewerkt op 02 feb: in januari totaal 104 fietskm's waarvan 100 op de roei3wieler en 4 op de RANS Cruz. Dat krijg je met zo'n winter...]

Pitstop

Afgelopen zaterdag is Marcel Prins (die van de Quest 342) vanuit z'n woonplaats even boven Leeuwarden naar mij toe komen fietsen om de daglichtlamp op te halen die ik wegens overbodigheid had aangeboden.

't Verslag op Marcel's weblog leest als de beschrijving van 'n pitstop waar het gaat over hoe hij in Veendam werd bijgetankt en weer op temperatuur werd gebracht zodat hij met frisse moed en vol energie de lange terugreis kon aanvaarden.
'k Heb aan Marcel's verslag niets toe te voegen want het is allemaal precies zo gegaan. Hij kan nu op zoek naar een nieuwe GPS, hopelijk een die wat gemakkelijker is in het gebruik en met een mooi groot en helder scherm.

Marcel's verslag laat duidelijk zien -evenals de ervaringen van veel andere velomobilisten- dat velomobielen heel bijzondere fietsen zijn. Op 'n gewone open fiets (op 2 of op 3 wielen) is het zelfs voor sportieve mensen amper te doen om onder winterse omstandigheden op een lange middag 'eventjes' 200 km te fietsen!