Fietskm's afgelegd in 2006: totaal 5961 km
Per fiets:
* roeifiets THYS 222: 2337 km
* velomobiel WAW015: 1828 km
* ligfiets GrassHopper: 1723 km
* Crank Forward bike: RANS Cruz: 73 km
31 december 2006
21 december 2006
Sneller dan anders
Ik sta vandaag even voor zonsopgang op met het voornemen om vanochtend in onze tuin de bloeiende -dus ten dode opgeschreven!- bamboe op te ruimen en te verhakselen, en vanmiddag met WAW015 50 km te fietsen.
Gisteren heb ik de ketting van WAW015 verzorgd. Deze was schoon, op het slijpsel van de 4 kettingrollen na. De stroomlijn blijkt de ketting effectief tegen het vuil op de weg te beschermen.
Eerst voegde ik twee schakels aan de C10 Campagnolo ketting toe. Deze was namelijk te strak geworden na 'n paar veranderingen in de afstelling. 'k Heb vervolgens zoveel mogelijk vet van de ketting afgeveegd met een doekje en vervolgens gesmeerd met Morgan Blue Extra Dry Lube. Het ronddraaien van de trappers ging daarna veel lichter!
Vanmiddag ga ik al direct zeker 2-3 km harder dan ik gewend ben en dat blijft zo tijdens de hele rit van iets meer dan 48 km -zonder pauze- tot aan de warme chocolademelk bij Van Beresteijn. Dat blijkt ook uit de gemiddelde ritsnelheid (AT-mode) die nu 2,7 km/uur meer is dan het beste gemiddelde daarvoor.
Maar of het alleen lig aan de verlengde en gesmeerde, dus soepeler lopende, ketting? Gisteren heb ik namelijk voor mijn doen flink wat koolhydraten geladen door anderhalf gebakje te verorberen dat Willy van het werk had meegenomen, overgebleven van een tractatie door collega's.
Het geheel overdenkend denk ik dat ik de WAW misschien nog wat lichter kan laten lopen door de eenvoudige kettingrollen te vervangen door de speciale kettingrollen van Terracycle. Binnenkort maar 'ns overleggen met Dries Callebaut...
50 km gefietst
Gisteren heb ik de ketting van WAW015 verzorgd. Deze was schoon, op het slijpsel van de 4 kettingrollen na. De stroomlijn blijkt de ketting effectief tegen het vuil op de weg te beschermen.
Eerst voegde ik twee schakels aan de C10 Campagnolo ketting toe. Deze was namelijk te strak geworden na 'n paar veranderingen in de afstelling. 'k Heb vervolgens zoveel mogelijk vet van de ketting afgeveegd met een doekje en vervolgens gesmeerd met Morgan Blue Extra Dry Lube. Het ronddraaien van de trappers ging daarna veel lichter!
Vanmiddag ga ik al direct zeker 2-3 km harder dan ik gewend ben en dat blijft zo tijdens de hele rit van iets meer dan 48 km -zonder pauze- tot aan de warme chocolademelk bij Van Beresteijn. Dat blijkt ook uit de gemiddelde ritsnelheid (AT-mode) die nu 2,7 km/uur meer is dan het beste gemiddelde daarvoor.
Maar of het alleen lig aan de verlengde en gesmeerde, dus soepeler lopende, ketting? Gisteren heb ik namelijk voor mijn doen flink wat koolhydraten geladen door anderhalf gebakje te verorberen dat Willy van het werk had meegenomen, overgebleven van een tractatie door collega's.
Het geheel overdenkend denk ik dat ik de WAW misschien nog wat lichter kan laten lopen door de eenvoudige kettingrollen te vervangen door de speciale kettingrollen van Terracycle. Binnenkort maar 'ns overleggen met Dries Callebaut...
50 km gefietst
15 december 2006
Eindelijk weer fietsen
Omdat het vandaag voorlopig voor het laatst èn zacht èn droog weer zal zijn, wikkel ik de standaardbezigheden -zoals de wekelijkse boodschappen bij de nationale grootgrutter- met bloedspoed af en ga om ca. 13.15 uur op stap voor een ontspannen duurtochtje van 50 km. Het is wel te merken dat ik ruim 2 weken niet heb gefietst! Dat had natuurlijk z'n redenen: het af en toe regenachtige weer, de noodzakelijke tuinwerkzaamheden en de diverse feestelijke voorbereidingen en sociale verplichtingen die bij deze laatste weken van het oude jaar horen. Maar voor het goed bijhouden van de lichamelijke conditie is zo'n fietspauze domweg te lang, zo merk ik nu terdege! Dit gaat zelfs op wanneer ik bijna elke dag m'n omgebouwde Concept 2 indoor rower gedurende 10-20 minuten gebruik.
Het is stil op de weg, ik zie een paar scholieren en meestal chagrijnig kijkende mannen van middelbare leeftijd. De jonkies reageren -zoals bijna altijd- opgetogen als de oranje WAW, pas gewassen en glimmend, voorbij zoeft. In Veendam zijn de reacties nog uitbundiger dan gewoonlijk. Misschien omdat deze week een grote foto van WAW015 in ons plaatselijke bokkeblaadje staat? De foto kan ik hier niet laten zien, maar titel en onderschrift zijn als volgt:
50 km gefietst
Het is stil op de weg, ik zie een paar scholieren en meestal chagrijnig kijkende mannen van middelbare leeftijd. De jonkies reageren -zoals bijna altijd- opgetogen als de oranje WAW, pas gewassen en glimmend, voorbij zoeft. In Veendam zijn de reacties nog uitbundiger dan gewoonlijk. Misschien omdat deze week een grote foto van WAW015 in ons plaatselijke bokkeblaadje staat? De foto kan ik hier niet laten zien, maar titel en onderschrift zijn als volgt:
Als een banaan door het verkeer
[foto Peter Panneman]
Is het banaan? Is het een auto? Is het een fiets? Deze vragen stellen veel voorbijgangers zich als ze dit tikje wonderlijk voertuig in Veendams dreven voorbij zien komen. Het is een ligfiets en eentje die de gebruikster beschermt tegen hinderlijke weersinvloeden als wind en regen. Daarnaast is hij nog behoorlijk aërodynamisch en rijdt daardoor soepeltjes door het Gronings landschap waarin het altijd handig is als de wind niet te veel vat op je hoofd heeft. Het enige nadeel is dat de medeweggebruikers van verbazing hun hoofd niet helemaal meer bij het verkeer hebben.
50 km gefietst
30 november 2006
Waarvoor doe ik dit alles??
Deze donderdagochtend in Oost-Groningen begint grijs en kil. Met 6 graden en een vochtige lucht voelt het heel wat kouder aan dan we de laatste tijd gewend zijn! 'k Ga m'n Toyota Verso wassen zodat de zilverkleurig glanzende lak weer tot z'n recht komt.
Tijdens dit werk overdenk ik het feit dat ik deze week na 3 lange dagen werken in m'n tuin geen last van m'n spieren heb gehad, en zelfs geen moment van m'n rug, die tot enkele jaren terug beslist een heel zwakke plek was. Dit seizoen heb ik door het roeifietsen een heel goede conditie en een merkbaar veel sterkere rug gekregen. Ik kon de laatste tijd -natuurlijk op m'n eigen bescheiden niveau- een, anderhalf uur roetsen zonder te hoeven pauzeren. Een plezierig gevoel van fitheid en een lijf dat niet direct protesteert als ik om huis en tuin bezig ben, is hiervan het resultaat!
Wat mag een inmiddels 68-jarige zich nog meer wensen? Bovendien heb ik m'n hart verpand aan het roeifietsen: een leukere manier van voortbewegen op twee wielen bestaat niet!
De weer glimmende wagen wordt in de garage gezet en volgens de voorspellingen probeert de zon inmiddels door te breken. Snel een boterhammetje eten, fietskledij aantrekken en WAW015 buiten zetten. De vochtig-kille lucht doet mij voor de gesloten kap kiezen om tranende ogen en loopneus te vermijden. Dit blijkt een goede keus te zijn! Die gesloten kap is werkelijk een groot voordeel van de WAW, en is een van de redenen dat ik voor deze velomobiel heb gekozen.
Onderweg valt op hoe vanzelfsprekend het is om het opklapbare vizier van de WAW zover open te zetten dat er een zacht maar niet hinderlijk koud briesje over m'n gezicht waait en de ventilatie ruim voldoende is om tijdens het rijden het vizier niet te laten beslaan.
Ik kies voor een rustige duurtraining: in kalm tempo leg ik de vertrouwde route af via Annen, Gasteren, Tynaarloo, Zuidlaren, Midlaren, weer Zuidlaren, De Groeve, Semstweg en Kielsterachterweg. Langs de Veendammerweg en Lange Leegte bereik ik na bijna 50 km fietsen Grand Café Van Beresteyn in het centrum van Veendam, waar een beker warme chocolademelk met 'n flinke dot slagroom zich goed laat smaken.
Enigszins loom peddel ik het laatste stukje naar huis, en weet inmiddels weer waarvoor ik dit alles doe!
51 km gefietst
Tijdens dit werk overdenk ik het feit dat ik deze week na 3 lange dagen werken in m'n tuin geen last van m'n spieren heb gehad, en zelfs geen moment van m'n rug, die tot enkele jaren terug beslist een heel zwakke plek was. Dit seizoen heb ik door het roeifietsen een heel goede conditie en een merkbaar veel sterkere rug gekregen. Ik kon de laatste tijd -natuurlijk op m'n eigen bescheiden niveau- een, anderhalf uur roetsen zonder te hoeven pauzeren. Een plezierig gevoel van fitheid en een lijf dat niet direct protesteert als ik om huis en tuin bezig ben, is hiervan het resultaat!
Wat mag een inmiddels 68-jarige zich nog meer wensen? Bovendien heb ik m'n hart verpand aan het roeifietsen: een leukere manier van voortbewegen op twee wielen bestaat niet!
De weer glimmende wagen wordt in de garage gezet en volgens de voorspellingen probeert de zon inmiddels door te breken. Snel een boterhammetje eten, fietskledij aantrekken en WAW015 buiten zetten. De vochtig-kille lucht doet mij voor de gesloten kap kiezen om tranende ogen en loopneus te vermijden. Dit blijkt een goede keus te zijn! Die gesloten kap is werkelijk een groot voordeel van de WAW, en is een van de redenen dat ik voor deze velomobiel heb gekozen.
Onderweg valt op hoe vanzelfsprekend het is om het opklapbare vizier van de WAW zover open te zetten dat er een zacht maar niet hinderlijk koud briesje over m'n gezicht waait en de ventilatie ruim voldoende is om tijdens het rijden het vizier niet te laten beslaan.
Ik kies voor een rustige duurtraining: in kalm tempo leg ik de vertrouwde route af via Annen, Gasteren, Tynaarloo, Zuidlaren, Midlaren, weer Zuidlaren, De Groeve, Semstweg en Kielsterachterweg. Langs de Veendammerweg en Lange Leegte bereik ik na bijna 50 km fietsen Grand Café Van Beresteyn in het centrum van Veendam, waar een beker warme chocolademelk met 'n flinke dot slagroom zich goed laat smaken.
Enigszins loom peddel ik het laatste stukje naar huis, en weet inmiddels weer waarvoor ik dit alles doe!
51 km gefietst
16 november 2006
Shoppen in Groningen per WAW015
Het belooft een prachtige dag te worden en volgens plan vertrek ik om ca. 10.00 uur met m'n WAW -voorzien van de cabriokap- naar Groningen. De zon schijnt volop, de herfsttinten spetteren van de bomen af. Via de Sorghvlietlaan, Korte Leegte en Lange Leegte langs Borgercompagnie, 'n stukje langs de Kielsterachterweg en verder via Semstweg, De Groeve en Zuidlaren naar Haren. De eikenbomen beginnen nu hun bladeren te laten vallen, hier en daar is het fietspad amper meer te zien onder het dikke bladerdek. De verkleurde bomen steken scherp af tegen de blauwe lucht, en de rustige tocht naar Groningen is werkelijk een feest.
't Spul rijdt prima. Enkele dagen geleden knapte een spaak van het 20" linker voorwiel toen ik vlak bij huis een bocht erg snel en krap nam: dhugh ping ping ping ping ... De volgende dag kon ik bij m'n fietsenmaker direct een nieuwe spaak laten monteren, en 't wieltje is gelijk gecontroleerd en bijgesteld.
Ik kijk nu ook met een geruster hart tegen de binnenrand van de cabriokap aan. Deze heb ik namelijk een maand geleden afgewerkt met het bij ligfietsers welbekende afwerkprofiel waarmee ook ligfietszitjes rondom zijn afgewerkt. Het oogt nu niet meer zo dun en scherp en gevaarlijk.
In Haren neem ik bij Intermezzo 'n kop koffie met warme appelbol en rijd de laatste km's naar Groningen. De meefietsende schooljeugd maakt rap ruim baan, vooral als ze achterom kijken en de WAW met z'n brandende koplampen snel dichterbij zien komen. Wederzijds wordt enthousiast gegroet. Het Lamborghini-oranje VM'tje komt kennelijk ontzettend cool over...
De hele dag zal ik gevrijwaard blijven van vervelende krampaanvallen in m'n linkerbeen en pijn in de linkerbil. Ik prijs mij gelukkig dat ik nog maar 'n paar dagen eerder bij toeval erachter kwam -via een discussie op het BROL-forum- dat ik last had van een verkrampte piriformis. De aanbevolen rekoefeningen bleken uitermate effectief te zijn, zodat ik al na ruim een dag verlost was van bijna alle onaangename en soms pijnlijke effecten die een verkrampte piriformis kan oproepen.
In Groningen-centrum ga ik naar Willy Loos, een goed gesorteerde sportzaak met een plezierige bediening. Ik slaag in m'n aankopen: een zwarte en witte katoenen trainingsbroek zoals ik die graag op m'n roeibank draag. Witte en zwarte katoenen hesjes -niet te dik, niet te dun, en zeker niet met capuchon!- kon ik helaas niet bemachtigen.
Brasserie Bommen Berend ligt praktisch naast Willy Loos, dus 'n goede cappuccino liet zich best smaken. De overheerlijke taartjes heb ik in de vitrine laten liggen. M'n lichaamsgewicht gaat nog steeds de goede kant op, naar beneden dus. Heel Nederland wordt in rap tempo vetter als je de kranten mag geloven, maar ik slaag er nog steeds in om de laatste overtollige onsjes kalmpjes aan kwijt te raken. Zonder dat ik honger hoef te lijden heb ik nu een gewicht bereikt van omstreeks 72 kg.
Even verderop in de Oude Ebbingestraat ga ik met m'n Phonak SmartLink bij m'n audicien Beter Horen langs. De oplaadbare batterij van dit kostbare FM + Bluetooth communicatiehulpje voor m'n hoortoestel heeft kennelijk de geest gegeven, en ik vraag aan hr Voorma of hij daarnaar wil (laten) kijken. Met z'n assistente erbij ontwikkelt zich een geanimeerde gedachtenwisseling over de WAW en over fietsen in het algemeen. Zij blijken beiden elk slechts 1 fiets te hebben. Een fietshandicap dus; gelukkig is daar wat aan te doen, net als aan een gehoorhandicap...
Inmiddels is het bewolkt geworden, en vind ik het een mooi moment om weer naar huis te gaan. Bij alle stoplichten ben ik in m'n WAW het eerste weg, ondanks dat-ie met z'n 29 kg wel wat meer weegt dan de meeste andere fietsen.
In Midlaren maak ik het ommetje "bij de slager rechtsaf", eet bij de Vijftig Bunders eindelijk m'n boterhammetjes op, en kom via een paar fraaie extra km's door het bos op de goede plek uit in de winkelstraat van Zuidlaren, bij de sportzaak Ruchti. Daar kan ik wel een zwart en een wit hesje met lange mouwen op de kop tikken, zodat ik nu geheel voorzien ben van roeibanktrainingkleding.
De rit naar huis gaat via Schuilingsoord, Annen en langs Spijkerboor. WAW015 wordt van de modderspatten op z'n flanken bevrijd met spuit en spons en weer de fietsengarage in gereden.
72 km gefietst
't Spul rijdt prima. Enkele dagen geleden knapte een spaak van het 20" linker voorwiel toen ik vlak bij huis een bocht erg snel en krap nam: dhugh ping ping ping ping ... De volgende dag kon ik bij m'n fietsenmaker direct een nieuwe spaak laten monteren, en 't wieltje is gelijk gecontroleerd en bijgesteld.
Ik kijk nu ook met een geruster hart tegen de binnenrand van de cabriokap aan. Deze heb ik namelijk een maand geleden afgewerkt met het bij ligfietsers welbekende afwerkprofiel waarmee ook ligfietszitjes rondom zijn afgewerkt. Het oogt nu niet meer zo dun en scherp en gevaarlijk.
In Haren neem ik bij Intermezzo 'n kop koffie met warme appelbol en rijd de laatste km's naar Groningen. De meefietsende schooljeugd maakt rap ruim baan, vooral als ze achterom kijken en de WAW met z'n brandende koplampen snel dichterbij zien komen. Wederzijds wordt enthousiast gegroet. Het Lamborghini-oranje VM'tje komt kennelijk ontzettend cool over...
De hele dag zal ik gevrijwaard blijven van vervelende krampaanvallen in m'n linkerbeen en pijn in de linkerbil. Ik prijs mij gelukkig dat ik nog maar 'n paar dagen eerder bij toeval erachter kwam -via een discussie op het BROL-forum- dat ik last had van een verkrampte piriformis. De aanbevolen rekoefeningen bleken uitermate effectief te zijn, zodat ik al na ruim een dag verlost was van bijna alle onaangename en soms pijnlijke effecten die een verkrampte piriformis kan oproepen.
In Groningen-centrum ga ik naar Willy Loos, een goed gesorteerde sportzaak met een plezierige bediening. Ik slaag in m'n aankopen: een zwarte en witte katoenen trainingsbroek zoals ik die graag op m'n roeibank draag. Witte en zwarte katoenen hesjes -niet te dik, niet te dun, en zeker niet met capuchon!- kon ik helaas niet bemachtigen.
Brasserie Bommen Berend ligt praktisch naast Willy Loos, dus 'n goede cappuccino liet zich best smaken. De overheerlijke taartjes heb ik in de vitrine laten liggen. M'n lichaamsgewicht gaat nog steeds de goede kant op, naar beneden dus. Heel Nederland wordt in rap tempo vetter als je de kranten mag geloven, maar ik slaag er nog steeds in om de laatste overtollige onsjes kalmpjes aan kwijt te raken. Zonder dat ik honger hoef te lijden heb ik nu een gewicht bereikt van omstreeks 72 kg.
Even verderop in de Oude Ebbingestraat ga ik met m'n Phonak SmartLink bij m'n audicien Beter Horen langs. De oplaadbare batterij van dit kostbare FM + Bluetooth communicatiehulpje voor m'n hoortoestel heeft kennelijk de geest gegeven, en ik vraag aan hr Voorma of hij daarnaar wil (laten) kijken. Met z'n assistente erbij ontwikkelt zich een geanimeerde gedachtenwisseling over de WAW en over fietsen in het algemeen. Zij blijken beiden elk slechts 1 fiets te hebben. Een fietshandicap dus; gelukkig is daar wat aan te doen, net als aan een gehoorhandicap...
Inmiddels is het bewolkt geworden, en vind ik het een mooi moment om weer naar huis te gaan. Bij alle stoplichten ben ik in m'n WAW het eerste weg, ondanks dat-ie met z'n 29 kg wel wat meer weegt dan de meeste andere fietsen.
In Midlaren maak ik het ommetje "bij de slager rechtsaf", eet bij de Vijftig Bunders eindelijk m'n boterhammetjes op, en kom via een paar fraaie extra km's door het bos op de goede plek uit in de winkelstraat van Zuidlaren, bij de sportzaak Ruchti. Daar kan ik wel een zwart en een wit hesje met lange mouwen op de kop tikken, zodat ik nu geheel voorzien ben van roeibanktrainingkleding.
De rit naar huis gaat via Schuilingsoord, Annen en langs Spijkerboor. WAW015 wordt van de modderspatten op z'n flanken bevrijd met spuit en spons en weer de fietsengarage in gereden.
72 km gefietst
Abonneren op:
Posts (Atom)