Gevolgen van hartoperatie

Op 9 maart 2012 werd ik aan m'n hart geopereerd om de lekke mitralisklep te repareren. Vervolgens kreeg ik een fietsverbod tot 27 april. Een week eerder, vanaf 20 april, ben ik voorzichtig weer gaan fietsen, zodat ik in april 2012 maar liefst 51 fietskm's kon inboeken. De roeifiets gebruikte ik het meest, gevolgd door m'n CF-bikes RANS Dynamik Pro en RANS Cruz.

In de loop van de zomer gooide de terugkeer van m'n zadelpijn op de CF-bikes roet in het eten, en kon ik die fietsen definitief afschrijven. In oktober 2012 waren het m'n (naar alle waarschijnlijkheid door de operatie beschadigde) buikspieren die van de ene dag op de andere het roeien tot een zeer moeizame en pijnlijke aangelegenheid maakten. Dit duurde tot ver in het voorjaar van dit jaar (2013).

Vanaf eind mei-begin juni 2013, toen ik m'n HP Velotechnik Scorpion trike begon te gebruiken, kon ik weer wat meer fietskm's maken en begon het ongemak door m'n beschadigde buikspieren langzaamaan te verminderen.

De opgenomen tabel toont op globale wijze m'n fietskm's vanaf 2009 tot oktober van dit jaar, waarbij ik de oninteressante wintermaanden januari-maart heb weggelaten. De laatste kolom geeft per jaar het totaal van alle 12 maanden.

De terugval na augustus 2012 van m'n maandelijks fietskm's is veroorzaakt door de zadelpijn op de CF-bikes. De verdere terugval na oktober 2012 kwam door het buikspieren ongemak.

Na een voorzichtige start in voorjaar 2013 is het fietsen weer bijna als vanouds, met maandelijks kilometrages die weer gaan lijken op wat ik in vroegere jaren gewend was :-)

Hoewel ik m'n CF-bikes nog niet van de hand heb gedaan, zijn ze toch definitief "on their way out" en bestaat m'n fietsenstal nu uit 2 stuks THIJS 209's -een blauwe, gekocht in 2010 en een zojuist gearriveerde spiksplinternieuwe zwarte- plus m'n eind mei gekochte HP Velotechnik Scorpion fs 26, uitgevoerd als pedelec tot 25 km/uur met een BionX achternaafmotor.

'k Ben daarmee dik tevreden :-))

Toch makkelijk, 'n open trike

Het mooie weer vanmiddag verleidt m'n vrouw Willy en mij om samen een ommetje van ruim 34 km te fietsen: Willy op haar Santos mtb, ik op m'n Scorpion pedelec.

Al op de terugweg fietsen we Zuidlaren uit, langs de Hervormde kerk. De Kerkbrink, zo heet dat stuk weg, loopt wat af, dus heel relaxt sjezen we -ik voorop en Willy daarachter- de bocht voor het kerkje door en daar zie ik bij de oversteek naar de Groningerstraat een moeder naast haar fiets met een peutertje achterop.

Door moeder's houding en kijkrichting kijk ik ook naar het fietspad voor mij en zie daar inderdaad iets liggen. En ja hoor, ernaast rem ik af want het is een kinderlaarsje. In het voorbijgaan raap ik het op, het voelt nog warm aan, en bij moeder aangekomen reik ik het laarsje aan.

Moeder blij, peuter weer 2 laarsjes aan en breed grijnzend rij ik verder.

Toch makkelijk, 'n open trike...

In München heb ik eind augustus een foto van onze fietsen kunnen maken voor het Lenbachhaus. Niet dat die foto iets te maken heeft met het voorval van vandaag, maar ook daar trekt de Scorpion veel aandacht :-)

Andere fietsen, vervolg

Van het een komt het ander
Bij nader inzien kon m'n fietsenverzamelingsaneringsoperatie nog verder worden doorgevoerd: de roei3wieler is omgeruild voor nòg 'n 209 roei2wieler. De redenen bleken voor de hand te liggen. Twee trikes is wat veel van het goede, zowel qua functionaliteit -vermijden van valpartijen als het glad is- als qua ruimtebeslag in onze fietsenberging. Met een 209 erbij is er nu een reserve-exemplaar voor wanneer de andere roeifiets weg moet om te worden onderhouden/gerepareerd. Derk Thijs woont namelijk niet naast de deur en ondanks dat Derk m'n roeifietsen zonder uitstel onderhanden neemt, kost het heen- en terugsturen toch al gauw een week of langer.

Roeifietsen is een onmisbaar onderdeel van m'n leven, dus 'k wil niet zonder roets zitten!

e-Scorpion: hoe gebruik ik de e-ondersteuning?
Met de e-Scorpion is de zadelpijn, vroeger de bijna altijd aanwezige kwelgeest, definitief verdwenen. M'n plezier in het fietsen is weer helemaal terug. Merkwaardigerwijs ging dat in het begin nogal langzaam, net alsof ik het niet helemaal vertrouwde of niet kon geloven. Nu kan ik mij weer verheugen op de volgende fietstocht, en kan het mij niet schelen hoe lang die duurt. Een bekende of onbekende omweg maakt evenmin wat uit.

De ondersteuning van de BionX-naafmotor heeft 4 keuzemogelijkheden: 35-75-150-300 procent. 'k Neem aan dat deze getallen de volgende betekenis hebben: elke Watt vermogen dat de fietser met de trappers levert, wordt door de BionX verhoogd met het ondersteuningspercentage, zodat per Watt geleverd fietsersvermogen het totale vermogen dat aan het achterwiel wordt geleverd 1,35-1,75-2,5-4,0 Watt is. Het aandeel van het fietsersvermogen in het totale aandrijfvermogen is dan 74-57-40-25 procent.

De laagste stand van 35% is m'n meest gebruikte ondersteuning. De reden is vrij simpel: 'k ervaar dat die ondersteuning de nadelige eigenschappen van de Scorpion net compenseert. 'k Heb nu de indruk dat ik op een tamelijk lichte en snel reagerende fiets zit waarmee het goed sprinten en klimmen is.

Maar 't moet gezegd: bij gelijke snelheid en weersomstandigheden fietst, c.q. roeit, de THIJS 209 roeifiets nog veel lichter!

'k Fiets vooral om m'n conditie op een goed niveau te houden. Het past dan niet om mezelf voor de gek te houden door een hoge ondersteuning te gebruiken: de beoogde effecten van het fietsen zouden dan grotendeels afwezig zijn!

Andere fietsen en e-watdanook

Andere fietsen

M'n fietsenverzameling heb ik deze zomer grondig moeten herzien zodat deze nu uitsluitend uit ligfietsen bestaat:

roei2wieler THIJS 209
roei3wieler THIJS
HP Velotechnik e-Scorpion fs 26

M'n RANS CF-bikes, de Cruz en de Dynamik Pro, doe ik van de hand. De Dynamik wordt gedemonteerd en  onderdelen ervan worden gebruikt om de mtb van m'n vrouw te opwaarderen. Vooral de hi-tech wielen en de verende voorvork zullen haar SANTOS zo'n anderhalf kilo lichter maken :-) Het frame van de Dynamik zal ik bewaren als aandenken aan m'n CF-periode -waaraan ik trouwens heel leuke herinneringen heb!- en wordt opgehangen in onze autogarage of fietsenberging. Ook de Cruz, voorzien van een voortreffelijke Sunstar ondersteuning en met een zeer hoogwaardige en kostbare afmontage, zal het veld moeten ruimen, al weet ik nog niet hoe.

'k Moet wel bekennen dat het mij aan het hart gaat dat ik niet meer kan mountainbiken. Snel raggen over smalle bospaadjes -natuurlijk voorzover m'n leeftijd en conditie dat toelieten- was altijd een feest :-))

Ik proefde dat gemis vooral toen wij tijdens onze nazomer-week in Beieren op ons gemak wat rondscharrelden tussen Kloster Schäftlarn, Straßlach en Grünwald en de vlotten bekeken die vanuit Wolfratshausen het Isarkanal afvoeren en bij Mühltal 18 m naar beneden gingen via een hellingbaan van 345 m lang. Fietsen is populairder geworden in Duitsland. Het was daar veel drukker met fietsers -meestal mountainbikers en wat racefietsers- dan 3 jaar geleden. Gelukkig voelde ik mij met m'n e-Scorpion niet helemaal verdwaald tussen die gasten…

e-Watdanook

'k Was al i-bejaarde, maar met m'n elektrisch ondersteunde fietsen hoor ik nu ook bij de club van e-bejaarden :-\
De e-categorie van wat dan ook houdt de gemoederen van het publiek danig bezig, dus ook van fietsers. Af en toe lijkt tussen fietsers zelfs een richtingenstrijd tussen puristen en rekkelijken te ontstaan, maar die heeft zich gelukkig niet echt doorgezet. Een genuanceerde kijk op dit onderwerp lijkt zich te ontwikkelen. Een sobere toepassing van e-ondersteuning is in bepaalde gevallen buitengewoon nuttig en een zinvolle uitbreiding van de reeds beschikbare mobiliteitsalternatieven. Waar het gaat om alleen maar het beleven van de snelheidsroes en/of het meeslepen van allerlei comfortabele zaken in voertuigen van 1000 kg of meer, is al gauw sprake van een kritische benadering.

Als het gaat om het handhaven of zelfs uitbreiden van het huidige kwalitatieve en kwantitatieve niveau van mobiliteit en het omzeilen van de milieubezwaren en de toekomstige olieschaarste, is e-watdanook een schoolvoorbeeld van het "vicious circle principle" van Craig Dilworth.  In het kort komt dit principe hierop neer dat elke geslaagde poging om schaarste van voedsel, water, grond- en hulpstoffen en voorzieningen op te heffen, gegarandeerd tot gevolg heeft dat er nieuwe schaarstes ontstaan die op hun beurt weer om oplossingen schreeuwen. Immers, zolang deze keten van gebeurtenissen met succes kan worden voortgezet zal het mensdom in tal en last toenemen en schaarstes steeds weer optreden. Het mensdom heeft namelijk geen ingebouwde biologische en/of culturele remmen (meer) op de voortplantingsdrift.

Heel aardig is het verschil in deze benaderingen te zien in E-Freeway, het energievraagstuk. Quezzzt heeft een blind vertrouwen in technische oplossingen, terwijl Theo van Goor zich al bewust lijkt van die doodlopende weg.

[Update:] Direct nadat ik deze posting op m'n weblog had gezet, kreeg ik dit onder ogen:
Red onze kinderen: kunstenares Tinkebell laat zich steriliseren.

eBIS

'k Doe hopelijk de in het velomobilistenmilieu gevolgde naamgevingssystematiek geen geweld aan door het inhaalsyndroom voor elektrische fietsen -in het bijzonder de pedelecs- te betitelen als eBIS.

Willy, m'n vrouw, kreeg gisteren een aanval van het eBIS. We waren weer onderweg naar huis in Veendam na een fietstocht naar Groningen-stad (meer daarover hierna) en met de laatste 6 à 7 km bezig toen we bij Spijkerboor een echtpaar op hun e-bikes troffen op het fietspad richting Kiel-Windeweer. 't Stel reed vlak voor ons met 25 km/uur breeduit naast elkaar met de houding van: "Wij rijden hard en niemand kan ons inhalen."

Het was halverwege de middag, het begon echt warm te worden en we hadden al meer dan 60 km achter de rug. Dus wie schetst mijn verbazing toen m'n betere helft opeens onder het slaken van wat strijdkreten fel accelereerde op haar (niet gestroomlijnde) mtb en er vandoor ging met zo'n 30 km/uur. Gelukkig kwam ik op m'n Scorpion trike op tijd bij m'n positieven, ging er 'ns goed voor zitten en kon even later bij Willy aanhaken :-)

Zoals ze 't uitlegde bleek het een zuiver geval van eBIS, uitgelokt door de arrogante rijstijl van 't e-stelletje. We waren natuurlijk verplicht om tot ter hoogte van Borgercompagnie, vlak bij ons huis, ruim 25 km/uur te blijven rijden om niet weer te worden ingehaald. M'n ondersteuning was natuurlijk allang uitgeschakeld, maar het viel mij niet tegen.
Al eerder was het mij opgevallen dat Willy dit seizoen een uitstekende conditie heeft opgebouwd. Ook in Beieren, begin juli, kon ze veel sneller bergop dan gebruikelijk. En met haar uithoudingsvermogen is niks mis…

We zijn gisterochtend op de fiets naar Groningen gegaan om onze voorraad koffiebonen aan te vullen bij Simon Lévelt in de Oude Kijk in 't Jatstraat. 'n Gezellig winkeltje met een mooi assortiment aan spullen en met een ruime keus in voortreffelijke koffiebonen voor onze Saeco Xelsis espressomachine. Zoals zo vaak gaven we ook nu weer de voorkeur aan een kilootje 'Espresso del Barista' bonen. En zoals altijd dronken we een heerlijk kopje 'espresso lungo' met 'n Italiaans baksel erbij :-)

Niet de kortste (heen en terug 69 km) maar wel de mooiste route van Veendam naar Groningen gaat via Annen, Zuid-, Mid- en Noordlaren, Glimmen, Haren, Hereweg, -brug, -plein en -straat in Groningen, Zuiderdiep, Schoolholm, Akerkhof, Vismarkt voor de Korenbeurs langs en Stoeldraaierstraat. Zo is het mooi fietsen door de sfeervolle binnenstad van Groningen, regelrecht naar onze koffiewinkel.