Post-depressieve bespiegelingen

Het zal ongeveer een week geleden zijn dat naar mijn gevoel een algemene en alles bedekkende grauwsluier opeens verdween en dat m'n wereldje er een stuk zonniger uitzag. 'k Realiseerde mij direct dat ik de afgelopen maanden een lichte depressie had opgelopen en dat de eerste tekenen van herstel zich nu aandienden. De dagen daarna werd deze gedachte sterker, omdat m'n interesses en m'n ondernemingslust begonnen terug te keren.

De oorzaak van de sombere periode ligt voor de hand: de fatale ziekte en het doodgaan van m'n geliefde kater Bas. Het verdriet en de rouw zijn nog niet weg; de algehele somberheid daarentegen gelukkig wel.

Gisteravond las ik in NRC-Handelsblad een overzicht van de uitvoeringen in Amsterdam in het Muziektheater (Stopera) en het Concertgebouw. Omdat ik wist dat vooral m'n vrouw graag naar Mozart's opera "Don Giovanni" luistert, heb ik gelijk online twee mooie plaatsen op de eerste rang voor de uitvoering ervan in de Stopera op 7 januari a.s. besteld.

Maar nu weer over fietsen...

'n Paar dagen geleden zag ik -weer in de NRC- een kritiekloos juichverhaal over een zogenaamde lichtgewicht maar overigens traditionele fiets van Gazelle. 't Geval van 15,3 kg werd superlicht genoemd!
Deze stompzinnige productbespreking was voor mij aanleiding om al onze fietsen 'ns te wegen op onze tamelijk nauwkeurige personenweegschaal. Het resultaat:
Santos (mtb van Willy m'n vrouw): 15,9 kg
Koga (oude mtb van Willy): 14,9 kg
GrassHopper: 17,9 kg
Thys 222 Revolver: 15,8 kg
WAW015: 29 kg

Fietsen mogen pas superlicht worden genoemd als ze minder dan 10 kg wegen. Wij hebben dus géén superlichte fietsen...

Sinds m'n laatste post heb ik enkele malen WAW015 meegenomen op m'n ommetjes, maar gelukkig kon ik veel vaker op m'n roets weg. Ik blijf me verbazen over de vele mogelijke bewegingsvariaties bij het roetsen. Zo heb ik ontdekt dat ik de buikspieren ter hoogte van de maag extra kan inspannen door het aanpassen van de beweging van het bovenlijf.
Afgelopen donderdag heb ik tijdens een rondje van in totaal 41 km de eerste helft met een gemiddelde van 28,2 km/uur afgelegd. Terug -ondermeer door de drukke hoofdstraat van Zuidlaren met veel winkelpubliek, dagjesmensen en toeristen- ging het veel langzamer, maar thuisgekomen zag ik toch een totaalgemiddelde van 26,9 km/uur op de fietscomputer staan.
En gisteren (vrijdag) heb ik nadrukkelijk een rondje gefietst als hersteltraining, dus steeds kalmpjes aan. Het kostte mij nogal wat moeite omdat ik steeds weer de neiging moest onderdrukken om er hard vandoor te gaan. Maar het is gelukt, en ik krijg ook meer feeling voor het aan te houden inspanningsniveau als ik langere afstanden, bijv. 60 of 80 km, wil afleggen met zo min mogelijk rustpauzes. Dat betekent toch minstens een uur achtereen roetsen.

Inmiddels heb ik dit seizoen 1320 km op de roets afgelegd, dus het gaat de goede kant op...

Velomobielweer

Het koele en wisselvallige weer is een goede reden om de zomerslaap van WAW015 deze week enkele malen te onderbreken. Omdat het niet koud is gebruik ik niet de gesloten kap maar de cabriokap op WAW015, wat heerlijk rijden is.

Afgelopen dinsdagochtend ben ik in WAW015 naar m'n apotheek in Veendam gegaan om m'n 3-maandelijkse dosis 'Lucrin depot 11,25 mg' op te halen zodat volgende week m'n medisch specialist mij daarmee kan injecteren. Vanaf medio 2003 houdt dit medicijn de verdere groei van m'n prostaatkanker goed tegen, hetgeen blijkt uit de zeer lage PSA-waarden in m'n bloed. Vervolgens spoed ik mij per velomobiel naar Groningen-Stad om aldaar naar de kapper te gaan. Onderweg verorber ik Op 't Olle Stee in Zuidlaren een omelet met rosbief zodat ik geen brandstof tekort kom.

Omdat ik èn de route naar Groningen -'k neem niet de kortste maar wel een mooie route- èn WAW015 beter leer kennen waag ik mij in de diverse bebouwde kommen steeds gemakkelijker op de rijbaan voor auto's. Dat komt vooral van pas waar de fietspaden slecht zijn of rare verkeersdrempels de body van WAW015 kunnen beschadigen.
In de Groningse wijk Helpman wordt aan de weg gewerkt, zodat ik met een rij auto's voor en achter mij langzaam langs de werkmannen moet rijden. 'n Paar jonge werkers reageren enthousiast op deze zeldzame oranje bolide en ook ik steek vrolijk m'n duim omhoog.

Door Groningen-centrum fietsen gaat prima. 't Is een aparte ervaring om laag bij de grond in WAW015 de route te fietsen die ik al zoveel keren hooggezeten in m'n Toyota Corolla Verso heb afgelegd. Het verschil in beleving is groot!
De kappers hebben veel belangstelling voor m'n voertuig en ik moet de bekende vragen voor de zoveelste keer beantwoorden -wat ik nog steeds graag doe. Netjes bijgeknipt kan ik de tocht terug weer aanvaarden. De ODO passeert hierbij de 1000 km.

Vandaag -vrijdag dus- lijkt het erop dat het 's ochtends mooi rustig en droog weer zal zijn, zodat ik na 2 dagen tuinarbeid weer even op stap kan. Om 10 uur vertrek ik in een rustig tempo via een voor de velomobiel ideale en mooie route: Veendam- Kielwindeweer- Spijkerboor- Annen- Anloo- Gasteren- Oudemolen- Zeegse- Tynaarloo- Zuidlaren- De Groeve- Zuidlaarderveen- Oud Annerveen- Spijkerboor- Kielwindeweer- Veendam. In Zuidlaren onderbreek ik de tocht even en kan ik met een kop koffie op het terras in de zon zitten!
Elders in het land staan straten blank en lopen kelders onder, maar in Veendam en wijde omgeving blijft het droog op een klein regenbuitje na, en kan ik na de fietstocht de gazons voor en achter ons huis maaien.

Dinsdag: 76 km gefietst.
Vrijdag: 47 km gefietst.

Topdag...

Ergens tussen 11 uur en half twaalf ga ik op de roets richting Zuidlaren. De route: Veendam-Spijkerboor-Annen-Schuilingsoord-Zuidlaren. Na de koffie Op 't Olle Stee weer terug naar Veendam: Zuidlaren-50 Bunders-Midlaren-Zuidlaren-De Groeve-Zuidlaarderveen-Spijkerboor-Veendam.

M'n conditie is werkelijk uitstekend: de hele weg sjees ik stevig door en 'k word niet moe. Op de slechtere stukjes weg dendert het verder en voort zonder vaart te verliezen. Heerlijk, zo'n dag dat alles lukt en de ervaring dat je zo'n roets geheel onder controle hebt. Zelfs achteromkijkend een bocht doorroetsen gaat feilloos.

'n Prettige gedachte dat ik door m'n noeste trainingsarbeid meer van zulke ervaringen zal beleven...

41 km geroetst, gemiddeld 26,8 km/uur.

Tussenstand

De computertjes op m'n fietsen wezen vanochtend uit dat ik dit jaar 2788 km heb gefietst: 1076 km op de GrassHopper, 931 km in WAW015 en 781 km op m'n THYS 222.

Afgelopen week is van fietsen weinig gekomen. Van woensdag tm. vrijdag was ik in Maastricht om de banden met familie en vrienden weer aan te halen en om de SONOFAGOD PICTURES te zien op de schitterende en uitgebreide expositie van Gilbert & George in het Bonnefantenmuseum; zie ook WhiteCube.com (klik daar op de vierkante thumbnails voor een grotere afbeelding).

Al is m'n GrassHopper mij werkelijk uitstekend bevallen in de vakantie en tijdens de weekenduitstapjes, toch zou ik graag voor die gelegenheden een rechtopfiets willen hebben maar dan wel zonder zadelpijn. Daar zijn verschillende goede redenen voor, waarop ik nu niet verder zal ingaan.

De zogenaamde "crank forward" fiets is misschien wat. Rans.com heeft deze fietssoort verder ontwikkeld en maakt daarvan een aantal varianten. Deze foto bijvoorbeeld laat zien dat het speciaal ontworpen zadel en de daarbij behorende zitpositie het interessant maken om dit uit te proberen.

't Experiment is een gecalculeerd risico: als het bij mij de zadelpijn geheel of grotendeels verhelpt heb ik een mooie fiets erbij voor weekend en vakantie, en als dat niet het geval is heeft Willy er een mooie en bijzondere fiets bij...

'k Ben van plan om een Rans Dynamik frame te importeren vanuit de USA en de peperdure onderdelen van m'n Santos mtb daarop te laten monteren.

De GrassHopper in Beieren

Wij zijn alweer ruim een week terug van onze vakantie in Beieren van 19 juni t.m. 3 juli Daar hebben we heerlijk gefietst en andere uitstapjes gemaakt. Zoals gewoonlijk hebben we een paar keer de fietstocht rondom de Starnberger See gemaakt, hebben we door het romantische Graswangtal gefietst van Ettal naar Schloß Linderhof en Oberammergau, en hebben we ook meerdere malen fietstochten naar en door München gemaakt, ondermeer naar de zeer fraaie Botanische Garten in de buurt van Schloß Nymphenburg.

Voor het eerst heb ik m'n ligfiets meegenomen op vakantie. Mountainbiken gaat niet meer vanwege de onduldbare en niet te verhelpen zadelpijn. Jammer, want de mtb is voor Beieren de ideale fiets. Je ziet ze daarom in grote aantallen in en rondom München rondrijden.

M'n GrassHopper heb ik zo goed mogelijk laten optuigen als een vervangende mtb, en de ervaringen in Beieren vielen bepaald niet tegen! Laat ik wel voorop stellen dat de mtb onovertroffen is voor fietsen in heuvelachtig en moeilijk terrein en dat er geen ligfiets is die daaraan kan tippen.

'k Ben niet een keer van m'n fietsje gevallen en de meeste routes over de wat ruigere fietspaden kon ik ook met de GH doen. 'k Moet wel behoedzamer rijden dan op de mtb omdat de GH nu eenmaal niet die mtb-stabiliteit op slecht wegdek heeft.
En het klimmen op echt steile hellingen gaat op de GH een stuk moeilijker dan op de mtb. Daarom hebben we van een route met twee zeer steile hellingen dat stukje moeten overslaan, en de derde steile helling (bij Berg a/d Starnberger See) kon ik pas op de laatste fietsdag in z'n geheel fietsen, zonder te moeten afstappen. Het is vooral een kwestie van het trainen van ligfietsspecifieke beenspieren. Deze moeten zowel in aanleg als in kracht en uithoudingsvermogen verder worden ontwikkeld. Maar dat zal wel lukken, zelfs op mijn leeftijd zoals uit onderzoek hiernaar is gebleken :-) .

Maar het was de extra moeilijkheden waard: geen zadelpijn en andere ongemakken meer!