22 november 2017

Vandaag weer naar huis

Her lijkt erop dat ik vandaag word ontslagen uit het UMCG.

Later meer...

20 november 2017

Zaterdagnacht naar het UMCG, zondagochtend geopereerd

De rontgenfoto's wezen uit dat mijn rechter heupgewricht snel slechter werd, dus uiteindelijk ben ik zondagochtend vroeg, ca. 8 uur, geopereerd. Om ca. 13 uur ontwaakte ik uit de narcose en een uur later lag ik weer op m'n eigen kamer. Van alle kanten werd ik vertroeteld en verzorgd, de maag weer gevuld met een bescheiden lunch en een smakelijke warme hap als avondeten. Verder heb ik de hele dag geslapen, slechts onderbroken door het bezoek van m'n vrouw Willy :-)

's Avonds wat goede vrienden gebeld en op de hoogte gebracht van de stand van zaken. Zondag/maandagnacht weer verrukkelijk geslapen. Deze ochtend vanaf 7 uur weer van alle kanten verzorgd: ontbijt, wasbeurt, medicijnen en instructies van de fysiotherapeut zodat de revalidatie zonder uitstel kan beginnen. Vandaag op de rand van het bed zitten en even gaan staan met volledige belasting van het rechterbeen. Morgen onder begeleiding van de fysio de eerste stapjes met loophulp, bij voorkeur rollator.

Later meer...

17 november 2017

Zo'n dag vergeet je niet gauw

Omdat ik onder tamelijk primitieve omstandigheden dit zit te schrijven hou ik deze posting heel kort.

Gisteren, donderdag, waren we heel vroeg in het UMCG voor de 2-maandelijkse controle bij prof. De Jong, mijn specialist (uroloog/oncoloog). Hij was net zo verbaasd als m'n huisarts door mijn transformatie van sportieve senior in een invalide oude man.

Op staande voet werd een rontgenfoto gemaakt van m'n bekken en heupgewrichten. Tot ons aller verbazing blijkt de rechterheup te zijn gebroken, vlak onder de kogel. Dat was de oorzaak van de steeds heviger pijn!

Kort en goed, met wat telefoontjes ging de multidisciplinaire medische molen van het UMCG draaien en onderging ik een pre-operatief onderzoek: bloed, hart, CT-scan, medicijngebruik, medisch verleden, en nog een paar...

Even na 2 uur 's middags waren we helemaal doorgedraaid en konden we, min of meer lamgeslagen, naar huis.

De rest van de middag besteedden we aan het overkomen van de ergste verbazing over deze totaal onverwachte wending. En we konden de praktische gevolgen in kaart brengen en dingen regelen, zoals een ziekenbed in de woonkamer, rolstoel, toiletstoel en het informeren van onze beste vrienden en familie over de nieuwe situatie. En natuurlijk het afzeggen van diverse afspraken.

Eind van de middag kreeg ik een telefoontje van de afdeling orthopedische chirurgie: vrijdag 24 november a.s., begin van de middag, is mijn operatie ingepland. Het heupgewricht wordt geheel vervangen, zowel kop als kom.

We hebben iets om naar uit te kijken, want de huidige situatie is een regelrechte ramp. Mijn mobiliteit is tot bijna nul teruggebracht: een rondje in de rolstoel langs bed, fauteuil en toiletstoel. Elke verdergaande uitspatting wordt prompt afgestraft met hevige pijn, ondanks de pijnstillers.

15 november 2017

De sloopkogel van de prostaatkanker

Vanochtend vroeg strompel ik de spreekkamer van m’n huisarts binnen, met ’n Nordic Walking stok als broodnodig steuntje. "Zo ken ik u niet!" is de verbaasde begroeting van de dokter. Dat is dus het eerste wat ter sprake komt. En wat ik veilig ergens in het achterhoofd had weggestopt is voor de dokter een aanwijzing dat er prostaatkanker metastasen in het bot aan het opspelen zijn. M’n bangste vermoedens, namelijk dat het geen liesblessure is die mij ongemak en pijn bezorgt, maar een gevolg van de voortschrijdende prostaatkanker, zijn hierdoor versterkt.

"Dat kan niet langer zo doorgaan" en met deze woorden schrijft de dokter een brief naar m’n specialist in het UMCG. En morgen, donderdag dus, zal ik de specialist zien op zijn spreekuur in het UMCG.
Dat betekent dat nu wellicht het moment is aangebroken voor een behandeling met radioactief Radium-223 chloride

Omdat ik voorlopig aan de pijnstiller diclofenac ben, en de dosering zo goed mogelijk heb aangepast aan mijn behoeften -ik kan volstaan met 5xdaags 1 tablet diclofenac à 12,5 mg- moet ik ook een maagbescherming innemen. Het bekende omeprazol heeft voor mij enkele heel onaangename bijwerkingen, en m’n huisarts en ik vinden het de moeite waard om een H2-receptorantagonist te proberen, een mildere vorm van maagzuurremmer. De keus is voorlopig gevallen op cimetidine.

De rest van de ochtend hebben m’n vrouw en ik nodig om deze ontwikkelingen te verwerken. Eenvoudig is dat niet…
Momenteel is het knap waardeloos: niet fietsen, niet wandelen, niet in de tuin werken!
Bah, bah, en nog eens bah!

O&O (Ontwikkeling en Ontspanning)
Afgelopen zondag was het vreselijk weer! Gelukkig konden we terecht in het Huis voor de Kunst heel dicht bij huis, voor ons de eerste keer.

We werden door de uitstekende pianist Sander Sittig vergast op mooie werken van
MOESSORGSKI - Schilderijen op een tentoonstelling
GRANADOS – delen uit Goyescas
DEBUSSY - Preludes

Die werken waren geïnspireerd door schilderijen uit die tijd. Zo kwamen in de projecties tijdens het spelen enkele portretten van Repin voorbij en bij Moessorgski afbeeldingen die ontleend waren aan Russische sprookjes, volksverhalen en legenden. Ik moest meteen denken aan de fraaie tentoonstelling hierover in het Groninger Museum, alweer 10 jaar geleden. Een tentoonstelling die je niet zo gauw vergeet!

Een bekende sprookjesfiguur is Baba-Jaga, een oud heksje dat in het bos in een hut op kippenpoten woont en graag kleine kinderen opeet. De twee afbeeldingen van Baba-Jaga geven een indruk van de sfeer waarin sommige verhalen zich afspelen.

Het was daar in het Huis voor de Kunst volle bak: alle ruim 40 zitplaatsen bezet. Aangename sfeer in een huiselijke en heel smaakvolle omgeving. Voor herhaling vatbaar!

28 oktober 2017

Behulpzaam toeval en een mooie samenloop van omstandigheden

In ons leven wordt de gang van zaken vaak door louter toeval bepaald. Daarvan beleefden we de afgelopen weken een paar treffende voorbeelden :-)

Wat betreft ons huis en tuin realiseerde ik mij sinds een jaar of twee dat er wel het nodige te verbeteren viel aan onze woning qua levensloopbestendigheid.

Eerst maar de tuin
Ik zat al maandenlang met een levensgroot probleem dat mij veel zorgen baarde en dringend moest worden opgelost: dit jaar is het mij heel duidelijk geworden dat wanneer Willy alleen woont in ons huis, onze tuin te groot is om goed in haar eentje (eventueel met de hovenier erbij voor bepaalde klussen) te worden onderhouden. Kleinschalig gepruts, met hier en daar een heestertje weg en een graspol erbij, is volstrekt onvoldoende om dat probleem op te lossen.
Willy en ik weten allebei drommels goed dat Willy het liefst zo lang mogelijk aan de Eems 28 wil blijven wonen. Het huis is door Willy gebouwd en ook zij is dol op het parkje om ons huis. Dus we moeten denken aan veel verdergaande ingrepen in dat parkje om het onderhoudswerk sterk te verminderen!

Het toeval schoot ons te hulp. Op zondag 15 oktober hadden we een familiereünie van bijna alle broers en zusters van Willy, met aanhang. Dat was in de vorm van een high tea in "De Vlinderij", een leuke gelegenheid even buiten Muntendam, binnen loopafstand van de vroegere ouderlijke woning van pa en ma Muurman.
Bij "De Vlinderij" ligt een mooi aangelegde en goed onderhouden tuin, temidden van het weidse Groninger landschap.
Terwijl onze gastvrouw Trijnie de lekkernijen voor ons aandroeg was achter in de tuin haar partner Dicky druk maar heel moeizaam bezig in een stuk tuin. Ocharme, Dicky kon amper uit de voeten wegens zware rugklachten. Dat stuk tuin wordt daarom opgeheven: alle beplanting wordt gerooid en de 1200 m2 grond wordt een grasveld. Dicky vertelde ons heel openhartig dat hij zich had verslikt in deze jongste uitbreiding en dat hij er nu voor zorgt dat die 1200 m2 zo min mogelijk werk bezorgt. Dus gras met een maairobot...

Na afloop en de dagen erna hadden Willy en ik het over Dicky en z'n tuin, en toen realiseerde ik mij opeens dat ik op die manier m'n eigen probleem kon oplossen: het rooien van alle beplanting uit de borders aan de rand van onze gemeenschappelijke inrit (van de huisnrs. 22, 24, 26, 28) en vervolgens doortrekken van onze twee gazons langs die inrit tot aan de rand ervan. En, ook heel belangrijk, onze twee maairobots kunnen dat gemakkelijk aan met elk een capaciteit van 1000 m2 gras!

'k Heb mijn probleem opgebiecht aan Willy en de mogelijke oplossing daarvan geopperd. Willy zei geen nee...
Ik ben op een merkwaardige manier opgelucht. Natuurlijk zal mij die drastische ingreep aan het hart gaan, maar voor mij is het alternatief volstrekt onaanvaardbaar: de onwerkbare situatie waarin Willy terecht zou komen als ik dat probleem niet zou oplossen.
Inmiddels heb ik de geplande ingreep besproken met onze vaste hovenier en hij heeft die opdracht aangenomen en zal het werk vóór de winter uitvoeren.

De drie essen in onze tuin zijn ziek. Wij hadden de afgelopen weken al besproken om onze drie essen deskundig te laten keuren en bij gebleken noodzaak -aantasting door essentaksterfte- te laten kappen. Dit omdat wij als eigenaar van deze bomen verantwoordelijk zijn voor alles wat daarmee kan gebeuren (schade door omwaaien e.d.). We hebben al contact met een boomverzorgingsbedrijf en hierover afspraken gemaakt. Het boomverzorgingsbedrijf heeft de kapvergunning aangevraagd, een plan van aanpak opgesteld (feitelijk een bestek voor de uitvoering) en zal in de loop van de maand november het werk uitvoeren. Dat zal weer veel onderhoudswerk schelen omdat er in de herfst veel minder afgevallen blad zal zijn in ons gazon :-)

Onze woning
Ons huis houdt ook niet over qua levensloopbestendigheid. De inrichting van de twee verdiepingen is een flinke barrière: 1 Toilet op de begane grond en badkamer en slaapkamer op de 1e verdieping. Om geheel gelijkvloers te kunnen wonen zou een grote en tijdrovende verbouwing nodig zijn. We hadden daar geen van beiden veel zin in. Een andere mogelijke oplossing had ik al in gedachten: een traplift!
E.e.a. grondig doorgenomen met Willy en uiteindelijk gekozen voor een traplift van een als zeer goed bekend staand A-merk: Thyssenkrupp Encasa. Een vertegenwoordiger ervan is een paar dagen geleden al op bezoek geweest en is met onze bestelling van een traplift van het model Swift op zak weer naar huis gegaan. Dit jaar, hoogstwaarschijnlijk al in november, zullen wij dus een traplift hebben :-)

Ook in dit geval heeft het toeval een flink handje geholpen. Dat zit zo: een paar weken geleden heb ik na een wandeling van ruim 2 uur een liesblessure opgelopen die de weken erna langzaam maar zeker steeds erger werd; de pijn was soms niet om uit te houden! Na consultatie van m'n huisarts en uit eigen waarnemingen vermoeden wij beiden dat er sprake is van overbelasting van de adductoren. Dit zijn de spieren die aanhechten op het schaambeen en verlopen aan de binnenzijde van het bovenbeen. Inmiddels heb ik een goed werkende pijnbestrijding -een combinatie van paracetamol tabletten en diclofenac zetpillen- zodat mijn mobiliteit weer op redelijk niveau is. Ik kan weer aardig lopen in en om huis met steun van een wandelstokje :-) Maar het zal wel meer tijd kosten voordat e.e.a. volledig is genezen! 'k Zal wellicht de fysiotherapeut moeten raadplegen...

Op het hoogtepunt van de ellende was het voor mij een zware opgave om de trap te nemen naar de slaap- en badkamer. En natuurlijk vrees ik dat in de toekomst mijn prostaatkanker voor nog meer invaliditeit kan zorgen!
Dat was het duwtje in onze rug om ’n traplift te nemen :-)

En het fietsen?
Geen problemen te melden :-) Ik wacht de levering van de Gazelle Balance rustig af. Het weer, m’n liesblessure en drukte met veel andere zaken maken dat van fietsen heel weinig komt.